Chapter 1276 - The Cell Drenched with Blood

Published May 5, 2026, 03:36 AM

บทที่ 1276 - เซลล์เปียกเลือด มู๋ หนิงเซวมองม็อฝานอยู่กลางรอให้เขาพร้อมต่อต่อต่อ “นี่คือสิ่งที่โจอามันเยียนบอกฉันมาก่อน ฉันหยุดสนใจทำไมเรื่องอาถรรพ์ของสัตว์ตานแล้วเริ่มศึกษาเกี่ยวกับมันเลย” ม็อฝานจำคำพูดของโจอามันเยียนและเชื่อมกับข้อมูลของบักเซียที่หัวหน้าสาวเจิงเพิ่งบอกให้เขาทราบ เขาจัดเรียงข้อมูลก่อนอธิบายให้มู๋ หนิงเซวฟัง “โจอามันเยียนเคยเล่าตำนานของเต่าดำให้ฟังว่ามันมีบุตรสองคน คนแรกคืองูสัญลักษณ์ดำและอีกคนคือบักเซีย ตามการคาดเดาของเชาเจิงและโจอามันเยียน ไม้ตีกลองที่เขาพบเป็นเครื่องหมายของบักเซีย สิ่งที่หัวหน้ากลุ่มโบราณเผ่าเหล่านั้นมักถือเป็นสัญลักษณ์ของสัตว์ตานที่พวกเขาคุ้มครอง ดูนี่เป็นลายของสัตว์ตานที่เจียงเจาจุนตามหา ฉันเชื่อว่านี่คือตราประทับของเต่าดำ” ม็อฝานหยิบบันทึกของเจียงเจาจุนออกมามีบรรทัดเขียนรบกวนที่ระบุเต่าดำไว้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตราประทับของเต่าดำดูคุ้นกับมู๋ หนิงเซวมาก... “ตราประทับของเต่าดำดูเหมือนการผสมของตราประทับของงูสัญลักษณ์ดำกับไม้ตีกลอง!” มู๋ หนิงเซวจึงสรุปโดยอ้างถึงลายบนไม้ตีกลองของโจอามันเยียน “ใช่แล้ว!เป็นการผสมกันของสองอย่าง!สองตราประทับสามารถรวมเป็นตราประทับของเต่าดำได้…ยืนยันว่าตำนานเต่าดำมีบุตรสองคนคือซวนเช่อและบักเซีย!” ม็อฝานพูดด้วยความตื่นเต้น มู๋ หนิงเซวพยักหน้า เธอสังเกตว่าม็อฝานดูตื่นเต้นมากหลังจากแก้ปริศนาสำเร็จ “มองส่วนหนึ่งของขนนกนี้” ม็อฝานวางขนนกลึกลับบนผนังและใช้มือปิดส่วนหนึ่งของมัน “มม,มันคล้ายกับลายนกฟีนิกซ์เดือนจันทร์ที่เธอเคยพูดถึงแล้ว” มู๋ หนิงเซวบอก “ถ้าเราสมมติว่งูสัญลักษณ์ดำและบักเซียเชื่อมต่อกับเต่าดำ หมายถึงนกฟีนิกซ์เดือนจันทร์เป็นหนึ่งในบุตรของเจ้าของขนนกนี้!” ม็อฝานพูด หัวใจของมู๋ หนิงเซวเต้นเร็วเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความตื่นเต้นอธิบายไม่ได้พุ่งในใจเธอ ถ้านกฟีนิกซ์เดือนจันทร์เป็นแค่บุตรของเจ้าของขนนกแล้วสัตว์ตานที่ขนนกเป็นของมันจะเป็นอย่างไร? “รอนิดหนึ่ง!ถ้าเรารู้ตราประทับของนกฟีนิกซ์เดือนจันทร์และของเจ้าของขนนกแล้วเราสามารถลบออกเพื่อหาตราประทับของสัตว์ตานอีกตัวได้หรือไม่?” มู๋ หนิงเซวตื่นเต้นเมื่อคิดออกว่าได้ “ถูกต้อง!” ม็อฝานพยักหน้าเร็ว สูตรของตราประทับตานง่ายมาก: ตราประทับของบักเซีย + ตราประทับของงูสัญลักษณ์ดำ = ตราประทับของเต่าดำ! ซึ่งหมายความว่าตราประทับของเจ้าของขนนกลึกลับ – ตราประทับของนกฟีนิกซ์เดือนจันทร์ = ตราประทับของสัตว์ตานที่ไม่ทราบชื่อ! ร่องรอยของสัตว์ตานถูกลบล้างไปด้วยกาลเวลา ค้นหาร่องรอยจึงยากยิ่ง แต่ถ้าเรามีตราประทับของสัตว์ตานหนึ่งแล้วอาจเป็นกุญแจสำคัญในการตามล่าหามันได้! “อาจเป็นว่าเจียงเจาจุนได้ค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างสัตว์ตานจากภาพวาดเหล่านี้?” มู๋ หนิงเซวจำคำพูดของเหลี่ยนซิซานได้ “น่าจะเป็นเรื่องนั้น