บทที่ 420 - ห่านทองคำ ในขณะที่เลียมกำลังยุ่งอยู่กับการกวาดสายตามองไอเทมทั้งหมดที่ผู้เล่นทั้งสี่คนมีอยู่กับตัว เสียงกัมปนาทที่ดังสนั่นก็ฉุดเขาออกจากภวังค์ หินก้อนใหญ่พุ่งมาทางที่เขาซ่อนตัวอยู่ เขาจึงรีบหลบออกไปอย่างรวดเร็ว “เหอะ เอาล่ะ เดี๋ยวค่อยไปนับยอดของที่ปล้นมาได้ทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ฉันควรให้ความสนใจกับการต่อสู้ตรงหน้ามากกว่า” ถึงแม้เขาจะไม่ได้วางแผนที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตรงหน้า แต่เขาก็ต้องการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับมันให้มากขึ้นอีกสักหน่อย การรู้จุดอ่อนของมันเอาไว้ก่อนย่อมดีกว่า ทันใดนั้น ฝุ่นและควันบางส่วนก็จางลง ทำให้เลียมมองเห็นยักษ์ที่ทั้งสี่คนและอัศวินแห่งความตายกำลังต่อสู้อยู่ได้ชัดเจนขึ้น เขารู้สึกตกใจในทันที ยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าเขาคือดินก้อนมหึมา แต่มันไม่มีใบหน้า ตรงจุดที่ควรจะเป็นส่วนหัวและใบหน้ากลับมีไอปีศาจสีแดงหนาทึบปกคลุมอยู่ [ยักษ์ไร้หน้า ???] “นี่มันตัวบ้าอะไรกัน?” สายตาของเลียมเลื่อนจากใบหน้าของยักษ์ไปยังส่วนที่เหลือของร่างกาย และเขาก็ยิ่งตกตะลึงมากขึ้นไปอีก! ตั้งแต่หัวจรดเท้า ยักษ์ไร้หน้าถูกปกคลุมไปด้วยแร่ธาตุและอัญมณีที่ส่องประกาย รวมถึงสมุนไพรล้ำค่าอีกหลายชนิด เขารู้จักเพียงไม่กี่อย่าง แต่เขาก็มีความรู้สึกว่าส่วนที่เหลือนั้นก็ล้ำค่าไม่แพ้กัน ยักษ์ตนนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นขุมทรัพย์ที่เดินได้เลยทีเดียว “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...” เลียมพึมพำ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมทั้งสี่คนนี้ถึงได้มาสู้กับโกเลมดินที่นี่ เขามาที่นี่โดยอาศัยข้อมูลที่มีจากชีวิตในอดีต แม้เขาจะนำมันมาใช้ฟรีๆ แต่การจะรวบรวมข้อมูลเหล่านี้มาได้ ตระกูลกูต้องเสียทรัพยากรไปมากมายมหาศาล แล้วคนทั้งสี่นี้มาถึงสถานที่แห่งเดียวกันนี้ได้อย่างไร? พวกเขายังอยู่ที่นั่นเพื่อรวบรวมชิ้นส่วนเปลวไฟล้ำค่า พวกเขาอยู่ที่นั่นตอนที่เขากำลังจะไปสำรวจฐานลับของเนโครแมนเซอร์ และตอนนี้พวกเขาก็ยังอยู่ที่นี่อีกครั้งเพื่อต่อสู้กับยักษ์ไร้หน้าตนนี้ เลียมอยากจะทึกทักเอาเองว่าทั้งสี่คนนี้กำลังสะกดรอยตามเขาอยู่ แต่เขาก็รู้ดีว่าเขาคิดผิดอย่างแน่นอน แทนที่จะเป็นเขา ทั้งสี่คนนี้กลับสะกดรอยตามพื้นที่ที่ทำกำไรได้ทั้งหมด และจากที่เห็น พวกเขายังมีความรู้เรื่องที่ซ่อนสมบัติได้ดีกว่าเขาเสียอีก! