บทที่ 1290: ดอกไม้สีขาวสำหรับงานศพ ทะเลทรายเป็นที่น่าสะพรึงกลัวเพราะยากต่อการบอกว่าอะไรซ่อนอยู่ในทราย ทำให้คนเดินเข้าไปในดินแดนของอสูรกระหายโดยไม่ทราบและถูกทำลายล้างอย่างหมดจด อีกทั้งยังไม่มีที่ไหนในทะเลทรายที่ปลอดภัยอย่างแท้จริง เช่นกันหุบเขาหญ้าสูงก็อันตรายอย่างเหลือเชื่อ หญ้ากลายเป็นสูงกว่าศีรษะของพวกเขา ท้องฟ้าที่คนยืนอยู่ในหญ้าจะมองเห็นได้แค่ขนาดฝ่ามือ พวกเขาต้องผลักดันหญ้าทึบเพื่อเดินหน้าไป และเพราะว่าถูกล้อมรอบด้วยหญ้า ทำให้ยากต่อการสังเกตว่ามีอะไรเข้ามาใกล้ “ขอให้กลุ่มอื่น ๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่เลยนะ” เชินอี้ยิ่งรู้สึกกังวลเมื่อคิดถึงการวิเคราะห์ของหลิงหลิง “เนื่องจากคนบกบ่าเจ้าเล่ห์เหล่านั้น ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะพยายามล่อลวงนักล่ามาให้มาที่นี่ มันเป็นสนามสังหารที่สมบูรณ์แบบ” เจาแมนเยานกล่าว “ถ้าฉันเป็นคนบกบ่า…” โมฟานะร่ำบอก แต่ทันทีที่พูดออกมา เขาก็รู้สึกอึดอัดทันทีหันไปมองหลิกหลิง หลิกหลิงเริ่มสับสนเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจว่าทำไมโมฟานะถึงเป็นกังวลจากสายตาของเขา “หลิกหลิง ทำไมเธอถึงมั่นใจว่าที่นี่มีต้นไลเดนสีม่วงยักษ์?” โมฟานะถาม “อย่างแรกคือหญ้าเย” ไม่มีพืชอื่นใดที่สามารถเติบโตใกล้ต้นไลเดนสีม่วงยักษ์ได้ ยกเว้นหญ้าชนิดนี้ ทุ่งหญ้านี้ส่วนใหญ่เป็นหญ้าเย‑ชนิดเดียวกับที่เราเคยเห็นเติบโตรอบต้นไลเดนสีม่วงยักษ์ที่ค้นพบมาทั้งหลาย” “แล้วทำไมหญ้าเยนี้ถึงสูงขนาดนั้น?” เจาแมนเยานต้องถาม “ไม่แน่ใจ บางทีมันอาจเป็นการกลายพันธุ์บางอย่าง?” หลิกหลิงตอบ “เป็นอย่างนั้นหรือ?” โมฟานะสงสัย หญ้าเยกระจายอยู่ทั่ว โมฟานะเป็นห่วงว่ามันอาจดึงดูดนักล่าอื่น ๆ มา “มีเหตุผลสำคัญอีกอย่างหนึ่ง ไม่ได้บอกฉันไปแล้วหรือเปล่า?” หลิกหลิงพูด โมฟานะพยายามจำไม่ได้ เขาแทบจะถามต่อเมื่อทันใดนั้นก็เห็นสิ่งสีขาวลอยผ่านท้องฟ้าสีฟ้า ต้นหญ้าไหล่กีดขวางสายตา ของพวกเขาแม้จะเงยหัวขึ้นมองก็ยังมองเห็นได้จำกัด โมฟานะคิดว่าเป็นเมฆสีขาวเป็นครั้งแรก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเขาก็รู้ทันทีว่าตัวเองเคยเห็นมันมาก่อน! สิ่งสีขาวที่ฟูฟูนั่นเหมือนนางฟ้าตัวเล็กบินอยู่ใต้ท้องฟ้าสีฟ้า โมฟานะจ้องมองดอกดาวเพชรสีขาวไม่รู้จบลอยผ่านอากาศ “ดอกดาวเพชรที่ฉันเคยพูดถึงแล้ว เมล็ดของมันดึงดูดต้นไลเดนสีม่วงยักษ์ ฉันสังเกตเห็นว่ามีหลายใบพุ่งเข้ามาที่นี่ก่อนที่เราจะเข้าหุบเขา” หลิกหลิงบอกพร้อมเงยหน้ามองขึ้นสู่ท้องฟ้า โมฟานะครางคิ้วแล้วพูดกับเจาแมนเยานว่า “อะไรบางอย่างไม่เป็นธรรมะ เก่าเจา! ยกฉันขึ้นสู่ท้องฟ้า!” เจาแมนเยานตื่นเต้นสุดขีด เขาได้ข้ออ้างที่สมเหตุสมผลเพื่อโชว์ปีกอำไพของเขา เขาเรียกปีกทองอำไพของตนขึ้น ปีกเวทมนตร์อันงดงามทำให้กวน ซีกซีและหลันหลัวหยุดชะงักทันที พวกเขาไม่เคยเจอผู้ใช้เวทมนตร์ที่สามารถสวมใส่อุปกรณ์ปีกได้เลย! “หยุดอวดเดอะ! รีบยกฉันขึ้นมา