บทที่ 959 - ข้าต้องการให้มันตาย! "นอกเหนือจากความมั่งคั่งและเกียรติยศชื่อเสียงแล้ว การได้จารึกนามลงใน 'ทำเนียบมรดก' จะมอบสิ่งใดให้แก่ท่านอีกหรือ?" หยวนเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ "อิทธิพลและสถานะทางสังคมอันสูงส่ง" ไป๋เหลียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าพอจะเข้าใจความหมายเบื้องหลังของทำเนียบมรดกนะ แต่ในทางปฏิบัติมันทำงานอย่างไรกันแน่?" ฉู่หลิวเซียงโพล่งถามขึ้นมาทันควัน "หากวัดกันที่อันดับ เช่นนั้นก็หมายความว่าหยวน ซึ่งเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งของ 'คัลทิเวชันออนไลน์' ในปัจจุบัน ย่อมต้องรั้งตำแหน่งอันดับหนึ่งในทำเนียบมรดกด้วยมิใช่หรือ?" "ทั้งใช่และไม่ใช่นัก..." ไป๋เหลียนอธิบาย "การจะก้าวเข้าสู่ทำเนียบมรดกได้นั้น ท่านต้องเข้าร่วมการประลองที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี และต้องมีสมาชิกใน 'ตระกูล' ของตนอย่างน้อยสิบคนเข้าร่วมด้วย แม้ว่าหยวนจะเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งในโลกของคัลทิเวชันออนไลน์อย่างมิอาจปฏิเสธได้ แต่นั่นก็มิได้หมายความว่าเขาจะทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งในทำเนียบมรดกโดยอัตโนมัติ" "หยวน ทำไมเธอไม่ลองเข้าร่วมการประลองปีนี้ดูล่ะ? แสดงให้พวกตระกูลมรดกเห็นไปเลยว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้ายุทธภพตัวจริง" ฉู่หลิวเซียงหัวเราะคิกคักพลางหยอกล้อกับความคิดนี้ หยาดเหงื่อเย็นเยียบเริ่มผุดซึมตามไรผมของไป๋เหลียนทันทีที่ได้ยินคำกล่าวของฉู่หลิวเซียง "ค-คือที่จริงแล้ว เนื่องจากหยวนไม่ได้สังกัดตระกูลใด ข้าจึงคิดว่าจะเป็นการดีที่สุดหากเขาเข้าร่วมกับตระกูลอื่น แน่นอนว่าข้าไม่ได้พูดเพียงเพราะอยากชักชวนเขาเข้าตระกูลของเราเท่านั้น—แม้ว่าข้าจะปรารถนาเช่นนั้นอย่างที่สุดก็ตาม" "เหล่าตระกูลมรดกอื่นๆ คงไม่ยินดีแน่หากมีตระกูลที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งอย่างกะทันหัน และพวกเขาน่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางไม่ให้มันเกิดขึ้น" "สรุปก็คือ... พวกเขาจะพยายามหาเรื่องหยวน หากเขาส่งคนในนามตระกูลของตัวเองเข้าร่วมสินะ" เม่ยซิ่วกล่าวสรุปด้วยน้ำเสียงกังวล "น่าเสียดาย แต่มันจะเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน" ไป๋เหลียนทอดถอนใจ "อย่างไรก็ตาม หากท่านปรารถนาจะก่อตั้งตระกูลของตนเองจริงๆ ท่านอาจลองใช้วิธีสร้างพันธมิตรกับตระกูลมรดกอื่นๆ ดูได้" "แล้วถ้าเป็น 'สำนัก' ล่ะ? ข้าสามารถเข้าร่วมในนามสำนักได้หรือไม่?" หยวนโพล่งถามขึ้น "ความจริงแล้ว ได้สิ ระบบนี้เพิ่งจะถูกนำมาใช้ไม่นานมานี้เอง ตอนนี้เหล่าสำนักสามารถเข้าร่วมชิงชัยในทำเนียบมรดกได้แล้ว" "ท่านวางแผนจะเข้าร่วมทำเนียบมรดกในนามสำนักของท่านจริงๆ หรือ?" ไป๋เหลียนจ้องมองหยวนด้วยแววตาประหม่า "ตามตรงนะ ข้าหาได้ใส่ใจในทำเนียบมรดกไม่ ไม่ว่าจะเป็นความมั่งคั่งหรืออิทธิพลล้นฟ้า สิ่งเหล่านั้นไร้ความหมายสำหรับข้า ข้าก่อตั้งสำนักขึ้นเพียงเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างกับคนที่ข้ารักและใกล้ชิดเท่านั้น นั่นคือทั้งหมด" "อย่างนั้นหรือ..." ไป๋เหลียนลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น หากเขาไม่คิดจะเข้าร่วมในทำเนียบมรดก เรื่องราวก็คงไม่วุ่นวายและตึงเครียดจนเกินไปนัก ทว่าทุกสิ่งย่อมไม่แน่นอน และยังเร็วเกินไปที่จะด่วนสรุปว่าหยวนจะส่งผลกระทบต่อทำเนียบมรดกในปีนี้หรือไม่ ครู่ต่อมา ไป๋เหลียนได้นำทางหยวนและคนอื่นๆ ไปยังห้องพักของพวกเขา "พวกท่านสามารถใช้ห้องพักทั้งสามนี้ได้นานเท่าที่ต้องการ นี่คือห้องที่ดีที่สุดในโรงแรมของเรา" "ขอบคุณ" ทั้งสามเอ่ยพร้อมกัน หลังจากเลือกห้องพักได้แล้ว พวกเขาก็ลำเลียงสัมภาระเข้าไปเก็บด้านใน "ท่านมีแผนจะออกไปเดินชมเมืองในตอนนี้เลยหรือไม่?" ไป๋เหลียนเอ่ยถามหลังจากนั้นไม่นาน "เรากะว่าจะไปเดี๋ยวนี้เลย" หยวนพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น ข้าขอเวลาสักครู่เพื่อเตรียมการอำพรางตัวได้หรือไม่?" ไป๋เหลียนเอ่ยถามต่อ "ได้สิ" "ขอบพระคุณมาก" ไป๋เหลียนก้าวเข้าไปในห้องพักที่อยู่ติดกันและเริ่มดำเนินการแปลงโฉมตนเอง เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็กลับมาหาพวกเขาด้วยรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน เส้นผมของเธอกลายเป็นสีทองสว่างไสว แม้แต่ดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตงดงาม สำหรับเครื่องแต่งกาย เธอเลือกสวมใส่ชุดที่ดูเรียบง่ายและเป็นกันเองมากขึ้น ทั้งยังจงใจสวมแว่นกันแดดเลียนแบบหยวนอีกด้วย "ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง?" เธอเอ่ยถาม "ข้าคงจำท่านไม่ได้แน่ หากไม่รู้ตัวตนของท่านมาก่อน" หยวนยิ้มตอบ "เยี่ยมไปเลย" หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ออกจากโรงแรมและเริ่มเดินเที่ยวชมเมือง แน่นอนว่าแม้ไป๋เหลียนจะอำพรางตัวแล้ว แต่กลุ่มของพวกเขาก็ยังคงดึงดูดสายตาผู้คนมากมายอยู่ดี เนื่องด้วยความงดงามอันโดดเด่นของเม่ยซิ่วและฉู่หลิวเซียงนั่นเอง ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลเจิ้ง เจิ้งเว่ยหมินที่นอนซมอยู่บนเตียงพลันสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน "อ๊ากกกก! ช่วยด้วย! ข้ากำลังจะตกลงไปแล้ว!" "นายน้อย! ใจเย็นๆ ขอรับ! ท่านไม่ได้ตกลงไปไหนทั้งนั้น!" เหล่าคนรับใช้รีบเข้าไปประคองเขาด้วยความลนลาน "อ-อะไรนะ?" เจิ้งเว่ยหมินมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้ามึนงง