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ผู้เล่นสุ่มๆ สี่คนนี้จะมีความรู้เกี่ยวกับจุดลับดีกว่าเขาที่เป็นคนย้อนเวลามาได้อย่างไร? เลียมหัวเราะเบาๆ อย่างฝืนๆ พลางส่ายหัวแล้วมองไปที่ทั้งสี่คนที่กำลังทำความเสียหายให้กับยักษ์ไร้หน้าอย่างจริงจัง เขาไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพราะเขารู้อยู่แล้วว่ายังมีคนอื่นอยู่ในทีมของพวกเขาอีก ไม่ได้มีแค่สี่คนนี้ และบุคคลที่ห้าคนนั้น... ตอนนี้เลียมค่อนข้างมั่นใจถึง 80% เกี่ยวกับคลาสและความสามารถของเขา บุคคลที่ห้าต้องเป็นผู้วิเศษบางอย่าง บางทีอาจเป็นคนที่สามารถมองเห็นโชคชะตาและทำนายอนาคตได้ เขายังบอกได้อีกว่าคนคนนั้นยังไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่นัก มิเช่นนั้น เขาคงทำนายการปรากฏตัวของเลียมได้เช่นกัน หรือบางทีเขาอาจทำนายถึงเลียมแล้ว และยังทำนายด้วยว่าทีมของพวกเขาจะไม่พ่ายแพ้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม? จะเป็นแบบไหนเขาก็ไม่เกี่ยง “เหอะ ฉันจะถือว่านี่คือคำท้าแล้วกัน” เลียมหัวเราะในลำคอ หลังจากคำนวณอยู่พักหนึ่ง เลียมก็ตัดสินใจเปลี่ยนแผนการดำเนินงาน คนทั้งสี่คนนี้มีค่าเกินกว่าที่เขาจะจัดการให้สิ้นซากไปในตอนนี้ ใครเขาจะฆ่าห่านที่ออกไข่เป็นทองคำกันล่ะ มันจะดีกว่าถ้าเขาค่อยๆ สูบเลือดสูบเนื้อพวกมันไปเรื่อยๆ ถ้าพวกนี้สามารถตรวจพบสมบัติล้ำค่าได้ สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่สะกดรอยตามพวกเขาและแย่งชิงสมบัติไปจากมือของพวกเขาโดยตรง เลียมถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วนั่งลงอย่างผ่อนคลายเพื่อดูโชว์ เขาต้องการรอดูว่าการต่อสู้จะดำเนินไปในทิศทางใดก่อนจะลงมือ ไม่กี่วินาทีผ่านไป และตามมาด้วยนาที ไม่นานเวลาผ่านไปเกือบทั้งชั่วโมง อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือดโดยไม่มีฝ่ายใดเต็มใจที่จะยอมแพ้ ไอเทมระดับตำนานของอันยาน่าจะมีส่วนช่วยให้พวกเขายืนหยัดอยู่ได้ พวกเขาจัดการลดพลังชีวิตของยักษ์ลงได้ 50% แต่ก็กำลังดิ้นรนที่จะลดมันลงไปมากกว่านี้ ดูเหมือนว่าการต่อสู้จะกินเวลาอีกนาน ในขณะเดียวกัน เลียมก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เขาเริ่มเคลื่อนที่ไปรอบๆ และรวบรวมสมุนไพรทั้งหมดจากยักษ์ดินที่ล้มลง ความสนใจของทุกคนมุ่งไปที่ตัวระดับอีลิทเพียงอย่างเดียว และในสนามรบก็เต็มไปด้วยฝุ่นและควันมากมาย เขาจึงสามารถเคลื่อนที่ไปรอบๆ ได้อย่างราบรื่นและเก็บรวบรวมสมุนไพรมาได้จำนวนมาก สมุนไพรบางชนิดเป็นสิ่งที่เขาต้องการสำหรับปรุงยาด้วยซ้ำ จากของที่เก็บมาได้ ตอนนี้เขามีสมุนไพร 5 จาก 10 ชนิดที่จำเป็นสำหรับการปรุงยาชำระล้างร่างกายระดับสูง สรุปแล้ว มันเป็นการเดินทางที่ดี เขาแทบไม่ได้ทำอะไรเลยแต่กลับได้ของมาเพียบ แต่เขายังไม่จบเพียงเท่านี้ จานหลักยังคงรอเขาอยู่ เลียมกลับไปซ่อนตัวหลังโขดหินใหญ่และเริ่มสังเกตการต่อสู้อีกครั้ง ตอนนี้ยักษ์ไร้หน้าเหลือพลังชีวิตอยู่ที่ 40% มันลดลงช้ามาก และดูเหมือนว่าคนกลุ่มนั้นจะเหนื่อยล้ากันเต็มทีแล้ว อัศวินแห่งความตายก็อยู่ในสภาพสะบักสะบอม พวกเขาจะจัดการกับพลังชีวิตที่เหลืออยู่อย่างไร? ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ โคสุเกะก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากพื้นที่เก็บของ คนอื่นๆ มองมาที่เขาแล้วพยักหน้า ก่อนที่กลุ่มจะเริ่มถอยห่างออกไป เลียมเริ่มตื่นตัวในทันที บางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน พวกนี้กำลังจะใช้เครื่องมืออะไรกัน? เขาเห็นอะไรบางอย่างขนาดเล็กสีทองบนฝ่ามือของโคสุเกะ และในวินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็ขว้างลูกบอลนั้นออกไปอย่างเคร่งขรึมไปยังทิศทางที่อัศวินแห่งความตายและยักษ์ไร้หน้ากำลังคุมเชิงกันอยู่ นอกจากนี้ ในวินาทีนั้นเอง อัศวินแห่งความตายก็ถูกยกเลิกการอัญเชิญอย่างกะทันหัน ดาบยักษ์และอันเดดสลายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงยักษ์ไร้หน้า และก่อนที่ยักษ์ไร้หน้าจะทันได้ขยับตัว ลูกบอลสีทองก็ตกลงที่แทบเท้าของมัน ตูมมมมม! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เพียงแค่ดูจากผลของระเบิด ก็บอกได้เลยว่าระเบิดที่ใช้นั้นทรงพลังมาก เลียมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจากการระเบิดมาถึงที่ที่เขาซ่อนตัวอยู่ “อ้อ ที่แท้นี่คือแผนสำรองของพวกนายสินะ” เขายิ้มกว้างออกมาเพราะรู้แน่ชัดแล้วว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป พวกนี้วางแผนจะจัดการยักษ์ไร้หน้าที่เหลือด้วยวัตถุระเบิด แต่ทำไมพวกเขาไม่ทำแบบนี้ตั้งแต่แรกล่ะ? ทำไมถึงเพิ่งมาทำตอนนี้? เป็นเพราะพวกเขามีไม่พออย่างนั้นเหรอ? นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญในตอนนี้ เลียมมองไปที่พลังชีวิตมหาศาลถึง 50 ล้านหน่วยของยักษ์ไร้หน้า ตอนนี้เหลืออยู่ประมาณ 15 ล้านหน่วย แต่มันก็ยังถือว่าเยอะอยู่ดี พวกเขามั่นใจพอที่จะจัดการส่วนที่เหลือด้วยแค่ระเบิดอย่างนั้นเหรอ? คำถามของเขาได้รับคำตอบเมื่อระเบิดอีกสองสามลูกตามสมทบลูกแรกไป ทุกลูกล้วนทรงพลังอย่างยิ่งและพรากพลังชีวิตก้อนใหญ่ไปจากยักษ์ไร้หน้า เมื่อรวมกับความเสียหายที่ผู้เล่นทั้งสี่คนยังคงทำอยู่ แถบพลังชีวิตขนาดใหญ่ก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว “ชิ จะรีบกันไปไหน?” เลียมรู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่างในไม่ช้า ก่อนหน้านี้เขามีเวลาเหลือเฟือ แต่ตอนนี้เขามีเวลาไม่มากนัก เขาต้องลงมือให้เร็ว เขาหายใจเข้าลึกๆ และสังเกตสถานการณ์อีกครั้งก่อนจะตัดสินใจขั้นสุดท้าย จากนั้นเขาก็เปิดใช้งานโหมด [พรางตัว] และหายตัวไปอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ถอยห่างออกไป แต่เขากลับเคลื่อนที่เข้าไปใกล้เจ้ายักษ์ไร้หน้ามากกว่าเดิม