## บทที่ 117: ให้ข้าจัดการเองทั้งหมดจะดีกว่า (1) “ข้า? ข้าต้องไปด้วยหรือ? ทำไมต้องเป็นข้าด้วย?” “แล้วเจ้าคาดหวังให้ข้าไปเจรจาธุรกิจตามลำพังรึไง? เจ้าต้องไปกับข้า แล้วช่วยกันคิดว่าจะขายของทั้งหมดนี้ได้อย่างไร” “ไม่มีทาง! งานข้ากองเป็นภูเขา! ข้ายุ่งเกินกว่าจะไปไหนได้ทั้งนั้น!” “อย่ามาสำออยหน่อยเลย หากข้าไม่อยู่ เจ้าก็แค่หาเรื่องอู้ นอนเอกเขนกเท่านั้นแหละ” กิสเลนรู้ดีว่าคนอย่างโคลดเป็นเช่นไร “ไม่นะ! ข้าจะทำงานหนัก ข้าสัญญา!” “พูดง่ายดีนี่” กิสเลนเดาะลิ้นในลำคอ ก่อนจะกล่าวต่อ “ต่อให้ที่เจ้าพูดเป็นความจริง แต่ถ้าเจ้าคิดจะค้าขายในระยะยาว อย่างน้อยก็ต้องไปดูให้เห็นกับตาสักครั้ง เรากำลังจะขยายตลาดไปทั่วทั้งอาณาจักร โดยเริ่มจากเมืองหลวง ใครสักคนต้องรู้วิธีจัดการเรื่องนี้” “แล้วงานที่ข้าต้องจัดการที่นี่เล่า?” “โครงสร้างหลักก็วางไว้หมดแล้ว ให้คนอื่นดูแลแทนสักพักก็ได้ แค่หาคนมารับช่วงต่อชั่วคราว” “อึก…” โคลดจนคำพูด ได้แต่กุมขมับด้วยความคับข้องใจ ต่อให้จ้างคนมาเพิ่ม ก็ไม่ได้หมายความว่าปริมาณงานจะลดลง เขายังคงต้องกลับมาตรวจสอบความเรียบร้อยในช่วงที่เขาไม่อยู่ ซึ่งหมายถึงภาระงานที่เพิ่มขึ้นในภายหลัง แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ดังที่กิสเลนชี้ให้เห็น หากเขาต้องรับผิดชอบการขายเครื่องสำอางในอนาคต เขาก็จำเป็นต้องไปยังเมืองหลวงเพื่อหาตัวแทนจำหน่ายและเตรียมความพร้อมสำหรับตลาดใหม่ ปัจจุบัน โคลดทำหน้าที่ประหนึ่งหัวหน้าของบริษัทการค้าเฟนริส แม้ว่าตามจริงแล้ว มันเป็นเพียงบริษัทไร้ตัวตนที่ไม่ได้ขายอะไรเลย—มีแต่ซื้อเข้าอย่างเดียว ขณะที่เขากำลังบิดพลิ้ว ดิ้นรนเพื่อหลีกเลี่ยงการเดินทางครั้งนี้ ความคิดอันบรรเจิดพลันสว่างวาบขึ้นในหัวของโคลด “เดี๋ยวก่อนนะ เราจำเป็นต้องขายเองด้วยหรือ?” “แล้วจะขายอย่างไรเล่า หากไม่ใช่การขายตรง?” “ทำไมเราไม่ขายมันให้กับบริษัทการค้าใหญ่ๆ ที่มีชื่อเสียงไปเลยล่ะ? พวกนั้นจะจัดการเรื่องการตรวจสอบและขายให้กับพวกขุนนางเอง” เครื่องสำอางมันได้ผลดีถึงเพียงนั้น บริษัทการค้าขนาดใหญ่ย่อมไม่มีปัญหาในการหาคนมายืนยันคุณภาพของมัน แต่กิสเลนกลับมองโคลดราวกับสมเพชเต็มประดาแล้วเดาะลิ้น “แล้วเหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้น?” “มันจะง่ายกว่ามากถ้าเราแค่ส่งมอบให้บริษัทใหญ่ๆ ใช่ไหมล่ะ?” “ทำไมต้องส่งมอบให้คนอื่น ในเมื่อเรามีบริษัทการค้าของตัวเองอยู่แล้ว?” “บริษัทของเรามันก็แค่ในนาม ยังไม่เป็นที่รู้จัก แถมเราตั้งขึ้นมาก็เพื่อให้ซื้องของได้สะดวกขึ้นเท่านั้น” “นั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องทำให้มันเติบโต เริ่มจากเครื่องสำอางนี่แหละ หากเราขายเอง เราก็จะได้กำไรทั้งหมด ทำไมข้าต้องยอมให้บริษัทอื่นเข้ามาแทรกแซง? ข้าไม่เคยหยิบยื่นสิ่งที่เป็นของข้าให้ใคร” โคลดหัวเราะแห้งๆ “โห... โลภอะไรขนาดนั้น...” “และถ้าเราปล่อยให้บริษัทอื่นจัดการ มันจะใช้เวลานานเกินไป เราต้องรีบเปิดช่องทางการขายและหาเงินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรายังต้องทำให้บริษัทเติบโตด้วย เลิกบ่นแล้วไปกับข้าได้แล้ว” “แต่ท่านจะรีบร้อนไปไหนกัน? ท่านก็มีเงินถมเถไปไม่ใช่หรือ? รูนสโตนก็ยังเหลืออีกตั้งเยอะไม่ใช่รึ?” กิสเลนตอบกลับเสียงคร่ำครวญของโคลดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “มันยังไม่พอ เวลาและเงินทองเป็นสิ่งที่ขาดแคลนเสมอ” ‘ข้าไม่รู้ว่าตระกูลดยุคจะเคลื่อนไหวเมื่อใด ข้าต้องเตรียมพร้อมก่อนที่มันจะเกิดขึ้น’ ดินแดนเฟนริสจะไม่ถูกโจมตีในทันที เดสมอนด์คงกำลังมุ่งมั่นที่จะยึดครองเรย์โฟลด์ให้เร็วที่สุดเพื่อชดเชยความสูญเสียในสงครามครั้งก่อน กิสเลนต้องใช้ช่วงเวลานั้นเสริมสร้างความแข็งแกร่งของดินแดนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อคำนึงถึงทุกสิ่งที่ต้องทำ แม้แต่เงินทุนในปัจจุบันก็ยังไม่เพียงพอ ‘รูนสโตนก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน’ แม้รูนสโตนจะยังไม่หมดสิ้น แต่ก็มีแผนการที่ต้องใช้มันในปริมาณมหาศาล เมื่อพิจารณาถึงจำนวนที่ต้องส่งมอบให้หอคอยเวทมนตร์ มันก็เฉียดฉิวเต็มที ‘ข้าไม่มีเวลาพอที่จะกลับไปยังป่าอสูร’ พลังอำนาจในตอนนี้ยังไม่เพียงพอที่จะแสวงหาผลประโยชน์จากป่าอสูรได้อย่างเต็มที่ จนกว่าพละกำลังของเขาจะเพิ่มพูนขึ้น เขาต้องมุ่งเน้นไปที่การวางรากฐานด้านอื่นก่อน ‘ข้าต้องสร้างพันธมิตรด้วย ข้าต้องการคนที่จะอย่างน้อยก็ช่วยถ่วงเวลาพวกมันได้’ การไปเมืองหลวงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องการขายเครื่องสำอาง หากเขาจะต่อกรกับตระกูลดยุคเดลฟีนผู้ยิ่งใหญ่ เขาจำเป็นต้องมีพลังจากฝ่ายตรงข้าม ‘ข้าไม่จำเป็นต้องสู้กับตระกูลดยุคเพียงลำพัง ราชวงศ์เองก็น่าจะอยากหาโอกาสเล่นงานพวกมันเช่นกัน’ ในตอนนี้ ความขัดแย้งระหว่างฝ่ายหนุนราชวงศ์และฝ่ายตระกูลดยุคกำลังทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดที่จะฉกฉวยโอกาส เขาต้องไปพบพวกเขาและสร้างพันธมิตร ‘ข้าจะเปิดฉากสงครามในเวลาและสถานที่ที่ข้าต้องการ หากจะมีสงคราม ข้าจะเป็นผู้ประกาศมันเอง ข้าจะทำให้แน่ใจว่าจะไม่ต้องสู้รบบนแผ่นดินของตัวเอง และข้าจะทำลายรากฐานของพวกมันให้สิ้นซากเช่นกัน’ กิสเลนกำหมัดแน่น การพัฒนาอาณาเขตเป็นสิ่งสำคัญ แต่มันเป็นเพียงหนทางสู่เป้าหมายสุดท้าย นั่นคือการโค่นล้มตระกูลดยุค แต่คนอื่นที่ไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของเขา ย่อมไม่เข้าใจว่าเหตุใดกิสเลนจึงดูรีบร้อนอยู่เสมอ โคลดก็เช่นกัน ปัญหาการขาดแคลนอาหารได้รับการแก้ไขแล้ว มีรูนสโตน และตอนนี้พวกเขายังพัฒนาผลิตภัณฑ์พิเศษขึ้นมาได้อีก เพียงแค่ดำเนินไปตามที่เป็นอยู่ ดินแดนเฟนริสก็จะเติบโตต่อไป แต่กิสเลนกลับดูเร่งรีบอยู่เสมอ ราวกับถูกบางสิ่งไล่ล่าอยู่ตลอดเวลา ‘เจ้านายนี่ต้องไปสร้างศัตรูไว้แน่ๆ เลย ให้ตายสิ นี่มันจะบ้าเกินไปแล้ว’ กิสเลนไม่ได้พูดผิด พวกเขาทำงานอย่างหนักเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยม การส่งมอบให้บริษัทอื่นมีแต่จะทำให้คนอื่นได้ประโยชน์ แต่โคลดเกลียดความคิดที่จะต้องตระเวนขายเครื่องสำอางด้วยตัวเอง แค่ที่เป็นอยู่ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว การต้องแบกรับภาระบริหารบริษัทการค้าเพิ่มเติมทำให้เขารู้สึกว่าตายเสียยังจะดีกว่า เมื่อเครื่องสำอางเริ่มขายดี พวกเขาจะต้องยุ่งวุ่นวายยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา “โธ่! ให้ตายสิ! พอกลับจากเมืองหลวง ข้าก็ต้องกลับมาตรวจสอบทุกอย่างอีก! ข้าจะจัดการทั้งหมดคนเดียวไหวได้ยังไง? แล้วนี่ยังจะให้ข้าบริหารบริษัทการค้าอีกเหรอ? ไม่มีทาง! ข้าทำไม่ไหว! ฆ่าข้าให้ตายเสียดีกว่า!” ในที่สุด โคลดก็แทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้นประท้วง “ข้าก็บอกแล้วไงว่าให้จ้างคนเพิ่ม แบ่งเบาภาระงานกับผู้จัดการคนอื่นๆ” คำตอบของกิสเลนยิ่งทำให้โคลดหงุดหงิด เขาถึงกับทุบหน้าอกตัวเองแล้วทำหน้าบูดบึ้ง “คนพวกนั้นก็มีงานล้นมือกันหมดแล้ว พวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับส่วนงานอื่นเลย และช่วยอะไรกันไม่ได้ด้วยซ้ำ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำอะไร” “หืม...” กิสเลนยอมรับว่าพวกเขามีคนที่มีความสามารถไม่เพียงพอต่อปริมาณงานจริงๆ แม้จะดึงตัวโคลดมาเพื่อจัดการทุกอย่าง แต่พวกเขาก็ยังคงต้องรับผิดชอบงานหลายอย่างพร้อมกันมากเกินไป ไม่ว่าทั้งสองจะมีความสามารถเพียงใด พวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์และมีขีดจำกัด กิสเลนรู้เรื่องนี้ดี แต่ด้วยเวลาที่เหลือน้อยและมีสิ่งที่ต้องทำอีกมาก เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากผลักดันโคลดต่อไป “ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เจ้าคงต้อง—เดี๋ยวนะ” ทันใดนั้น กิสเลนก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา เขาอาจจะไม่ใช่คนที่น่าไว้วางใจนัก แต่เขาสามารถจัดการงานส่วนใหญ่ที่จำเป็นสำหรับการบริหารอาณาเขตได้ คนผู้นั้นจะเป็นผู้ช่วยที่ดีให้กับโคลดได้ ใบหน้าของกิสเลนปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน “เจ้าลำบากมามากสินะ? ให้ข้าแนะนำใครสักคนให้เอาไหม? ข้ารู้จักคนที่จะช่วยเจ้าได้” “ผู้หญิงรึเปล่า? สวยไหม?” “เป็นผู้ชายน่ะ” “...ไม่เอาดีกว่า” “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ทำทุกอย่างคนเดียวต่อไปแล้วกัน” โคลดเม้มปากแน่น เจ้านายของเขามักจะแสร้งทำเป็นให้ทางเลือก แต่คำตอบได้ถูกกำหนดไว้แล้ว เขาถอนหายใจพลางถาม “ใครกัน? ถ้าท่านจะให้เขาดูแลกิจการของอาณาเขต อย่างน้อยเขาก็ควรรู้พื้นฐานบ้างนะ” ณ จุดนี้ แม้แต่แรงแมวก็ยังต้องการ แต่การจะบริหารงานของอาณาเขตได้นั้น คนผู้นั้นต้องอ่านออกเขียนได้และคำนวณเลขพื้นฐานเป็น “ไปเจอดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ ไปกันตอนนี้เลย” “...