บทที่ 584: นายพลซากศพพันผ้า ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth “ห้าเปอร์เซ็นต์งั้นรึ เหอะๆ โลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่นัก ใยเจ้าไม่ลองออกไปดูเล่า?” โม่ฟานเย้ยหยันพร้อมกับหัวเราะอย่างกลวงเปล่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้าสนุกกับการอยู่ในเมืองหลวงโบราณแห่งนี้! พ่อแม่ข้าเสียไปแล้ว แต่ข้าก็มีภรรยา! ข้ารับรองได้เลยว่าลูกชายของข้าจะเกิดหลังจากสงครามสิ้นสุดลง ภรรยาของข้าตัวสูง ดังนั้นลูกชายของข้าก็น่าจะเป็นจอมเวทรูปหล่อร่างสูง ข้าจะให้เขาเข้าร่วมสหภาพผู้บังคับใช้กฎ…” เจ้าเตี้ยพูดต่อ “ข้าหมายความว่าเจ้าควรจะไสหัวไปซะ คุยกับคนไร้ความรู้นี่มันน่ากลัวจริงๆ โอ้ ภรรยาเจ้าใกล้จะคลอดแล้วรึ?” โม่ฟานถามด้วยความประหลาดใจ “เอ่อ... เดี๋ยวก่อน ขอข้าจัดการกับซอมบี้บัดซบพวกนี้ก่อน พวกมันแต่ละตัวช่างสูงใหญ่เหลือเกิน แม้แต่ฝูงซอมบี้ก็ยังพยายามจะเยาะเย้ยข้า” เจ้าเตี้ยเรียกเปลวไฟวาบหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว โม่ฟานไม่รู้เลยว่าเขาเป็นจอมเวทธาตุไฟ... แต่กระนั้น จอมเวททุกคนจะปลุกพลังได้สองธาตุหลังจากไปถึงระดับกลาง ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากธาตุสายฟ้าแล้ว ยังเป็นไปได้ที่จะปลุกธาตุเฉพาะเจาะจงผ่านการปลุกพลังชี้นำ ด้วยเหตุนี้ ธาตุไฟจึงไม่ใช่ของหายากในหมู่จอมเวทระดับกลาง ท้ายที่สุดแล้ว ธาตุไฟคือเวทมนตร์ธาตุที่ทำลายล้างรุนแรงที่สุด จอมเวทระดับกลางส่วนใหญ่ที่ร่ำรวยพอจะยอมจ่ายเงินมหาศาลเพื่อปลุกพลังธาตุไฟเป็นธาตุที่สองของพวกเขา! โม่ฟานมองออกได้อย่างง่ายดายว่าเจ้าเตี้ยมาที่นี่เพียงเพื่อทำให้ครบจำนวนเท่านั้น ด้วยเหตุนี้เขาจึงมาอยู่กับรองหัวหน้าหน่วยแทนที่จะบุกไปแนวหน้า ชายคนนี้ยังไม่ได้ร่ายเวทมนตร์ระดับกลางเลยแม้แต่ครั้งเดียว อย่างไรก็ตาม เมื่อเจ้าเตี้ยต้องเผชิญหน้ากับเหล่าซอมบี้ที่ค่อนข้างสูงใหญ่ เขาก็เพียงแค่ใช้หมัดอัคคีระเบิดพวกมันให้กระเด็นไป! เจ้าเตี้ยระบายความเกลียดชังและความแค้นต่อ DNA ของตัวเองใส่ใบหน้าของเหล่าซอมบี้อย่างเต็มที่ หมัดที่เขาปล่อยออกไปนั้นทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ สังหารซอมบี้ร่างยักษ์ได้ในทันที เขากล่าวต่อด้วยความสุขที่ได้ทำหน้าที่ของบุรุษในการมีทายาท “เป็นเด็กผู้ชาย ข้าแอบพาเธอไปสแกนมา ข้ารู้ว่าทุกคนชอบเรียกข้าว่าเจ้าเตี้ย ซึ่งข้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่มันไม่ได้หมายความว่าข้าไม่ต้องการลูกชายที่จะทำให้พวกนั้นหุบปากไปเลย