แผ่นหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ "ข้าอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?" "ตอนนี้ท่านอยู่ในห้องพักของท่านเองขอนรับนายน้อย ท่านหมดสติไปหลังจากเหตุการณ์นั้น เราจึงแบกท่านกลับมาที่นี่" เหล่าคนรับใช้มิกล้าแม้แต่จะปริปากเอ่ยถึงเรื่องที่เขาถ่ายราดรดกางเกง จึงได้ละทิ้งรายละเอียดส่วนนั้นไปเสีย "ไอ้สารเลวนั่น! มันกล้าดียังไงมาทำให้ข้าต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าไป๋เหลียน! ข้าจะฆ่ามัน! ข้าต้องการให้มันตาย!" เจิ้งเว่ยหมินแผดคำรามด้วยความคลั่งแค้น เหล่าคนรับใช้เริ่มมีเหงื่อซึม พวกเขารีบเตือนความจำถึงสิ่งที่เกิดขึ้น "นายน้อย ท่านแน่ใจหรือว่านั่นเป็นความคิดที่ดี? ชายคนนั้นบินได้นะขอรับ!" "เจ้าโง่! เจ้าคิดจริงๆ หรือว่ามนุษย์จะบินได้?! นี่มันไม่ใช่ในโลกคัลทิเวชันออนไลน์นะ! เห็นได้ชัดว่ามันต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมหรือกลเม็ดบางอย่างลวงตาให้ดูเหมือนว่ามันบินได้เท่านั้นแหละ!" เจิ้งเว่ยหมินตะคอกลั่นด้วยความขัดเคืองใจ "ข้าน้อยเห็นว่าเราควรสืบหาตัวตนของเขาก่อนจะลงมือนะขอรับ" "ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปสืบมาเดี๋ยวนี้! ข้าต้องการรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับมัน! ตระกูลของมัน เพื่อนของมัน—ทุกอย่าง!" "คอยดูเถอะ... ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าผลลัพธ์ของการมาล่วงเกินข้าจะเป็นอย่างไร! ข้าจะบดขยี้เจ้าและชีวิตอันไร้ค่าของเจ้าให้จมดิน!" "ข้ายังต้องการให้ตระกูลไป๋รับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ด้วย! โทรหาพ่อของข้า แล้วบอกเขาว่าไป๋เหลียนจากตระกูลไป๋ทำร้ายข้าในวันนี้!" เหล่าคนรับใช้รีบแยกย้ายไปทำงานตามคำสั่งของเจิ้งเว่ยหมินทันที แม้จะรู้ดีว่านายน้อยของตนกำลังใช้อารมณ์อย่างไร้เหตุผล แต่พวกเขาก็มิอาจขัดขืนคำสั่งได้ และพวกเขาก็เคยชินกับเรื่องพรรค์นี้เสียแล้ว ในเวลาต่อมา หลังจากได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับบุตรชายสุดที่รักและการที่เขาเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้งในวันนี้ ผู้นำตระกูลเจิ้งก็รีบติดต่อไปยังตระกูลไป๋เพื่อเค้นเอาคำอธิบายในทันที แน่นอนว่าตระกูลไป๋คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าฝ่ายนั้นจะต้องติดต่อมา และพวกเขาก็เตรียมพร้อมรับมือไว้เป็นอย่างดี ในขณะที่ตระกูลเจิ้งยังคงมืดแปดด้านเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของหยวน ตระกูลไป๋กลับรู้ซึ้งถึงความน่าสะพรึงกลัวเบื้องหลังตัวตนของเขา และพวกเขาไม่ลังเลเลยที่จะใช้ความลับนี้ปั่นหัวตระกูลเจิ้งให้ย่อยยับลงด้วยมือของตนเอง