ตอนนี้?” “เวลาเป็นเงินเป็นทอง” “ทำไมท่านต้องรีบร้อนขนาดนี้... อย่างน้อยเราควรติดต่อเขาล่วงหน้าก่อนไม่ใช่รึ? ถ้าเขาปฏิเสธล่ะ? ท่านจะทำอย่างไร?” กิสเลนยิ้มบางๆ แล้วตอบ “ถ้าเขาปฏิเสธ เราก็แค่ฆ่าเขาทิ้งเสีย” กิสเลนและโคลดมุ่งหน้าไปยังปราสาทเก่าของเคานต์ไดกัลด์ ระหว่างทาง ขณะที่สำรวจดินแดน ทั้งสองต่างขมวดคิ้วกับภาพที่เห็นตรงหน้า “โห สภาพเละเทะชะมัด เหมือนมองดินแดนของเราก่อนที่จะเริ่มบูรณะเลย ที่จริง ตอนนี้ของเราดีกว่าเยอะ” ดินแดนไดกัลด์ยังคงอยู่ในสภาพปรักหักพัง ไม่ฟื้นตัวจากผลพวงของสงคราม แม้แต่เพอร์เดียมที่ขาดแคลนทั้งเงินและกำลังคน ก็ไม่สามารถทำอะไรกับดินแดนไดกัลด์ได้มากนัก พวกเขาอยู่รอดได้เพียงด้วยของช่วยเหลือที่กิสเลนส่งมาให้ ซึ่งก็ต้องขอบคุณรูนสโตนที่เขามอบให้ มันเป็นสถานการณ์ที่ขมขื่น การขยายดินแดนกลับมีแต่จะสูบเงินโดยไม่ได้รับภาษีตอบแทน “สงสัยเราคงต้องส่งอาหารมาเพิ่มทีหลัง หรือบางทีข้าควรจะยึดครองมันด้วยตัวเองไปเลยจะดีกว่า?” “ท่านนี่มันเป็นจอมวายร้ายไร้ยางอายจริงๆ เลยนะ” “มันน่าเสียดาย ปล่อยให้เพอร์เดียมจัดการคงใช้เวลานานเกินไป” กิสเลนตัดสินใจว่าเมื่อเฟนริสมีเสถียรภาพอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาจะผนวกดินแดนไดกัลด์เข้าไว้ด้วย การปล่อยให้อาณาเขตว่างเปล่ามันรู้สึกสิ้นเปลือง แต่สำหรับตอนนี้ ยังไม่มีทางเลือกอื่น กิสเลนและโคลดมาถึงปราสาทไดกัลด์และมุ่งตรงไปยังคุกใต้ดิน “หืม เขาจะอยู่ไหนกันนะ? ข้าสั่งแล้วนี่ว่าอย่าให้ใครพาตัวเขาไป” ขุนนางระดับล่างส่วนใหญ่ที่ไม่ได้เข้าร่วมสงครามโดยตรงถูกเพอร์เดียมพาตัวไปแล้ว แต่มีชายคนหนึ่ง ตามคำขอของกิสเลน ถูกทิ้งไว้ในคุก “โห มีหน้าใหม่ๆ เยอะเลยนะ ที่นี่มันเละเทะจริงๆ” คุกแน่นขนัดไปด้วยนักโทษ ไม่มีห้องขังว่างเลย นักโทษส่วนใหญ่เป็นอาชญากรที่ถูกจับขณะก่อความวุ่นวายในดินแดนที่พังพินาศ กิสเลนเดาะลิ้นขณะตรวจดูแต่ละห้องขัง จนในที่สุดก็พบคนที่เขากำลังมองหา ชายคนนั้นนั่งอยู่ในห้องขังเพียงลำพัง ดูเหม่อลอย อย่างน้อยเขาก็ได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าคนอื่นๆ เล็กน้อย เพราะห้องขังของเขาสะอาดสะอ้านกว่า เขาคือโลเวลล์ ชายผู้ที่เคยทำให้กิสเลนหัวเราะกับการคำนวณที่ผิดพลาดอย่างน่าขันของเขาและรอดชีวิตมาได้ “อืม เจ้าชื่อโลเวลล์ใช่ไหม? ก็ยังไม่ตายสินะ” โลเวลล์ที่ผอมแห้งราวกับโครงกระดูก เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงของกิสเลน “น-นั่นใคร...?” “ข้าเอง จำไม่ได้รึ?” “อ๊า!” โลเวลล์ถอยกรูดไปจนสุดกำแพง มันมืดเกินไป เขาจึงจำชายคนนี้ไม่ได้ในทันที แต่ใบหน้านั้นน่ะหรือ เขาจะลืมลงได้อย่างไร? กิสเลน ผู้บุกถล่มเพอร์เดียมและไดกัลด์ สังหารเคานต์และข้ารับใช้ทั้งหมดหลังจากการยอมจำนน สำหรับโลเวลล์ กิสเลนเปรียบดั่งยมทูตในร่างมนุษย์ “ท-ท่านมาทำอะไรที่นี่? ท่านจะมาฆ่าข้าแล้วใช่ไหม?” ในตอนแรก โลเวลล์รู้สึกโล่งใจที่รอดชีวิตหลังจากถูกโยนเข้าคุก แต่ยิ่งอยู่นาน เขาก็ยิ่งถูกความหวาดกลัวกัดกิน คนอื่นๆ ถูกปล่อยตัวไปหมดแล้ว แต่เขากลับถูกขังไว้เพียงลำพัง ความกลัวนั้นทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน ทำให้เขานอนไม่หลับ กลัวว่าพวกเขาจะเก็บเขาไว้เพื่อรอการประหาร และบัดนี้ ปิศาจตนนั้นก็ได้ปรากฏกายขึ้น “ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด! ข้าแค่ทำตามคำสั่ง! ข้าทำงานหนัก!” โดยไม่ตอบคำถาม กิสเลนถามคำถามเดิมกับเขาอีกครั้ง “แล้ว 750 คูณ 1,920 ได้เท่าไหร่?” “หนึ่งล้านสี่แสนสี่หมื่น!” คำตอบหลุดออกมาทันทีราวกับสายฟ้าฟาด โลเวลล์ใช้เวลาทุกวันในคุกเพื่อทบทวนช่วงเวลานั้นในหัว พลางคิดว่า ‘ตอนนั้นข้าควรจะตอบแบบนี้!’ โคลดที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ตกใจกับคำตอบที่รวดเร็วนั้น “อะไรวะเนี่ย? ทำไมมันตอบเร็วจัง?” ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีที่ลังเล ‘ด้วยหัวที่ไวขนาดนี้ ถ้าเราสอนงานให้ คงปรับตัวได้เร็วแน่’ โคลดคิด เขาหันไปหากิสเลนอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “ข้ารับเขาไว้เอง ข้าใช้งานเขาได้แน่” “เป็นไงล่ะ? ชอบเขาไหม?” “อืม... แม้ว่าเขาจะดูเหมือนทหารโครงกระดูกไปหน่อย อาหารที่นี่คงจะแย่มากสินะ” “ก็คงเพราะเขาไม่ค่อยได้กินอะไรในคุกน่ะสิ ถ้าเราขุนเขาดีๆ เขาก็จะกลับมาเป็นปกติเอง เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกน่า เจ้าแน่ใจนะว่าจะรับเขาไว้?” บทสนทนาของพวกเขาฟังดูแปลกประหลาดในหูของโลเวลล์ ‘ชอบเขา? รับเขาไว้? ขุนเขาดีๆ แล้วใช้งาน?’ โลเวลล์พยายามถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่กำแพงขวางเขาไว้จากการหลบหนี ทันใดนั้น กิสเลนก็คว้าลูกกรงแล้วพูดเบาๆ “มาทำงานให้ข้า” “ง-งานแบบไหน?” “ก่อนจะอธิบาย... เรามาเริ่มกันที่สัญญาณทาสสัก 20 ปีเป็นไง? ก็แค่... เพื่อแสดงความภักดีของเจ้าน่ะ” “ยี่สิบปี...?” โลเวลล์ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะปฏิเสธได้ สัญญาทาสยี่สิบปีหรือสามสิบปีก็ยังฟังดูดี หากมันหมายถึงการมีชีวิตรอด แต่ลักษณะของบทสนทนาทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ เขาจึงไม่ตอบในทันที กิสเลนเดาะลิ้น ถอนหายใจราวกับรำคาญ “เอาล่ะ ถ้าเจ้าไม่ชอบความคิดเรื่องสัญญาทาส ข้าก็จะไม่บังคับ ข้าจะให้ทางเลือกอื่นแก่เจ้าแทน ทางเลือกที่ 1: อดตายในคุกนี่ซะ ทางเลือกที่ 2: โดนประหาร ดูสิ ข้าให้เจ้าตั้งหลายทางเลือก ข้าชักจะใจอ่อนเกินไปแล้วจริงๆ” แม้ในทางเทคนิคจะไม่ใช่การบังคับขู่เข็ญ แต่ก็รู้สึกเหมือนไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลืออยู่เลย