ตอนที่ 2541 - ประกาศสงครามกับสมาคมเวทมนตร์แห่งเอเชีย มังกรบินเหล่านั้นต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว พวกมันกำลังทุกข์ทรมานอย่างหนักภายใต้ความมืดมิดที่กำลังกัดกินวิญญาณของพวกมัน เหล่าจอมเวทที่ขี่พวกมันอยู่ก็ถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนย่อยยับเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะรู้วิธีป้องกันตัวเองจากเปลวไฟที่ร้อนระอุ แต่พวกเขาก็ไม่รู้วิธีต้านทานความมืดมิดที่กำลังฉีกกระชากหัวใจของพวกเขาในเวลาเดียวกัน บรรดาผู้ที่หยุดยั้งความมืดในใจได้ก็ต้องดิ้นรนเพื่อต้านทานเปลวเพลิงจากภายนอก! “เจ้า... เจ้ากำลังท้าทายอำนาจของสมาคมเวทมนตร์แห่งเอเชีย!” หลงมู่ขู่คำรามหลังจากหนีไปยังที่ปลอดภัย ม่อฟานไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ยี่หระต่อข้อกล่าวหาใดๆ ที่พวกนั้นสาดใส่เขา เขาตัดสินใจแล้วว่าจะสู้ แล้วทำไมเขาต้องไปกังวลกับกฎเกณฑ์และข้อบังคับของพวกมันด้วย? กฎเกณฑ์เหล่านี้แหละคือสิ่งที่พวกมันใช้อย่างผิดๆ เพื่อก้าวขึ้นสู่อำนาจ เขาตั้งใจจะโค่นล้มอำนาจของพวกมัน! เหล่านักรบมังกรไม่ใช่คู่ต่อสู้ของม่อฟาน ความมืดมิดถูกผสานเข้ากับธาตุโกลาหล ทำให้นักรบมังกรเหล่านั้นรู้สึกเหมือนตกลงไปในหนองน้ำที่ไม่มีวันสิ้นสุด พวกเขาเพิ่งจะตะเกียกตะกายออกจากหนองน้ำแห่งความมืดหนึ่งได้ ก็พบว่าตัวเองจมอยู่ที่ก้นบึ้งของหนองน้ำอีกแห่ง ม่อฟานเหยียบย่ำพวกมันราวกับเด็กน้อย พวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือขัดขืนได้เลย! —— ดูไบเป็นเมืองที่ใหญ่โตมาก แต่ผู้คนในทุกหัวระแหงและทุกมุมถนนต่างก็สามารถมองเห็นการต่อสู้บนท้องฟ้าได้ หญิงสาวในชุดคลุมขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงและสกปรก กำลังพิงถังขยะอยู่ที่ถนนอันเงียบเหงาหลังตึกสูง “นั่นอาจารย์ของฉัน...” ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอกำลังจ้องมองไปบนท้องฟ้าเหนือตึกนั้น “เขาพยายามจะปกป้องเราเหรอ? เขาเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อให้พวกเราออกจากเมืองใช่ไหม?” เสียงนั้นดังมาจากหนังสือที่หญิงสาวกอดไว้ในอ้อมแขน หนังสือเปิดและปิดเองได้ เสียงนั้นมาจากหนังสือจริงๆ “เยี่ยมเลย ไม่นึกเลยว่าจะมีคนใจดีก้าวออกมาในช่วงเวลาแบบนี้ เราควรฉวยโอกาสนี้หนีออกจากเมืองซะ แล้วค่อยกลับมาจัดการไอ้พวกสารเลวนั่นทีหลัง!” หนังสือกล่าว “ฉันทิ้งอาจารย์ไม่ได้ เขาทำเพื่อเฝิงโจวหลง และเพื่อบอกให้โลกได้รับรู้เกี่ยวกับวิชาผสานเวทมนตร์” ซาร์ชากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น “เธอเสียสติไปแล้วเหรอ? อย่าลืมว่าเธอเป็นใคร! ใครจะตายก็ได้ แต่เธอตายไม่ได้นะ ซาร์ชา เธอไม่เข้าใจเหรอ!?” หนังสือเริ่มสั่นราวกับพยายามจะดิ้นให้หลุดจากมือของซาร์ชา “เขาเป็นคนเดียวที่บรรลุวิชาผสานเวทมนตร์ ถ้าเขาตาย วิชานี้จะสูญสิ้นไปตลอดกาล” ซาร์ชายันตัวลุกขึ้นยืน สายตาไม่ละไปจากท้องฟ้าเลย หนังสือสั่นแรงขึ้น ถ้ามันมีมือ มันคงจะลากซาร์ชาหนีไปให้พ้นแล้ว “นังโง่ วิชาผสานเวทมนตร์ไม่มีค่าเทียบเท่าเธอได้หรอก!” หนังสือกรีดร้อง “ฉันจะมีค่ามากกว่าวิชาผสานเวทมนตร์ได้ยังไง?” ซาร์ชาคว้าหนังสือไว้ หนังสือดูเหมือนจะรู้ว่าซาร์ชากำลังคิดอะไรอยู่ มันพยายามหนีอย่างสุดชีวิต แต่ซาร์ชาก็จับมันไว้แน่น! “เธอห้ามเปิดหน้านั้นเด็ดขาด!” หนังสือดิ้นรนอย่างรุนแรง “มันเป็นความผิดของฉันเองที่ไม่สามารถปกป้องคุณเฝิงโจวหลงได้ ฉันจะปล่อยให้ม่อฟานแบกรับความรับผิดชอบนี้ไว้คนเดียวไม่ได้ ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนเสียสละชีวิต ฉันควรจะเป็นคนประกาศสงครามกับสมาคมเวทมนตร์แห่งเอเชีย!” ซาร์ชาเคาะหนังสือเบาๆ เถาวัลย์สีดำก็งอกออกมาจากมันทันที เถาวัลย์เหล่านั้นเปลี่ยนรูปกลายเป็นนก มันกระพือปีกรอให้ซาร์ชาขึ้นไปนั่ง ซาร์ชาปีนขึ้นไป มือข้างหนึ่งถือหนังสือไว้แน่น เธอทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เข้าใกล้สมรภูมิรบ ชุดคลุมของเธอหลุดออกขณะที่เธอบินผ่านเปลวเพลิงที่กำลังสลายไปในอากาศ เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเธอ ผมสีม่วงหยิกสลวยของเธอราวกับเถาวัลย์มันดารา ผิวพรรณที่ซีดเผือดเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก แต่มันก็ไม่อาจปกปิดความงามของเธอได้ ดวงตาสีม่วงที่เป็นประกายมีแสงแห่งความเด็ดเดี่ยว แทนที่จะเป็นความอ่อนแอหรือความโศกเศร้า! ม่อฟานไม่ควรแบกรับภาระนี้เพียงลำพัง นี่คือการต่อสู้ของเธอ! สีดำบนหนังสือค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นสีทองอร่ามที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง มันส่องแสงเจิดจ้าดุจดวงตะวัน ในที่สุดซาร์ชาก็บินมาถึงระดับความสูงเดียวกับม่อฟาน หนังสือในมือของเธอเปลี่ยนสภาพเป็นคัมภีร์สวรรค์ที่เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ ขับเน้นให้รูปลักษณ์ของเธอดูงดงามและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น! “ซาร์ชา?” ม่อฟานตกตะลึง เขาพอมองออกว่าเธออยู่ในเมือง เขารู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เขาดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นเธอ! ซาร์ชาคุ้นเคยกับวิชาผสานเวทมนตร์ ในขณะที่ม่อฟานไม่ใช่จอมเวทสายวิชาการ ตราบใดที่ซาร์ชายังอยู่ วิชาผสานเวทมนตร์ก็ยังไม่สูญสิ้น! ม่อฟานสามารถใช้วิชาผสานเวทมนตร์ได้โดยอาศัยถุงมือเท่านั้น มีเพียงซาร์ชาและเฝิงโจวหลงที่รู้วิธีใช้วิชาผสานเวทมนตร์โดยไม่ต้องพึ่งพาสื่อกลาง! “เจ้าไม่ควรเรียกเธอแบบนั้น” ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีเงินทองบนหอคอยกล่าวขึ้น ม่อฟานไม่คุ้นกับเสียงนี้ แต่เขาก็ไม่อาจเพิกเฉยได้ น้ำเสียงนั้นสงบนิ่งและเย็นชา ราวกับว่าชายผู้นี้อยู่เหนือกว่าผู้อื่นโดยธรรมชาติ “ท่านประธาน ท่านไม่จำเป็นต้องเผยตัวออกมาเองเลย เขาเป็นแค่พวกหัวรุนแรงที่พยายามจะล่อท่านออกมาเท่านั้น” หลงมู่กล่าวอย่างนอบน้อม “เขาไม่มีค่าพอให้ข้าต้องเผยตัวหรอก แต่ตอนนี้เมื่อเธออยู่ที่นี่ มันก็ต่างออกไป...” ซูหลูเดินลงมาจากกลางอากาศ แต่เป็นการยากที่จะบอกว่าเขาใช้เวทมนตร์อะไร พลังเวทที่ม่อฟานรวบรวมไว้สลายไปทันทีหลังจากซูหลูปรากฏตัว กระแสอากาศเริ่มคงที่ สายฟ้าและเปลวเพลิงที่กระจายอยู่เต็มท้องฟ้าอันตรธานหายไป แม้แต่มิติที่บิดเบี้ยวก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าเหนือเมืองกลับมาสดใสและเป็นสีคราม ขณะที่ดวงตะวันอันเจิดจ้าแขวนอยู่เหนือเมือง ผู้คนไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจนเพราะแสงที่สาดส่องจนแสบตา “อย่างไรก็ตาม ข้าต้องขอบใจเจ้าที่ล่อเธอออกมา” ซูหลูยิ้มให้ม่อฟาน ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงดูแคลน “น่าเสียดายที่คนอย่างเจ้าไม่มีวันเข้าใจการต่อสู้ที่เกิดขึ้นในระดับที่สูงกว่านี้ได้หรอก” ม่อฟานมองไปที่ซาร์ชา ซาร์ชาค่อยๆ ก้าวออกมายืนข้างหน้าม่อฟาน ดูเหมือนเธอพยายามจะขัดขวางไม่ให้ซูหลูทำร้ายเขา แต่ทำไมซาร์ชาถึงกล้ายืนประจันหน้ากับประธานสมาคมเวทมนตร์แห่งเอเชียด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารเช่นนี้? “กาเบรียล เจ้าเมตตาเกินไป นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องพ่ายแพ้!” ซูหลูยิ้ม เป็นเรื่องยากที่ซูหลูจะยิ้มอย่างจริงใจเช่นนี้ด้วยอำนาจและตำแหน่งของเขา เขามีความสุขเพราะในที่สุดเขาก็สามารถเหยียบย่ำใครบางคนที่ลึกลับและทรงพลังพอๆ กับเขาลงแทบเท้าได้! กาเบรียล? หนึ่งในเจ็ดอัครเทวทูตแห่งนครศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ? อัครเทวทูตทั้งเจ็ดเดินทางไปทั่วโลกเพื่อรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย พวกเขาจะไม่เผยตัวออกมาง่ายๆ พวกเขาพรางตัวเป็นคนธรรมดาและใช้ชีวิตอย่างปกติสุข อย่างไรก็ตาม เมื่อโลกตกอยู่ในอันตราย พวกเขาจะสลัดคราบที่พรางไว้ออกและทำหน้าที่ในฐานะอัครเทวทูตผู้ยิ่งใหญ่! ม่อฟานจ้องมองซาร์ชาด้วยความประหลาดใจ ซาร์ชา... เธอคืออัครเทวทูต! เธอคือผู้ปกป้องโลก!