เขายืนหยัดสำรวจทางใต้แม้จะต้องไปคนเดียว เขาต้องพบสัตว์ตานอันทรงพลังจากตราประทับและบันทึกของเขา!” ม็อฝานพูดด้วยความกระตือรือร้น เจียงเจาจุนพบความจริงของสัตว์ตานใหญ่ด้วยการใช้ตราประทับตาน แต่ไม่มีใครเชื่อเขาในตอนนั้น เขาจึงตัดสินใจพิสูจน์เอง ชายคนที่หลงใหญในอดีต ผู้พร้อมสละทุกอย่างเพื่อแสวงหความจริง และค้นพบความลับของสัตว์ตานหายไป... ม็อฝานเคยได้ยินเจียงเชาซูพูดถึงพี่ชายของเขาเจียงเจาจุนหลายครั้ง เขาอาจไม่คุ้นเคยกับคนนั้นมากแต่เมื่อได้ค้นพบความลับหัวใจเขาก็เต้นแรงขึ้น สัตว์ตานที่ขนนกเป็นของมันและมีระดับสูงกว่นกฟีนิกซ์เดือนจันทร์คืออะไร? อีกด้านหนึ่งสัตว์ตานที่อยู่ในระดับเดียวกันกับนกฟีนิกซ์เดือนจันทร์คืออะไร? สัตว์ตานใหญ่ที่เจียงเจาจุนบันทึกในบันทึกของเขาคืออะไร? มันคือสัตว์ตานเดียวกับที่ขนนกเป็นของหรือไม่? “แม้ว่าฉันอาจไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงหลงใหลสัตว์ตานขนาดนี้ แต่ฉันเชื่อว่าเธอจะพบสัตว์ตานอื่น ๆ นอกเหนือจากงูสัญลักษณ์ดำและนกฟีนิกซ์เดือนจันทร์” มู๋ หนิงเซวกระตุนเขาเบาๆ ม็อฝานก็ยังไม่แน่ใจเช่นกัน ทำไมเขาถึงหลงใหลสัตว์ตาน? เพราะพลังของมันหรือ? เพราะเขาสนใจพลังอันอึดอัดของมันหรือ? หรือเขาหลงใหลที่คิดว่าถ้าเขาควบคุมได้หนึ่งหรือสองตัวก็จะเดินทางทั่วโลกได้? “อั้นนะ,เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับโจอามันเยียน?” มู๋ หนิงเซวถามขณะคิดถึง “เรื่องนั้นมีอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ” ม็อฝานตอบ “อะไรล่ะ?” มู๋ หนิงเซวสนใจเช่นกัน เธอเคยได้ยินเรื่องโจอามันเยียนถูกสัตว์ยักษ์กินจากคนอื่น “ถ้าบักเซียตามเราตลอดจากญี่ปุ่นไปเวนิส ทำไมเขาถึงออกมาปรากฏทันใดหลังจากการแข่งขันคอร์สโลกจบ? ฉันรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น!” ม็อฝานพูด มู๋ หนิงเซวมองออกไปนอกอาคารและเห็นงูสัญลักษณ์ดำยื่นหัวใหญ่เข้ามาใกล้ แสดงให้เห็นว่ามันรับรู้ว่าม็อฝานอยู่และมารับรองเขา ความคิดหนึ่งปรากฏในใจมู๋ หนิงเซวเมื่อเห็นความเป็นมิตรของงูสัญลักษณ์ดำต่อม็อฝาน “ม็อฝาน,อาจเป็นไปได้ว่าชีวิตของโจอามันเยียนอยู่ในอันตราย?บักเซียไม่ได้มาครบเพื่อทำลายอะไรหรือกินโจอามันเยียนเลย เขาแค่พยายามปกป้องเขา!” คำพูดของมู๋ หนิงเซวทำให้ม็อฝานเข้าใจชัดขึ้นทันที ใช่บักเซียตามโจอามันเยียนจริง เพราะไม้ตีกลองเป็นภาชนะสัญลักษณ์ของมัน โจอามันเยียนเป็นหัวหน้าของเผ่าโบราณที่สัตว์ตานคุ้มครอง ดังนั้นเขาจึงปรากฏเมื่อชีวิตของโจอามันเยียนตกอยู่ในอันตราย ทำไมเขาถึงไม่คิดถึงอย่างนั้นตั้งแต่แรก? นั่นบ่งบอกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับโจอามันเยียนจริงๆ... “เธอจำได้ไหมว่าโจอามันเยียนคุยกับเธอเรื่องอะไร?” มู๋ หนิงเซวถาม “เขาดูหมดกำลังโดยส่วนใหญ่เพราะพ่อของเขา เขาอยากให้พ่อภูมิใจในสิ่งที่เขาทำ มีบางอย่างที่เขาอยากบอกฉันแต่สุดท้ายไม่ได้พูด รู้สึกว่าถ้าบอกมันอาจทำร้ายจิตใจเขา” ม็อฝานระลึก “เธอสนิทกับเขามากไหม?