บทที่ 48 ตามหาดาบขอบฟ้าคราม เมื่อเฟิงจิวได้สติคืนมา เธอและนกฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยก็มาอยู่ในสุสานกระตี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ภาพที่ปรากฏแก่สายตานั้นเต็มไปด้วยกระบี่นับไม่ถ้วนปักเรียงรายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ในอากาศนั้นสามารถสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันคมกริบของคมกระบี่ได้อย่างชัดเจน เธอก้มหน้ามองเจ้าตัวเล็กที่กำลังดึงชายเสื้อของเธออยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะแบมือออกเผยให้เห็นแหวนมิติที่ไม่สะดุดตาซึ่งเธอถือไว้ในมือ เธอตัดสินใจกัดนิ้วตัวเองจนเลือดซึมแล้วหยดลงไปบนแหวน ทันใดนั้นเธอก็เห็นแหวนที่ดูเก่าคร่ำคร่าเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพใหม่เอี่ยม แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังคงดูเรียบง่ายไม่โดดเด่นเช่นเดิม เธอนำแหวนสวมเข้าที่นิ้วและมันก็ปรับขนาดให้เข้ากับนิ้วของเธอโดยอัตโนมัติ เธอส่งกระแสจิตเข้าไปภายในแหวนและก็เป็นไปตามที่อาจารย์ของเธอได้กล่าวไว้ ภายในนั้นเป็นพื้นที่ว่างที่มีทั้งคัมภีร์วิชาและสมบัติล้ำค่ากองอยู่มากมาย เธอพยายามหยั่งกระแสจิตให้ลึกลงไปอีก แต่แล้วกลับถูกแรงผลักดีดออกมาจากพื้นที่นั้นในทันที เธอรวบรวมสมาธิอีกครั้งแต่ไม่ได้ส่งกระแสจิตกลับเข้าไปในแหวนแทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอทอดสายตามองไปยังภูเขากระบี่เบื้องหน้าแล้วถอนหายใจออกมา "ต้องหาดาบขอบฟ้าครามจากกระบี่จำนวนมหาศาลขนาดนี้เนี่ยนะ? ดูท่าทางแล้วภารกิจนี้คงไม่ง่ายเลย!" "ถึงเจ้าจะหาดาบขอบฟ้าครามไม่เจอ ก็ยังสามารถหากระบี่เล่มอื่นได้ ในสุสานกระบี่แห่งนี้มีกระบี่ชั้นดีอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ" นกฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยโพล่งขึ้นมาตามสัญชาตญาณ และเมื่อพูดจบเจ้าตัวเล็กก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจแล้วกล่าวว่า "อย่าได้คิดมากไป ข้าผู้สูงส่งไม่ได้สนใจเรื่องของเจ้าหรอกนะ" "จ้ะๆ รู้แล้วล่ะ" เฟิงจิวหัวเราะพลางกุมมือเล็กๆ อวบอู้นั้นไว้ในมือของเธอ ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในพื้นที่แห่งนั้น "ไปกันเถอะ! ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็เดินสำรวจกันสักหน่อย เรามีเวลาทั้งหมดหกชั่วโมง หากภายในเวลานี้เรายังหากระบี่ที่เหมาะสมไม่ได้ เราก็จะถูกส่งตัวออกไปจากที่นี่ เราต้องใช้เวลาที่มีให้คุ้มค่าที่สุด" เมื่อถูกกุมมือไว้ นกฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยก็มีท่าทีเขินอายเล็กน้อยพร้อมกับบ่นพึมพำ "หึ!" ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้สะบัดมือออกและยอมให้เธอจูงเดินเข้าไปข้างในแต่โดยดี กระบี่ที่รายล้อมรอบตัวพวกเขากำลังแผ่ไอสังหารอันแหลมคมออกมา ทุกเล่มปักแน่นอยู่บนพื้นดิน กระบี่บางเล่มเริ่มมีสนิมเกาะตามคมดาบ และหลังจากเดินไปได้สักพักพวกเขาก็ยังไม่สามารถสัมผัสถึงตำแหน่งของดาบขอบฟ้าครามได้ เฟิงจิวอยากลองพิสูจน์คำพูดของอาจารย์ดูว่า กระบี่เลือกเจ้าของได้จริงหรือไม่? เธอคว้าจับกระบี่เล่มหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ แล้วพยายามดึงมันขึ้นมา ทว่ากระบี่เล่มนั้นกลับปักแน่นอยู่กับพื้นอย่างมั่นคงและไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว ในขณะที่เธอต้องการจะออกแรงเพิ่มเพื่อลองใหม่อีกครั้ง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งออกมาจากตัวกระบี่ ทำให้เธอรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน "เฮ้อๆ น่าทึ่งจริงๆ" เฟิงจิวกล่าวด้วยความประหลาดใจ แววตาของเธอเป็นประกายด้วยความกระตือรือร้น "มีอะไรน่าทึ่งกัน? กระบี่ในสุสานกระบี่ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ" นกฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยกล่าวอย่างดูแคลน เขาเชิดหัวเล็กๆ ขึ้นมองสตรีโง่เขลาที่ทำตัวราวกับชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วถามต่อ "เจ้าคิดจะค้นหาพวกมันทั้งหมดจริงๆ งั้นเหรอ?" เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิงจิวก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามกลับว่า "ถ้าไม่ทำแบบนั้น แล้วจะให้ทำอย่างไรล่ะ?" สีหน้าของนกฟีนิกซ์เพลิงตัวน้อยแสดงออกราวกับว่าเขาคาดการณ์ไว้แล้ว นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามขณะมองดูเธอแล้วเอ่ยว่า "เจ้ามันโง่จริงๆ" เมื่อถูกดูแคลนอย่างจัง เฟิงจิวก็ทำอะไรไม่ถูก ใครใช้ให้เธอไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้กันล่ะ!? "ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ทิ้งร่องรอยหยดเลือดของเขาไว้ให้เจ้าหรอกหรือ? หลับตาลงแล้วลองปล่อยสัมผัสของเจ้าดูสิ เผื่อจะตรวจจับร่องรอยของไอพลังจากดาบขอบฟ้าครามได้บ้าง!" "แบบนั้นก็ได้เหรอ?" เจ้าตัวเล็กเชิดคางขึ้นและพยายามทำเสียงให้ดูฉลาดด้วยการลดระดับเสียงลง "ดาบขอบฟ้าครามไม่ใช่กระบี่ธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังมีกลิ่นอายเลือดของเจ้าของคนก่อนหลงเหลืออยู่ แน่นอนว่าเจ้าต้องสัมผัสได้ถึงที่อยู่ของมัน" "งั้นจะลองดู" และเธอก็ลงมือทำตามทันที เฟิงจิวหลับตาลงและกำจัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดออกจากหัว เพื่อตั้งใจสัมผัสถึงกระแสพลังต่างๆ ภายในสุสานกระบี่อย่างเงียบเชียบ เวลาผ่านไปนานประมาณหนึ่งก้านธูป จู่ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจและดีใจที่เปล่งประกายออกมา "เจอแล้ว! อยู่ตรงนั้น!" เมื่อสัมผัสถึงไอพลังของดาบขอบฟ้าครามได้จริงๆ หัวใจของเธอก็พองโตด้วยความปิติอย่างที่สุด