บทที่ 3996 – มุกมังกร ผู้แปล: ศิลายุทธ์ และ อาสีสะ ตรวจสอบการแปล: ปิ้วปิ้วเลเซอร์กัน บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร: สิงห์แห่งเขาศิโยน และ พยัคฆ์จำแลง --- ร่างอัครมังกรความยาวกว่าหมื่นเมตรถูกฝังอยู่ภายใต้เทือกเขามังกรหมอบ และตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา โลหิตของมันได้เหือดแห้งไปจนหมดสิ้น ทว่าแม้เวลาจะล่วงเลยไปนานแสนนาน ซากศพของอัครมังกรกลับไม่ปรากฏร่องรอยผุพังแม้แต่น้อย มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าร่างกายของมันนั้นแข็งแกร่งทนทานถึงขีดสุด ที่มันดูแห้งผากและไร้ชีวิตชีวาก็เป็นเพราะการขาดซึ่งโลหิต ยิ่งไปกว่านั้น หยางไค่ยังพบว่าอวัยวะภายในของอัครมังกรตนนี้ได้หายไปหลายส่วน จากบาดแผลฉกรรจ์น่าสยดสยองทั่วทั้งร่าง ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการได้ว่ามันต้องผ่านสมรภูมิอันน่าสะพรึงกลัวเพียงใดก่อนจะสิ้นชีพ ซากศพของอัครมังกรเช่นนี้ล้วนเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าแม้จะผ่านไปนับยุคนับสมัย ทั้งเกล็ดมังกร กระดูกมังกร และเส้นเอ็นมังกร ล้วนสามารถนำไปใช้ในการหลอมศาสตราได้ ทำให้มูลค่าของมันประมาณมิได้ สิ่งที่หยางไค่คิดไม่ตกก็คือ ผู้ใดหรือสิ่งใดกันที่สังหารอัครมังกรตนนี้ได้ เมื่อพิจารณาจากขนาดของมันแล้ว พลังของมันย่อมต้องมหาศาลอย่างยิ่ง แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังคงจบชีวิตลงในสนามรบ ยิ่งไปกว่านั้น จากลักษณะของบาดแผล คู่ต่อสู้ของมันก็ไม่น่าจะมีขนาดเล็กเช่นกัน เผ่ามังกรคือผู้นำแห่งสรรพชีวิตทั้งปวง แล้วจะมีผู้ใดหาญกล้ามาต่อกรกับมันได้อีก? แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างเมี่ยเหมิงก็ยังถูกเผ่ามังกรกักขัง ทันใดนั้น หยางไค่ก็นึกถึงตัวตนหนึ่งขึ้นมาได้ ตัวตนที่ถูกขนานนามว่าเป็นคู่ปรับตามธรรมชาติของเผ่ามังกร ปฏิบัติต่อมังกรดุจดั่งเหยื่อ! เป็นไปไม่ได้เลยที่สมาชิกเผ่ามังกรที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้จะเป็นสิ่งมีชีวิตดั้งเดิมของดินแดนซากโบราณสถานยิ่งใหญ่ มีความเป็นไปได้สูงว่ามันถูกดูดเข้ามาในดินแดนซากโบราณสถานยิ่งใหญ่เช่นเดียวกับเขา และหลังจากมาถึงที่นี่ มันก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนสิ้นใจลงในที่สุด อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงการคาดเดาของหยางไค่ และเขาไม่มีทางที่จะค้นหาความจริงได้ ฉับพลัน ความสนใจของหยางไค่ก็ถูกบางสิ่งบางอย่างดึงดูดไป เขาสังเกตเห็นความผันผวนของพลังงานที่ผิดปกติมาจากที่ใดที่หนึ่งภายในร่างของมังกร เขาจึงเริ่มเคลื่อนที่ไปตามร่างของมันในทิศทางของความผันผวนของพลังงานนั้น หลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ในที่สุดหยางไค่ก็มาถึงตำแหน่งของต้นกำเนิด มันคือทรงกลมขนาดเท่าอ่างล้างหน้า ทรงกลมนั้นกลมสมบูรณ์แบบและเปล่งประกายสีน้ำตาลอ่อน โลหิตมังกรในร่างของหยางไค่เดือดพล่านขณะที่เขายืนอยู่หน้าลูกกลมนั้นอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะสว่างวาบขึ้น "มุกมังกร!" มังกรแท้จริงทุกตนล้วนมีมุกมังกร ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของรากฐานของพวกมัน เช่นเดียวกับแกนอสูรของสัตว์อสูร มุกมังกรคือแหล่งเก็บซ่อนแก่นแท้แห่งพลังวิญญาณของพวกมัน ซากมังกรถูกฝังอยู่ที่นี่มานับไม่ถ้วน และแม้ว่าเสี่ยวเฮยและเสี่ยวหงจะสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ใต้ดิน แต่พวกมันก็ไม่สามารถเข้าถึงได้เนื่องจากการกดขี่ทางสายเลือด ดังนั้นมุกมังกรจึงยังคงอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ สิ่งที่ทำให้หยางไค่ประหลาดใจก็คือ มุกมังกรเม็ดนี้กลับเป็นสมบัติคุณสมบัติธาตุดิน! และสิ่งที่เขาต้องการอย่างยิ่งในตอนนี้ก็คือวัตถุดิบธาตุดิน! ในบรรดาหยิน หยาง และห้าธาตุ หยางไค่ได้หลอมรวมธาตุไม้และธาตุไฟของเขาแล้ว ธาตุไม้เสริมส่งธาตุไฟ และธาตุไฟก่อกำเนิดธาตุดิน ดังนั้นธาตุต่อไปที่เขาต้องหลอมรวมก็คือธาตุดิน ก่อนหน้านี้ หยางไค่เคยครุ่นคิดว่าเขาจะหาธาตุดินที่เหมาะสมได้จากที่ไหน เขาได้สอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถพบเจอสิ่งใดได้เลย เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการค้นหาของเขาจะมาสิ้นสุดลงที่นี่ แต่ว่ามุกมังกรเม็ดนี้จะตรงตามความต้องการของเขาหรือไม่นั้นยังคงต้องพิสูจน์ [มันน่าจะใช้ได้] หยางไค่คิดในใจ อย่างไรเสีย อัครมังกรตนนี้ก็มีลำตัวยาวถึงหนึ่งหมื่นเมตรก่อนสิ้นใจ ดังนั้นคุณภาพของมุกมังกรของมันย่อมไม่อาจย่ำแย่ได้ หยางไค่ยื่นมือออกไปทางมุกมังกร ทันทีที่เขาสัมผัสกับมัน แรงกดดันแห่งมังกรอันน่าเกรงขามก็แผ่ออกมาจากมัน ในวินาทีต่อมา ภาพมายาอันแจ่มชัดของอัครมังกรท่าทางดุร้ายก็พุ่งตรงเข้าใส่เขาราวกับจะกลืนกินเขาในคำเดียวปรากฏขึ้น หยางไค่ตัวสั่นสะท้านและกระตุ้นพลังต้นกำเนิดมังกรเทวะทองคำของเขาทันที พร้อมกับเสียงคำรามก้องของมังกร ภาพมายานั้นก็พังทลายลง ทันทีหลังจากนั้น พลังแห่งธาตุดินอันอ่อนโยนและหนักแน่นก็ส่งมาจากมุกมังกร หยางไค่ไม่อาจห้ามรอยยิ้มได้เมื่อสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์และความเข้มข้นของธาตุดินนี้ การคาดเดาของหยางไค่ถูกต้อง พลังแห่งธาตุดินในมุกมังกรนั้นตรงตามเกณฑ์ของเขาอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะไม่รู้วิธีตัดสินลำดับขั้นของมัน แต่เขาก็บอกได้ว่ามันไม่ได้ด้อยไปกว่าเพลิงวิสุทธิ์กาทองคำเลยแม้แต่น้อย [นี่มันช่างเหมือนการสวมรองเท้าเหล็กจนสึกกร่อนเพื่อค้นหาสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เพียงเพื่อจะพบว่ามันอยู่ใต้ฝ่าเท้ามาโดยตลอด!] หยางไค่มีความปรารถนาที่จะแหงนหน้าขึ้นและหัวเราะสู่สวรรค์ การค้นพบนี้เพียงอย่างเดียวก็ทำให้การเดินทางมายังดินแดนซากโบราณสถานยิ่งใหญ่ของเขาคุ้มค่าแล้ว! หลังจากถูมือไปมา หยางไค่ก็โค้งคำนับให้แก่มุกมังกรขนาดยักษ์อย่างนอบน้อมพร้อมกับกล่าวว่า "ท่านอาวุโส ท่านได้สิ้นชีพไปนานหลายปีแล้ว การที่มุกมังกรของท่านยังคงอยู่ที่นี่จึงนับเป็นการสูญเปล่า วันนี้ ผู้น้อยผู้นี้จะขอถือวิสาสะยืมมุกมังกรของท่านอาวุโส หากวันใดการบำเพ็ญเพียรของข้าพเจ้าประสบความสำเร็จ ข้าพเจ้าจะไม่ทำให้เกียรติภูมิของท่านอาวุโสต้องมัวหมองเป็นอันขาด!" หลังจากกล่าวจบ หยางไค่ก็ถูมือของเขาและเดินวนรอบมุกมังกรสองสามรอบ หลังจากที่เขาพบตำแหน่งที่สบายกว่าแล้ว เขาก็นั่งขัดสมาธิลงและวางมือลงบนมุกมังกร เขาหลับตาลงและกระตุ้นตราประทับมรรคาของเขาให้ดูดซับพลังแห่งธาตุดินในมุกมังกร ในทันใดนั้น มุกมังกรก็เริ่มส่องสว่างยิ่งขึ้น พลังแห่งธาตุดินอันเข้มข้นที่สะสมฝุ่นผงมานานนับพันปีก็หลั่งไหลผ่านฝ่ามือของหยางไค่และถาโถมเข้าสู่ร่างของเขาราวกับพญาวาฬที่กำลังสูบกลืนมหาสมุทร ในตราประทับมรรคาของหยางไค่มีเพียงสองสีคือสีดำและสีเขียว แต่เมื่อเขาดูดซับพลังแห่งธาตุดินเข้าไป เส้นใยสีน้ำตาลอมเหลืองก็ค่อยๆ ถูกเพิ่มเข้าไป ทำให้ผู้มองรู้สึกถึงความหนาแน่นและมั่นคง ความพิเศษของธาตุดินคือการป้องกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามันคือพลังงานจากมุกมังกรของอัครมังกรยาวหนึ่งหมื่นเมตร อย่างช้าๆ หยางไค่ลืมเลือนตนเองและโลกรอบข้าง อุทิศตนให้กับการหลอมรวมธาตุดินนี้อย่างสมบูรณ์ วันเวลาผ่านไปทีละวัน ด้านนอก เยว่เหอและคนอื่นๆ หาจุดตั้งค่ายพักแรม เนื่องจากมีเสี่ยวเฮยและเสี่ยวหงคอยคุ้มกันอยู่ จึงไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาให้พวกเขา นานๆ ครั้งจะมีผู้บำเพ็ญตนบางคนเดินผ่านไป แต่เมื่อเห็นสัตว์อสูรประหลาดที่ดุร้ายทั้งสอง พวกเขาก็จะรีบตีตัวออกห่างทันที แต่เสี่ยวเฮยและเสี่ยวหงนั้นเหมือนศัตรูคู่อาฆาตโดยธรรมชาติ พวกมันไม่มีเหตุผลอย่างมาก บ่อยครั้งที่พวกมันพัวพันกันด้วยเหตุผลที่ไม่อาจเข้าใจได้และเริ่มต่อสู้กัน โชคดีที่พวกมันรู้จักขอบเขตและไม่เคยต่อสู้กันถึงตาย แต่การต่อสู้ประเภทนี้ย่อมหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บไม่ได้ ในพริบตาเดียว ครึ่งเดือนก็ผ่านไป ทุกคนใช้เวลาช่วงนี้อย่างสบายๆ และผ่อนคลาย แต่ความจริงที่ว่าหยางไค่ยังไม่กลับมาทำให้เยว่เหอเป็นกังวลเล็กน้อย ก่อนที่หยางไค่จะจากไป เขาก็เคยบอกว่าจะกลับมาในสามถึงห้าวัน แต่ตอนนี้ ครึ่งเดือนผ่านไปแล้วและเขาก็ยังไม่ปรากฏตัว เยว่เหอเริ่มกังวลและกระสับกระส่าย ขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปสำรวจลึกเข้าไป ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานโลกที่เปลี่ยนไป เมื่อสัมผัสอย่างเงียบๆ ต้นกำเนิดนั้นมาจากส่วนลึกของเทือกเขามังกรหมอบ ซึ่งเป็นทิศทางที่หยางไค่จากไป มันทำให้เยว่เหอขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางสงสัย [เขาไปทำอะไรที่นั่น? เหตุใดจึงใช้เวลานานเพียงนี้? ตอนนี้เขายังก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงของกระแสพลังงานโลกอีก] แต่ด้วยเหตุนี้ เธอก็สามารถพูดได้อย่างแน่นอนว่าหยางไค่ยังคงปลอดภัยดี ในช่วงสองสามวันต่อมา ความเปลี่ยนแปลงของพลังงานโลกก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันได้กลายเป็นกระแสคลื่นพลังงานโลก ราวกับว่ามีอสูรกายยักษ์กำลังหายใจเอากลิ่นอายของเทือกเขามังกรหมอบทั้งหมดเข้าไป และทุกครั้งที่มันหายใจ มันยังก่อให้เกิดความปั่นป่วนของพลังงานโลกภายในรัศมีหนึ่งพันกิโลเมตรอีกด้วย ทันใดนั้น เยว่เหอก็แสดงสีหน้าตกตะลึง! เสี่ยวเฮยและเสี่ยวหงก็หยุดต่อสู้เช่นกันขณะที่พวกมันมองไปยังส่วนลึกของเทือกเขามังกรหมอบ เห็นได้ชัดว่าพวกมันก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างเช่นกัน ทันใดนั้น เสียงคำรามของมังกรก็ดังก้องไปทั่วโลก ทะยานขึ้นสู่สวรรค์ชั้นสูงสุด เยว่เหอและคนอื่นๆ หันศีรษะและมองไปในทิศทางนั้นพร้อมกัน ขณะที่ปฏิกิริยาของเสี่ยวเฮยและเสี่ยวหงนั้นเกินจริงยิ่งกว่าเมื่อพวกมันหมอบราบลงกับพื้นโดยตรง ตัวสั่นเทา เฉินเยว่เอนตัวเข้ามาและถามอย่างประหม่า "ท่านอาวุโส นั่นคืออะไรหรือ?" เยว่เหอตอบอย่างเคร่งขรึม "เสียงคำรามของมังกร!" เมิ่งหงถามด้วยความตกใจ "มีมังกรแท้จริงอยู่ที่นั่นหรือ?" เยว่เหอขมวดคิ้วก่อนที่ร่างของเธอจะเคลื่อนไหว "พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปดูเอง" เมื่อกล่าวจบ ร่างของเธอก็หายไปในอากาศธาตุ ในส่วนลึกของเทือกเขามังกรหมอบ หยางไค่ยังคงนั่งขัดสมาธิ คงท่าทางเดิมของเขาไว้ แต่ในขณะนี้ เสื้อผ้าของเขาพลิ้วไหวในอากาศแม้จะไม่มีลมพัดผ่านที่นี่ แม้แต่ผมสีดำของเขาก็ยังเริงระบำ ร่างกายของเขาถูกล้อมรอบด้วยรัศมีสามสี แก่นแท้ของต้นไม้อมตะอันมีชีวิตชีวา เพลิงวิสุทธิ์กาทองคำอันมิอาจหยุดยั้ง พลังงานอันหนาแน่นและหนักหน่วงของมุกมังกร พลังทั้งสามกำลังหมุนวนรอบตัวหยางไค่ราวกับวงแหวนแห่งแสงสามวง หมุนวนไม่สิ้นสุด มุกมังกรขนาดยักษ์ตรงหน้าเขาบัดนี้กลับมืดมนและหม่นหมอง พลังแห่งธาตุดินที่เก็บสะสมอยู่ในนั้นมานับไม่ถ้วนได้ถูกหยางไค่ดูดซับไปจนหมดสิ้นทุกอณู ในที่สุดหยางไค่ก็ลืมตาขึ้น ซึ่งในขณะนั้นเต็มไปด้วยประกายเจิดจ้า ด้วยเสียงแตกดังเปรี๊ยะ มุกมังกรขนาดมหึมาก็แตกสลายเป็นผุยผงและสลายไป หยางไค่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและกำหมัดเบาๆ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขาเปี่ยมไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมา เขาสแกนร่างกายของเขา และพบว่าพลังแห่งธาตุไม้ ไฟ และดินในตราประทับมรรคาของเขานั้นอยู่ร่วมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ส่งเสริมและข่มซึ่งกันและกัน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านขณะที่วงแหวนสามสีรอบกายของเขาสลายไป ทุกสิ่งกลับสู่สภาวะปกติ หยางไค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย กระบวนการรวบรวมพลังแห่งธาตุดินในครั้งนี้อาจกล่าวได้ว่าราบรื่นอย่างยิ่ง มันง่ายกว่าตอนที่เขาหลอมรวมเพลิงวิสุทธิ์กาทองคำมาก อาจเป็นเพราะตอนนี้เขาคุ้นเคยกับกระบวนการแล้ว หรืออาจเกี่ยวข้องกับตัวมุกมังกรเอง หยางไค่ถือได้ว่าเป็นสมาชิกของเผ่ามังกร ดังนั้นเขาจึงมีความได้เปรียบโดยธรรมชาติในการรวบรวมพลังงานของมุกมังกร ยิ่งไปกว่านั้น หยางไค่รู้สึกได้อย่างคลุมเครือว่าไม่เพียงแต่เขาจะดูดซับพลังแห่งธาตุดินในมุกมังกรได้สำเร็จเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับบางสิ่งบางอย่างเพิ่มเติมอีกด้วย หยางไค่ยื่นมือออกไปและชี้ไปข้างหน้า ในวินาทีต่อมา โล่สีน้ำตาลอมเหลืองรูปทรงปริซึมก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า แม้ว่ามันจะดูบางราวกับปีกของจักจั่น แต่หยางไค่ก็สัมผัสได้ว่ามันแข็งแกร่งและทนทานอย่างยิ่ง นี่คือเคล็ดวิชามังกรโดยกำเนิดที่พบในมุกมังกร! หยางไค่เลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นภาพนี้ แม้ว่าเขาจะได้เข้าไปในวังมังกรบนเกาะมังกรแห่งแดนดารา และฝึกฝนเคล็ดวิชาลับมากมายของเผ่ามังกรด้วยความช่วยเหลือจากต้นกำเนิดมังกรเทวะทองคำของเขา แต่ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เขาทำนั้นเป็นเพียงการเลียนแบบและต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในการใช้เคล็ดวิชาเหล่านี้ แต่ตอนนี้ เขาสามารถใช้เคล็ดวิชามังกรนี้ได้ตามใจปรารถนา ราวกับว่ามันเป็นความสามารถศักดิ์สิทธิ์โดยกำเนิดของเขาเอง ไม่เพียงแต่จะรวดเร็ว แต่การใช้พลังงานของมันก็น้อยมากจนแทบจะไม่มีนัยสำคัญ หยางไค่จมลงในความคิด [ข้าเดาว่าเคล็ดวิชามังกรโดยกำเนิดนี้เป็นสิ่งที่อัครมังกรยาวหนึ่งหมื่นเมตรตนนี้เชี่ยวชาญ และตอนนี้ข้าได้รับสืบทอดมันมา ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่น่าจะมีเพียงเคล็ดวิชานี้เพียงอย่างเดียว น่าจะมีอีก แต่ข้าเพิ่งจะรวบรวมธาตุดินนี้ได้ ดังนั้นข้าจึงทำได้เพียงค่อยๆ ทำความเข้าใจเคล็ดวิชาเหล่านี้] หยางไค่อดคิดไม่ได้ว่า [ตอนนี้ข้าครอบครองเคล็ดวิชามังกรโดยกำเนิดของอัครมังกรยาวหนึ่งหมื่นเมตรหลังจากดูดซับมุกมังกรของมัน แล้วเพลิงวิสุทธิ์กาทองคำล่ะ? มีเคล็ดวิชาลับใดๆ ในเพลิงวิสุทธิ์กาทองคำหรือไม่? แล้วยังมีแก่นแท้ของต้นไม้อมตะอีก ข้าอาจจะได้เรียนรู้บางอย่างจากมันเช่นกันใช่หรือไม่?] [ข้าคงต้องใช้เวลาในการทดสอบทฤษฎีเหล่านี้ ไม่ควรรีบร้อน] หลังจากสงบอารมณ์ลง หยางไค่ก็มองไปรอบๆ หลังจากรวบรวมธาตุดินได้แล้ว สิ่งต่อไปที่ต้องทำคือการเก็บซากศพของอัครมังกรตนนี้ ซากศพของมังกรยาวหนึ่งหมื่นเมตรและถูกฝังอยู่ลึกใต้เทือกเขามังกรหมอบ สำหรับคนทั่วไป เพียงแค่มาถึงที่นี่ก็เป็นเรื่องยากอย่างยิ่งแล้ว และไม่มีแหวนมิติใดใหญ่พอที่จะบรรจุมันได้ เว้นแต่ซากมังกรจะถูกแยกชิ้นส่วนและนำเข้าไปในแหวนหลายวง โชคดีที่หยางไค่มีมุกผนึกพิภพ