ทำไมเขาถึงไม่บอก?” มู๋ หนิงเซวถาม “ผมไม่รูเลย” ม็อฝานตอบแบบไม่มีความรู้ “โดยปกติแล้วมีสาเหตุหลายประการที่เขาไม่อยากพูด: 1.อาจทำร้ายคนที่ฟัง 2.อาจทำร้ายคนสำคัญอย่างเธอ 3.อาจทำร้ายตัวเขาเอง” มู๋ หนิงเซวอธิบาย มู๋ หนิงเซวมอบมุมมองใหม่ให้ม็อฝาน หากบักเซียปรากฏเพราะโจอามันเยียนอยู่ในอันตราย ทำไมโจอามันเยียนถึงไม่บอกทั้งหมดเพราะอาจทำให้ชีวิตของเขาเสี่ยง? เสียงร้องดังกึกก้องจากฟากฟ้าขัดจังหวะความคิดของม็อฝาน ม็อฝานและมู๋ หนิงเซวออกไปนอกอาคารและเห็นไนท์ฮอคกับนกอินทรีม่านแสงโบยบินวนรอบฟ้ งูสัญลักษณ์ดำได้ดิ่งลงสู่น้ำแล้วเพื่อไม่ให้นกอินทรีม่านแสงกลัวเกินจนไม่กล้าลง “ม็อฝาน,มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น!” ไนท์ฮอคพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “อะไรล่ะ?” ม็อฝานถาม “เราจะคุยต่อเมื่อถึงสหภาพบังคับใช้หลิงหยิน” ไนท์ฮอคส่งสัญญาณให้ม็อฝานและมู๋ หนิงเซวขึ้นนกอินทรีม่านแสง — พวกเขาบินบนนกอินทรีม่านแสงข้ามทะเลสาบและมุ่งไปที่ภูเขาหลิงหยิน... ไนท์ฮอคพาพวกเขาตรงไปยังคุก ทังจงและแทงเยวก็อยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าโกรธเคือง พวกเขาไม่มีคำพูดเมื่อเห็นม็อฝานและมู๋ หนิงเซว ม็อฝานมองเข้าไปในคุกและเห็นเซลล์หนึ่งเต็มไปด้วยเลือดและศพที่ไม่อาจจดจำได้ มุมอีกด้านหนึ่งฮาวด์แมนเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาโหด มือของเขาเต็มไปด้วยเลือด เลือดหยดลงบนพื้นอย่างช้า “เขาฆ่าเกหลิงซิ” แทงเยวกล่าวด้วยสายตาอับอ๋อง “ผมไม่ควรล็อกพวกเขาไว้ในเซลล์เดียวกัน” ม็อฝานรู้สึกตะลึงกับฉากนั้น จิตใจของนักโทษถูกกดดันอยู่ในเซลล์ทำให้พวกเขาไม่สามารถใช้คาถาได้ นั่นหมายความว่าฮาวด์แมนฆ่าเกหลิงซิอย่างโหดร้าย การตายของเกหลิงซิทำให้พวกเขาไม่มีหลักฐานใดที่จะฟ้องซูลูสมาชิกสภาแห่งทวีป! “ทำไมคุณทำเช่นนั้น!ความผิดที่คุณกระทำไม่หนักขนาดนั้นคุณแค่ต้องใช้โทษจำคุกสั้น ๆแล้วก็ยังเป็นนักเวทต่อไป แต่หลังจากฆ่าเกหลิงซิ คุณจะออกจากคุกได้เลยไหม?” แทงจงพูดโกรธ “ผมกลัวซูลูมากกว่าการถูกคุมขังตลอดชีวิต” ฮาวด์แมนเงยขึ้นโดยไม่มีรอยยิ้มอวดดี ใบหน้าซีดและเหงื่อสกปรกของความกลัว ซูลูเกลียดการถูกคนของเขาทิ้งไว้ล้มเหลวที่สุด ฮาวด์แมนรู้ว่าถ้าเขาล้มเหลวไม่เพียงแค่ทำภารกิจไม่สำเร็จแต่ยังทำให้ซูลูต้องเจ็บหัว ฮาวด์แมนยินดีทำการชดเชยแม้ต้องฆ่าสมาชิกคณะกรรมการของสหภาพการวิจัย เขาอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อยู่ในคุกดีกว่ารับการลงโทษจากซูลูที่โกรธเคือง “เขาน่ากลัวขนาดนั้นจริงหรือ?” ม็อฝานถามเมื่อเห็นปฏิกริยาของฮาวด์แมน คิดว่าทำไมชายคนหนึ่งที่เก่งในอาชีพอายุนักเวทขั้นสูงถึงกลัวคนเช่นนี้ “เธอไม่เข้าใจเลย จะไม่เข้าใจเลย…เตรียมพร้อมให้ดี ซูลูไม่ยอมให้อภัยผู้ที่คัดค้านเขาเร็ว ๆนี้…เร็วๆ นี้ เธอจะใส่รองเท้าของฉัน” ฮาวด์แมนก้นลงในมุมโดยเหมือนเป็นอาการโรคจิต “… ไปกันเถอะ” ม็อฝานถอนหายใจ แทงเยวยังคงโทษตัวเองอยู่ ม็อฝานบอกเธอว่าไม่ต้องโทษตนเอง (จบ)

React

Discussion