Chapter 68 สองยอดฝีมือ นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าค่าหัวของนางจะพุ่งสูงขึ้นจนติดอันดับสามได้ ชิชะ ช่างน่าประหลาดใจเสียจริง! ในขณะที่นางยังคงจมอยู่ในห้วงความคิด เสียงสนทนาของผู้คนก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท "นั่นเด็กสาวในภาพวาดคนนั้นไม่ใช่หรือ ทำไมถึงพุ่งขึ้นไปติดสามอันดับแรกได้ล่ะ? ค่าหัวสูงถึงห้าแสนเชียวรึ!?" "เจ้าเพิ่งกลับมาสินะ ถึงได้ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เดี๋ยวนี้ไม่มีนักล่าค่าหัวคนไหนกล้ารับภารกิจนั้นแล้ว" "ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?" "ก็เพราะทหารรับจ้างทุกคนที่รับภารกิจนี้ไป ไม่มีใครได้กลับออกมาทั้งเป็นน่ะสิ เพียงแค่สองสัปดาห์สั้นๆ มีพวกที่ไปท้าทายเด็กสาวในภาพวาดนั่นตายไปไม่น้อยเลย" ขณะที่ชายสองคนสนทนากัน สายตาของพวกเขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มมาดเด่นที่สวมชุดสีแดงฉาน ทั้งคู่เกิดความสงสัยขึ้นมาจนหนึ่งในนั้นเอ่ยถาม "ท่านต้องการจะตั้งค่าหัวใครหรือเปล่า?" เพราะอย่างไรเสีย ก็มีเพียงทหารรับจ้างจากตลาดมืดเท่านั้นที่สามารถรับภารกิจที่ติดไว้บนกระดานได้ เฟิ่งจิ๋วหันกลับไปมองชายทั้งสองแล้วส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม หางตาของนางเหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนกำลังเดินมุ่งหน้าไปทางทางออก นางจึงรีบเดินตามไปทันที หลังจากที่นางจากไป ทหารรับจ้างตลาดมืดสองคนนั้นก็หันมามองหน้ากันแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ชายคนนั้นดูเหมือนจะมาที่นี่เป็นครั้งแรกนะ รอบตัวเขามีกลิ่นอายที่น่าหลงใหล ไม่รู้ว่าเป็นคนแบบไหนกันแน่?" "เราไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจหรอกว่าเขาเป็นใคร มาเถอะ ข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าเอง" ชายอีกคนตบหลังสหายแล้วโอบไหล่เดินจากไป เมื่อเดินกลับมาทางโรงเตี๊ยม ชายวัยกลางคนก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน เขาหันกลับไปมองข้างหลัง คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันแน่น เขาเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่งก่อนจะหยุดและตะโกนออกมา "ใครกัน! ออกมาให้เห็นหน้าเดี๋ยวนี้!" ร่างในชุดสีแดงก้าวออกมา ท่วงท่าของเขานั้นเต็มไปด้วยความสง่างาม เขาอยู่ในชุดสีแดงสดทั้งตัว ผมสีดำสนิทถูกมัดไว้ด้วยริบบิ้นผ้าไหมสีแดง แต่สิ่งที่ต่างออกไปเล็กน้อยคือใบหน้าที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากทองคำ ซึ่งตกแต่งด้วยลวดลายดอกมันดาลา หรือดอกไม้แห่งขุมนรก เมื่อจ้องมองคนที่ค่อยๆ เดินออกมา ดวงตาของชายวัยกลางคนก็หรี่ลง ความคาดเดาบางอย่างผุดขึ้นในหัว แต่เขาก็รีบปฏิเสธมันทิ้งไป [ไม่สิ ไม่น่าจะเป็นนางผู้หญิงคนนั้น ชายที่อยู่ตรงหน้าสูงกว่านาง และไม่มีทางเป็นคนเดียวกันได้] "เราไม่ได้พบกันนานเลยนะ" น้ำเสียงของเฟิ่งจิ๋วดูเกียจคร้าน ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและกลิ่นอายสังหารที่เยือกเย็น "เป็นเจ้าเองรึ!" เมื่อได้ยินน้ำเสียงคุ้นหู สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยและเสียง