บทที่ 2528: ความจำเสื่อม แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth — — มหาวิหารเซนต์พอล... เสียงระฆังดังเหง่งหง่างอย่างต่อเนื่อง มันเป็นเสียงที่แหลมสูงและเสียดแทง แทนที่จะเป็นเสียงทุ้มกังวานและศักดิ์สิทธิ์ตามปกติ จอมเวทนับไม่ถ้วนในชุดคลุมสีขาวกำลังล้อมรอบโบสถ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขากำลังค้นหาบางสิ่งรอบๆ วิหาร “ข้างนอกนั่น นางต้องแฝงตัวเข้าไปในฝูงชนแล้วแน่ๆ!” เหล่าจอมเวทมุ่งหน้าไปยังท้องถนนในย่านที่พลุกพล่าน ที่นั่นมีนักท่องเที่ยวนับหลายพันคน พวกเขาจะหาตัวผู้บุกรุกท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้นได้อย่างไร? จอมเวทไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล้มเลิกการค้นหาอย่างรวดเร็ว ชายวัยกลางคนในเสื้อแจ็คเก็ตเก่าๆ กำลังมุ่งหน้าไปยังโบสถ์ “คุณต้องการอะไร!?” จอมเวทคนหนึ่งตวาดถามเขา “ผมเป็นนักท่องเที่ยวครับ แค่จะมาเดินดูรอบๆ” ชายวัยกลางคนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เห็นหรือไงว่าบริเวณนี้เป็นเขตต้องห้าม? ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะจับกุมแกทันที!” จอมเวทขู่คำราม ชายวัยกลางคนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยออกมา เขาพยักหน้าอย่างผิดหวัง เขาเคยคิดว่าชาวอังกฤษนั้นสุภาพและมีมารยาทดี แต่ดูเหมือนว่าความจริงจะไม่เป็นเช่นนั้น โม่เจียซิงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ เขาตั้งใจจะไปหาสถานที่ท่องเที่ยวแห่งถัดไป เขาทำตามคำแนะนำของมู่จั๋วอวิ๋นที่ให้เดินทางไปท่องเที่ยวต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เที่ยวบินทั้งหมดที่จะกลับไปยังประเทศจีนก็ถูกยกเลิกหลังจากเกิดเหตุการณ์ล่าสุด โม่เจียซิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพักอยู่ในอังกฤษและรอจนกว่าเที่ยวบินจะกลับมาให้บริการอีกครั้ง โชคดีที่มู่จั๋วอวิ๋นมีธุรกิจเล็กๆ ในอังกฤษ ซึ่งส่วนใหญ่ใช้สำหรับส่งออกทรัพยากรจากโขดหินทองคำ (Gold Reefs) มันเป็นทรัพย์สินที่สำคัญของภูเขาฟานเสวี่ย โม่เจียซิงไม่เก่งเรื่องการทำธุรกิจ เขาจึงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก และตัดสินใจที่จะออกไปเที่ยวชมเมืองเพียงลำพัง เขาได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง เขาไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งหญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามาหาเขา เขาได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรงจากตัวเธอ เขาจึงสังเกตเห็นว่าเธอมีเลือดไหลออกมาอย่างหนักภายใต้เสื้อโค้ท “เกิดอะไรขึ้นกับคุณน่ะ?” โม่เจียซิงรีบเข้าไปช่วยพยุงเธอ “มีคน... มีคนกำลังพยายามจะฆ่าฉัน ฉันหนีมาได้ แต่ก็ถูกแทง” หญิงสาวกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “เดี๋ยวผมจะโทรแจ้งตำรวจ” โม่เจียซิงบอก “อย่า... คนพวกนั้นมาจากตำรวจ ได้โปรด... ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที” หญิงสาวพูด โม่เจียซิงไม่มีเหตุผลที่จะทิ้งเธอไว้ที่นั่น โดยเฉพาะเมื่อเธอพูดกับเขาเป็นภาษาจีน โม่เจียซิงพาเธอออกจากตรอก หญิงสาวพยายามยืดหลังให้ตรงเพื่อแสร้งทำเป็นว่ากำลังเดินเล่นไปตามถนนตามปกติ และเธอก็กอดแขนของโม่เจียซิงไว้ โม่เจียซิงรู้สึกไม่สบายใจ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเมื่อหญิงสาวดึงหมวกลงมาปิดหน้าและกระซิบว่า “เดินต่อไป ช่วยฉันหลบเลี่ยงสายตาของยามพวกนั้นที” โม่เจียซิงตระหนักว่าจอมเวทในชุดคลุมสีขาวหลายคนได้แฝงตัวเข้าไปในฝูงชนบนท้องถนน และกำลังวางกำลังปิดล้อม อย่างไรก็ตาม พวกเขามุ่งความสนใจไปที่ผู้หญิงที่เดินเพียงลำพังบนถนน จอมเวทเหล่านั้นจึงมองข้ามพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง — โม่เจียซิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่างหลังจากที่พวกเขาเดินออกมาพ้นถนนสายนั้นแล้ว แต่เขาก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าดวงตาของหญิงสาวปิดสนิท เหมือนว่าเธอจะสลบไปแล้ว แต่ที่สำคัญที่สุดคือเธอยังคงเดินต่อไปได้แม้ว่าจะหมดสติก็ตาม เขาสงสัยว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้เธอยังคงก้าวเดินต่อไปได้ โม่เจียซิงรู้สึกลำบากใจ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาเธอกลับไปที่สำนักงานของมู่จั๋วอวิ๋น — โม่เจียซิงขอให้ผู้หญิงที่สำนักงานช่วยรักษาบาดแผลของหญิงสาวลึกลับคนนั้น อย่างไรก็ตาม หญิงลึกลับไม่ฟื้นขึ้นมาเป็นเวลานาน เช้าวันรุ่งขึ้น โม่เจียซิงได้ยินว่าหญิงลึกลับฟื้นแล้ว เขาจึงขึ้นไปที่ห้องของเธอ หญิงสาวถอดหมวกออกแล้ว เธอยังล้างเครื่องสำอางแปลกๆ บนใบหน้าออกไปด้วย โม่เจียซิงตกตะลึงเมื่อได้มองใบหน้าของเธอชัดๆ “เย่ฉาง?!” หัวใจของโม่เจียซิงเต้นรัวอย่างหนัก โม่เจียซิงจำเธอไม่ได้ในตอนแรกเพราะเธอสวมหมวกปิดต่ำและแต่งหน้าแปลกๆ เขาไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะเป็นคนเดียวกับที่เขาไม่อยากจะเอ่ยถึงมานานหลายปี ผู้หญิงที่ชื่อเย่ฉางคนนี้มีริ้วรอยที่หางตา เธอไม่ได้ดูอ่อนเยาว์เหมือนที่เห็นในตอนแรก เธอมองโม่เจียซิงอย่างว่างเปล่า จากนั้นก็ชี้ที่ตัวเองแล้วถามว่า “คุณรู้จักฉันเหรอ?” “แน่นอน คุณคือ... โอ๊ย มันเป็นเรื่องในอดีตไปแล้วล่ะ ฉันไม่โทษคุณหรอก เพราะตอนนั้นฉันก็ให้สิ่งที่ต้องการกับคุณไม่ได้ อีกอย่าง ตอนนี้ซินเซี่ยโตเป็นสาวแล้วนะ พวกคุณสองคนหน้าตาคล้ายกันมาก มีหลายอย่างเกิดขึ้นที่เมืองป๋อหลังจากที่คุณจากไป ฉันไม่รู้จะเริ่มเล่าตรงไหนดี มันผ่านมาหลายปีแล้ว (เฮ้อ) ฉันไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณที่นี่ แล้วคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ?” โม่เจียซิงไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาพูดจาตะกุกตะกักไปหมด เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างไร “ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” เย่ฉางแสดงสีหน้าสับสน ราวกับว่าเธอจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร “ฉันจำได้แค่ว่าฉันเห็นคุณบนถนน ฉันเลยเดินตามคุณมา คุณดูคุ้นหน้ามาก แต่ฉันจำไม่ได้ว่าคุณเป็นใคร” โม่เจียซิงมองหญิงสาวด้วยความตกใจ เธอกำลังประสบภาวะความจำเสื่อมงั้นเหรอ? เธอจำอะไรไม่ได้จริงๆ หรือว่าเธอแค่ไม่อยากพบเขากันแน่? “บางที... บางทีบาดแผลของคุณอาจจะยังไม่หายดี คุณควรพักผ่อนให้มากกว่านี้” โม่เจียซิงสังเกตหญิงสาวอย่างใกล้ชิด แต่เธอก็ดูเหมือนไม่ได้กำลังแกล้งทำ “อาจจะใช่” เย่ฉางพยักหน้า “เดี๋ยวฉันจะหาคนมารักษาแผลให้คุณ คุณจะได้หายเร็วๆ” โม่เจียซิงกล่าว “อย่า!” เย่ฉางหยุดเขาไว้ “แต่ตอนนี้คุณอ่อนแอมากนะ” “ฉัน... ฉันไม่อยากติดต่อกับใครทั้งนั้นนอกจากคุณ ได้โปรดอย่าบอกคนอื่นว่าฉันอยู่ที่นี่” เย่ฉางกล่าว โม่เจียซิงมองดูหญิงสาว เธอมีท่าทีดูตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง แต่จิตใต้สำนึกบอกเธอว่าชายคนนี้คือคนเดียวที่เธอสามารถไว้ใจได้ เธอเกรงว่าโม่เจียซิงจะไม่ฟังคำขอของเธอ “คุณยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะตลอดหลายปีมานี้” โม่เจียซิงทอดถอนใจ “งั้นเหรอ? ฉันจำไม่ได้หรอก” เย่ฉางตอบ “ก็ได้ พักผ่อนเถอะ บอกฉันนะถ้าคุณต้องการอะไร” โม่เจียซิงบอกเธอ “ขอบคุณค่ะ” โม่เจียซิงยังคงรู้สึกสะเทือนใจหลังจากที่ได้พบเธอ “คุณแน่ใจนะว่าจำฉันไม่ได้จริงๆ?” โม่เจียซิงถามซ้ำ “คุณดูคุ้นหน้ามาก แต่ฉันขอโทษจริงๆ ที่จำไม่ได้ว่าคุณเป็นใคร” “คุณมีลูกสาวนะ เธอชื่อว่าซินเซี่ย” โม่เจียซิงกล่าวเบาๆ “อ้อ” เย่ฉางตอบรับอย่างสงบ โม่เจียซิงบอกไม่ได้ว่าเธอจำลูกสาวไม่ได้จริงๆ หรือเธอแสดงออกแบบนี้เพราะเหตุผลอื่น “เหมือนเมื่อก่อนเลยนะ ตอนนั้นคุณก็จำอะไรไม่ได้เหมือนกัน” โม่เจียซิงยิ้มอย่างขมขื่น..