บทที่ 359 - ล้มครืน ในขณะที่เลียมล่อเครือข่ายวอยด์ลิ่งยักษ์ออกไปไกล ทุกคนก็อาศัยจังหวะนี้เคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบภายใต้สถานะพรางตัว และแตะไปยังส่วนเล็กน้อยของประตูมิติที่เพิ่งปรากฏออกมา ใจจริงพวกเขาอยากจะรออีกสักพักเพื่อให้ประตูมิติปรากฏออกมาอย่างสมบูรณ์ แต่พลังชีวิตของเลียมนั้นวูบวาบขึ้นลงอย่างน่ากลัว และไม่ชัดเจนเลยว่าเขาจะสามารถยื้อเวลาต่อไปได้อีกนานแค่ไหน อีกทั้งกลุ่มก้อนวอยด์ลิ่งขนาดมหึมานั่นก็ดูท่าทางจะไม่ออกห่างไปไหนง่ายๆ ในเร็วๆ นี้ด้วย โหนดนับร้อยจุดเหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับดวงตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา มันให้ความรู้สึกว่าไม่มีใครจะสามารถแอบผ่านพวกมันไปได้เลย ดังนั้นกลุ่มผู้เล่นจึงตัดสินใจที่จะเสี่ยงดวง และวินเซนต์ หนึ่งในฮันเตอร์ก็เป็นคนแรกที่ขออาสาลองเชิงดู เขาเป็นพวกที่ใช้อารมณ์นำหน้า และตอนนี้ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ "เอาเป็นไงเป็นกัน บอส ผมเป็นหนี้ทุกอย่างกับคุณ ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่มีอะไรเลย" เขาพึมพำอะไรบางอย่างในแชทกลุ่มก่อนจะกระโดดขึ้นไปสัมผัสประตูมิติ วินาทีต่อมาร่างของเขาก็ถูกดูดเข้าไปในมวลพลังงานสีดำที่หมุนวน ทุกคนต่างรอคอยด้วยความลุ้นระทึก และในไม่ช้าการแจ้งเตือนอีกฉบับก็มาถึง "ทุกคน! ฉันมาถึงแล้ว! ทางนี้ปลอดภัย!" ทั้งกลุ่มพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเริ่มทยอยเข้าสู่ประตูมิติทีละคนเพื่อหนีออกจากกลุ่มวอยด์ลิ่ง เลียมเองก็พยักหน้าอย่างพอใจและยังคงปั่นหัวพวกมันต่อไป แต่ตอนนี้เขามีจุดมุ่งหมายบางอย่างในใจ สิ่งที่วินเซนต์พูดได้จุดประกายไอเดียให้แก่เขา วินเซนต์บอกว่า หากไม่มีเลียม พวกเขาก็ไม่มีอะไรเลย เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลียมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ท่ามกลางกลุ่มวอยด์ลิ่งที่รวมตัวกันอยู่นี้ จะมีโหนดใดโหนดหนึ่งที่สำคัญกว่าโหนดอื่นหรือไม่ โหนดที่อาจทำหน้าที่เป็นเหมือนกาวที่คอยยึดเหนี่ยวทั้งกลุ่มเข้าด้วยกัน "ก็น่าลองดู" เลียมแสยะยิ้มและตัดสินใจที่จะทดสอบทฤษฎีนี้ เขามาถึงขีดจำกัดแล้วจากการพยายามหลบหลีกการโจมตีของวอยด์ลิ่งหลายสิบตัว ในจุดนี้เขาไม่สามารถหลบหลีกแบบเดิมได้อีกต่อไป ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่วิ่งวิ่งและวิ่งเท่านั้น โชคดีที่พวกวอยด์ลิ่งไม่ได้มีความฉลาดมากนัก มิฉะนั้น พวกมันก็คงจะระดมโจมตีไปทั่วทั้งพื้นที่และเผาเขาจนเป็นจลไปนานแล้ว บางทีพวกมันอาจมีข้อจำกัดด้านพลังงานบางอย่าง พวกมันจึงเจาะจงเป้าหมายไปที่เลียมทุกที่ที่เขาไป