บทที่ 42 พระราชวังลับใต้บาดาล ใครจะไปคิดล่ะว่า เฟิ่งจิ่วจะหยิบชุดออกมาจากถุงจักรวาล แล้วใช้กริชปรับแก้เล็กน้อยก่อนจะสวมมันลงบนร่างเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อย “ใช้ไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวพอเราออกไปได้ ข้าจะหาเอี๊ยมแดงเล็กๆ มาให้เจ้าใส่เป็นชุดชั้นใน” นางกล่าวพร้อมหรี่ตามองพลางตบเบาๆ ลงบนก้นอวบอัดของเขา “เสร็จแล้ว” นางจับเขาหันมาดูใบหน้าที่กำลังฟึดฟัดด้วยความไม่พอใจ แล้วอดขำไม่ได้ “คนสูงส่งอย่างข้าไม่มีทางยอมใส่ชุดแบบนี้แน่!” เขาพูดพร้อมกับยื่นปากอย่างขัดเคืองใจ รู้สึกหงุดหงิดเหลือเกินกับหญิงสาวที่ฉวยโอกาสกับร่างกายของเขาอย่างไม่ละอาย “ข้านึกว่าพอไข่ฟักออกมาจะเป็นหงส์เพลิงเสียอีก ไม่คิดว่าจะเป็นแค่เด็กจ้ำม่ำแบบนี้ เฮ้อ... แล้วเจ้าจะคืนร่างกลับเป็นหงส์เพลิงตัวเดิมได้ไหมเนี่ย?” นางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถ้าเพียงแต่นางจะไม่พูดถึงเรื่องนี้! พอได้ยินเช่นนั้น หงส์เพลิงน้อยผู้หยิ่งยโสก็โกรธจัดขึ้นมาทันที “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ! ในฐานะสัตว์เทพโบราณผู้สูงส่ง การที่ข้าต้องเกิดมาในร่างมนุษย์แบบนี้ เป็นความผิดของเจ้าคนเดียว!” เฟิ่งจิ่วถูจมูกตัวเองอย่างรู้สึกผิด “ข้าจะไปรู้ได้ยังไงกันเล่าว่าจินตนาการเล่นๆ ชั่วครู่จะกลายเป็นจริงขึ้นมาแบบนี้?” “ฮึ่ม!” เขาส่งเสียงฟึดฟัดใหญ่โต กอดอกอวบๆ ของตัวเองไว้แน่นก่อนจะสะบัดหน้าหนีด้วยความงอน เฟิ่งจิ่วหัวเราะร่วนอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นนางก็ลุกขึ้นยืนและกวาดสายตามองไปรอบๆ “ใครจะไปคิดกันว่าใต้สระน้ำลึกแห่งนั้นจะมีสถานที่แบบนี้ซ่อนอยู่จริงๆ” เมื่อนึกถึงแรงดึงมหาศาลจากกระแสน้ำวนที่ดูดนางลงมาที่นี่ คิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากัน “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนอย่างเจ้ามาเป็นเจ้านายของข้าได้ยังไง ทั้งน่าเกลียด พลังก็น้อย แถมยังชอบมาจับก้นคนอื่นอีก เป็นยัยผู้หญิงหื่นกามชัดๆ” เจ้าหงส์น้อยกอดเปลือกไข่ไว้ในอ้อมแขนขณะเคี้ยวกร้วมๆ บ่นพึมพำไปพลาง และคอยส่งสายตาไม่พอใจให้เฟิ่งจิ่วเป็นระยะ เฟิ่งจิ่วหัวเราะให้กับคำบ่นไม่ขาดปากของเขา นางยื่นมือไปดีดหน้าผากเขาเบาๆ แล้วพูดว่า “เจ้าตัวเล็ก ถึงเจ้าจะเต็มใจหรือไม่ แต่เจ้าก็เป็นของข้าไปแล้ว ดังนั้นต่อจากนี้ก็อยู่กับข้าไปซะดีๆ” ขณะที่พูด สายตาของนางก็จ้องมองเขาอย่างฉงน “อีกอย่างนะ เจ้าหิวขนาดนั้นเลยเหรอ? เปลือกไข่นั่นกินได้ด้วยงั้นหรือ?” เจ้าหงส์เพลิงน้อยกลอกตาใส่นางแล้วหันหน้าหนีอย่างถือดีโดยไม่สนใจคำถามเลยแม้แต่น้อย [เปลือกไข่ของข้าเป็นของวิเศษ การกินเข้าไปไม่เพียงแต่ช่วยเพิ่มพลัง แต่ยังให้สารอาหารที่จำเป็นต่อร่างกายอีกด้วย ยัยผู้หญิงนี่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ โง่ชะมัด] “เอาล่ะ ไปกันเถอะ! ไปดูกันว่าสถานที่แห่งนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่ ถึงได้มีแรงดึงมหาศาลขนาดดูดพวกเราเข้ามาที่นี่ได้” เฟิ่งจิ่วกล่าวพลางก้าวเท้าเดินนำไปข้างหน้า เห็นได้ชัดว่าที่นี่เป็นพระราชวังลับ