สิ่งชั่วร้ายกำลังจะเกิดขึ้น!” โมฟานะบอก เจาแมนเยานกระโดดขึ้นสู่ฟ้าโดยพาโมฟานะไปด้วย ทุ่งหญ้าเริ่มดูเล็กลงเรื่อย ๆ ใต้พวกเขา เมื่อเจาแมนเยานมองลงไป เขาตกใจที่หุบเขากว้างขวางกว่าที่คาดคิด แม้จะยกตัวขึ้นถึงระดับห้าร้อยเมตรก็ยังมองไม่เห็นจุดจบ “ที่นี่ใหญ่เหลือเกิน!” เจาแมนเยานตะโกน เจาแมนเยานเห็นสิ่งบางอย่างลอยอยู่ในท้องฟ้า มันสีขาวเหมือนเมฆแต่ไม่ใหญ่อย่างนั้นแถบบางมากและมองเห็นได้เฉพาะเมื่อมีท้องฟ้าสีฟ้าเป็นพื้นหลัง “ขึ้นไปสูงกว่านี้” โมฟานะสั่ง พวกเขายังคงลอยขึ้นไปถึงระดับหนึ่งพันเมตรแต่ยังไม่เห็นจุดจบของหุบเขา อย่างไรก็ตาม พวกเขาตกใจเมื่อเห็นเมล็ดสีขาวนับไม่ถ้วนลอยตามลม จำนวนก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ! เมล็ดสีขาวมาจากทุกทิศทาง พวกเขาเห็นเมล็ดเหล่านั้นถูกดันขึ้นสู่ฟ้าแล้วพุ่งเข้าสู่หุบเขา! “เกิดอะไรขึ้นที่นี่? ทำไมถึงมีเมล็ดดอกดาวเพชรสีขาวขนาดนี้” เจาแมนเยานสับสน “คุณไม่เห็นหรือว่ามันทั้งหมดมุ่งหน้าเดียวกัน?” โมฟานะพูด “คิดว่าใช่ มันมุ่งหน้าเดียวกับเราที่จะเข้าไปในหุบเขาลึก ๆ นั่นเอง!” เจาแมนเยานตอบ “คิดว่า นักล่าที่อยู่ด้านนอกของภูเขากุนยู จะเห็นสิ่งที่เรากำลังเห็นไหม?” โมฟานะถาม “แน่นอน พวกเขาจะเห็นแน่นอน หากไม่ตาบอดก็จะเห็น” เจาแมนเยานตอบ เขาได้ข้อสังเกตหลังจากพูดจบแล้วมองโมฟานะด้วยดวงตากว้าง โมฟานะไม่มีคำพูดใดจะตอบ เหมือนธรรมชาติจริง ๆ แล้ววางพวกเขาไว้ที่ก้นโซ่อาหารในครั้งนี้! — ดอกดาวเพชรสีขาวลอยอยู่บนฟ้าผ Above ภูเขากุนยู แม้ไม่มีลม พวกมันเหมือนฝูงนกขาวที่อพยพช้า ๆ ฟ้าบนภูเขากุนยูใสและฟ้าเมื่อเมล็ดสีขาวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเคลื่อนที่ในทิศเดียวกัน เหมือนมีอะไรบางอย่างเรียกพวกมัน พวกมันสร้างฉากเวทมนตร์อันงดงาม มุมมองที่เกิดได้เฉพาะที่อากาศบริสุทธิ์รอบขอบด้านนอกของภูเขากุนยู! แต่ความอันตรายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาพอันงดงามนั้นส่งความเย็นสั่นไหวน้ำแข็งให้กับกระดูกสันหลังของโมฟานะ! นักล่าจำนวนมากยังไม่ชำนาญพอที่จะระบุดอกดาวเพชร แต่แม้แต่นักล่าที่ไม่มีประสบการณ์ที่สุดบนภูเขากุนยูก็รู้อยู่แล้วว่าควรตามเมล็ดสีขาวที่ลอยอยู่ พวกเมล็ดสีขาวเหล่านั้นเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่น่ารัก นำทางไปสู่สมบัติที่พวกเขาตามหา พวกเขาไม่อาจพลาดโอกาสนี้ได้! ดอกดาวเพชรสีขาวลอยเข้าสู่หุบเขาหญ้าเยอย่างต่อเนื่อง ชัดเจนว่าทุกนักล่าที่อยู่รอบนอกภูเขากุนยูจะรีบวิ่งตามดอกดาวเพชรไปในหุบเขานั้นทันที โมฟานะตามร่องรอยความมืดที่เขาใส่ป้ายให้กับคนบกบ่าทองเขี้ยวอยู่ที่นี่ สิ่งมีชีวิตระดับผู้บังคับการน่าจะกำลังกลับไปยังถ้ำของคนบกบ่า เจาแมนเยานถูกคนบกบ่าล่อมหลุมบ่อยครั้ง ทั้งที่มีเพียงหนึ่งคนเท่านั้น แต่ใครจะบอกได้ว่ามีคนบกบ่าอยู่กี่คนในหุบเขากว้างแสนซับซ้อนนี้? ภาพอันงดงามนั้นไม่ได้เป็นพรจากสวรรค์มอบให้กับนักล่า แต่เป็นดอกไม้สีขาวที่บานสะพรั่งบนสุสานยักษ์!