และเขาก็สามารถวิ่งหนีการโจมตีของพวกมันไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปดทุกครั้ง หากเขาหยุดพักเพียงแค่วินาทีเดียว ทุกอย่างคงจบเหม่ทันที แต่เลียมยังคงยืนหยัด เขาไม่ได้คิดจะโยนผ้าขาวง่ายๆ ในตอนนี้ วอยด์ลิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่ลึกลับ ถึงแม้จะยังไม่มีใครได้รับอะไรจากพวกมันเลย แต่เขาก็ไม่อยากตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้งไปเสียทีเดียว เมื่อพิจารณาว่าเขาถลำลึกเข้ามาในเรื่องบ้าๆ นี่แล้ว เขาก็อยากจะลองโค่นยักษ์ใหญ่ตนนี้ลงดู และถ้าทำไม่ได้ เขาก็ยังสามารถหนีไปได้เสมอ เลียมเห็นสมาชิกคนสุดท้ายของกิลด์ก้าวเข้าสู่ประตูมิติและออกจากรอยแยกมิติไป หลังจากนั้นเขาก็เริ่มการโต้กลับ ความเร็วของเขาไม่ได้ลดลงเลย แต่เขาหายใจเข้าลึกๆ และเริ่มร่ายแท่งน้ำแข็งออกไปทุกๆ สองวินาที วิธีนี้ช่วยให้มั่นใจได้ว่ามานาของเขาจะไม่หมดลง เมื่อคำนวณการใช้มานาเพื่อเพิ่มความเร็วและการใช้มานาสำหรับแท่งน้ำแข็ง จังหวะนี้ถือว่ามีความสมดุล อย่างไรก็ตาม เลียมไม่ได้เล็งเป้าหมายไปที่โหนดใดโหนดหนึ่งโดยเฉพาะ เขาต้องทดสอบทฤษฎีนี้ด้วยวิธีสุ่มตรวจแบบหักโหม โดยการขว้างแท่งน้ำแข็งใส่โหนดทุกจุดที่เห็น เป็นคนอื่นคงถอดใจไปนานแล้ว แต่เขาไม่อาจปล่อยผ่านไปได้โดยไม่ลองเสี่ยงดวงดู เวลาผ่านไปไม่กี่วินาที... จนกลายเป็นหนึ่งนาที... และในไม่ช้าก็ผ่านไปหลายนาที ตอนนี้เลียมโชกไปด้วยเหงื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า มีบาดแผลหลายแห่งตามร่างกาย และเขาก็หอบจนปอดแทบจะฉีกขาด ทว่าเขาก็ยังไม่ก้าวหน้าไปเท่าไรนัก "แฮก... แฮก... แฮก... ฉันควรจะหนีไปตั้งนานแล้ว" เขาหัวเราะอย่างขมขื่น แต่เท้ายังคงเคลื่อนไหวอย่างว่องไวเพื่อหลบหลีกกลุ่มวอยด์ลิ่ง ความดื้อรั้นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังยืนหยัดอยู่ได้ เขามีลางสังหรณ์ว่าเขาเกือบจะทำได้แล้ว เขาจึงปฏิเสธที่จะยอมแพ้ แต่รอยแยกมิติจะยังคงเหมือนเดิมได้อย่างไร? แม้เขาจะยังไม่ก้าวหน้าในการระบุโหนดกลาง แต่รอยแยกนี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงอื่นๆ เกิดขึ้น ในขณะที่เลียมมัวแต่วุ่นอยู่กับการหลบหลีกการโจมตี วอยด์ลิ่งอีกสองกลุ่มก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ เนื่องจากพวกมันพรางตัวอยู่ เลียมจึงไม่สังเกตเห็นจนกระทั่งพวกมันเข้ามาถึงตัว จู่ๆ ก็มีคลื่นกระแทกขนาดใหญ่ระเบิดออก และก่อนที่เลียมจะทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กลุ่มวอยด์ลิ่งขนาดใหญ่ทั้งสามกลุ่มก็เริ่มรวมตัวกัน "บัดซบ ไม่นะ!" เลียมซึ่งกัดฟันสู้มาจนถึงตอนนี้ไม่กล้าที่จะรั้งรออีกต่อไป เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นเป็นงานที่ให้ผลตอบแทนไม่คุ้มค่า และตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นการฆ่าตัวตาย ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะหันหลังกลับเพื่อวิ่งหนี เดิมทีเขาไม่จำเป็นต้องสู้กับพวกนี้เลยด้วยซ้ำ เขาสามารถเข้าประตูมิติไปยังอาณาจักรไซออนได้อย่างง่ายดาย แล้วใช้ประตูมิติส่วนตัวของเขาเข้าสู่อาณาจักรเนเธอร์เหมือนที่เคยทำอยู่เสมอ บางทีอาจเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็น หรือบางทีเขาอาจต้องการแก้ปริศนาวิธีเอาชนะสิ่งมีชีวิตนี้ หรือบางทีเขาอาจจะแค่เสพติดการฝึกฝนโดยการผลักดันความสามารถของตนเองไปสู่ขีดจำกัด เลียมจึงได้อดทนต่อสู้กับวอยด์ลิ่งมาจนถึงตอนนี้ แต่ตอนนี้ถึงเวลาต้องกล่าวลาแล้ว "วิ่งงงงง!" เลียมตะโกนก้องและเริ่มวิ่งเต็มฝีเท้าไปยังประตูมิติไซออน ในขณะเดียวกัน กลุ่มวอยด์ลิ่งขนาดมหึมาสามกลุ่มที่กำลังรวมตัวกันเพื่อกลายเป็นวอยด์ลิ่งยักษ์ก็สังเกตเห็นสิ่งนี้และเริ่มไล่ตามเขามา เลียมเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งเร่งความเร็วมากขึ้นไปอีก อาจเป็นเพราะทั้งสามกลุ่มยังประสานงานกันได้ไม่สมบูรณ์นัก พวกวอยด์ลิ่งจึงตามหลังอยู่เล็กน้อย ความเร็วของพวกมันด้อยกว่าเลียมเพียงนิดเดียว เขาเข้าใกล้ประตูมิติก่อนพวกมัน และกำลังจะหลบหนีไปได้อยู่แล้ว แต่ทันใดนั้นเลียมก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ มีโหนดขนาดใหญ่จุดหนึ่งที่ใจกลางของกลุ่มทั้งสามซึ่งกำลังส่องแสงเจิดจ้า เลียมเห็นสิ่งนี้และเขามีสัญชาตญาณอันแรงกล้าว่านี่แหละคือโหนดที่เขาตามหามาตลอด เขาชักมือที่กำลังจะแตะประตูมิติกลับมา และในช่วงวินาทีสุดท้ายที่มี เขาใช้มานาทุกหยดในร่างกายร่ายแท่งน้ำแข็งขึ้นมา อันที่จริง แทนที่จะเรียกว่าแท่งน้ำแข็ง มันดูเหมือนหอกน้ำแข็งมากกว่า เขาเงื้อแขนไปข้างหลังและซัดหอกเข้าใส่โหนดกลางที่ส่องแสงเจิดจ้านั้นอย่างสุดแรง ฟิ้ว! หอกพุ่งฝ่าอากาศไปและปักเข้าที่เป้าหมายอย่างแม่นยำ ทันทีที่มันสัมผัสกับวอยด์ลิ่งที่กำลังบวมพองอยู่นั้น โหนดที่ส่องสว่างโชติช่วงและเต็มไปด้วยพลังงานก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ชั้นน้ำแข็งเริ่มปกคลุมเหนือโหนดนั้น และตรงจุดที่หอกสัมผัสกับโหนด รอยร้าวเล็กๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้น "ได้ผลเหรอ?" เลียมหยุดวิ่ง ทันใดนั้นเอง ทั่วทั้งบริเวณก็เงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มตก ตามมาด้วยเสียงดังสนั่น ตุ้บ! เขาหันกลับไปมองและเห็นวอยด์ลิ่งตัวกลางถูกแช่แข็งอย่างสมบูรณ์และร่วงลงสู่พื้น วินาทีต่อมา... ตุ้บ. ตุ้บ. ตุ้บ.... โหนดอื่นๆ ทั้งหมดก็พังทลายลงมา ล้มครืนลงบนพื้นทรายสีม่วงของทะเลทรายทีละโหนดจนหมดสิ้น