ด้วยเงินเก็บที่ข้าสะสมมาหลายปี ข้ามั่นใจว่าข้าสามารถรับประกันการเริ่มต้นที่ดีให้เขาได้!” “ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริงที่มุ่งมั่นจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเอง แต่จากซีรีส์อเมริกันที่ข้าเคยดูมา โดยพื้นฐานแล้วทุกคนที่พูดถึงว่าลูกชายจะเกิดหลังจากกลับจากสงคราม หรือพวกที่ตัดสินใจจะเกษียณหลังจากปฏิบัติการปัจจุบันจบลง พวกเขามักจะลงเอยด้วยความตายในที่สุด คำพูดของเจ้าที่บรรยายว่าตั้งตารออนาคตมากแค่ไหน มันจะกลายเป็นคำพูดสุดท้ายของเจ้า…” โม่ฟานกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ถุย แช่งให้ข้าตายรึ? เจ้าเตี้ยอย่างข้ายังมีชีวิตอีกยาวไกลนัก ข้าฆ่าไอ้เวรพวกนี้ไปแปดร้อยตัวแล้ว ถ้ายังไม่ถึงพันก็ใกล้เคียงล่ะวะ” เจ้าเตี้ยโพล่งออกมาอย่างร้อนรน รู้สึกอยากจะซัดหมัดใส่เข่าของโม่ฟาน “แล้วทำไมเจ้าถึงไม่มีชื่อในอันดับนักล่าอมตะล่ะ?” โม่ฟานไม่มีความตั้งใจที่จะยอมแพ้ “เมื่อกี้เจ้าพูดอะไรนะ…” “อันไหน?” “ที่ว่าโลกกว้างใหญ่อะไรนั่นน่ะ ข้าขอมอบคำพูดนั้นคืนให้เจ้า!” “พวกเจ้าสองคนคุยกันเสร็จรึยัง? มีนายพลซากศพพันผ้ากำลังมาทางเราจากทิศห้าโมงเย็น พาคนไปสักคนสองคนแล้วกำจัดมันซะ” เสียงของเหยาหนานดังขึ้นมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ในฐานะหัวหน้าหน่วย เหยาหนานเห็นสหายร่วมรบสองคนที่ขวัญกำลังใจต่ำต้อยกำลังอู้งานในการต่อสู้แล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนัก เนื่องจากในที่สุดก็จะต้องมีโอกาสที่พวกเขาต้องพยายามอย่างสุดความสามารถ! “หัวหน้า นั่นมันนายพลซากศพเลยนะ ข้าไม่คิดว่าพวกเราไม่กี่คนจะรับมือมันไหว นอกจากนี้ ต่อให้เรากำจัดมันได้ กองทัพของเราก็กำลังรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราถูกทิ้งไว้ข้างหลัง?” เจ้าเตี้ยบ่น “ถ้างั้นก็รอความตายไปเลย อย่าขัดคำสั่งข้า ข้าไม่ได้ล้อเล่นกับพวกเจ้า เจ้า... ผู้หญิงคนนั้น และไอ้หน้าบาก ไปช่วยรองหัวหน้าของพวกเจ้าฆ่านายพลซากศพซะ!” น้ำเสียงของเหยาหนานเย็นเยียบลงทันที ไม่เหลือช่องให้ต่อรองใดๆ ไอ้หน้าบากและชิงล่าเจียวถอนตัวออกจากการต่อสู้ ทั้งสองดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี พวกเขาเชื่อฟังคำสั่งมากกว่าเจ้าคนกะล่อนสองคนอย่างโม่ฟานและเจ้าเตี้ยมาก “ข้าไม่ว่าอะไรหรอกถ้าจะไป แต่พวกเขาต้องฟังข้า ข้าไม่ต้องการให้นักเรียนที่เอาแต่เล่นสนุกพยายามสร้างชื่อเสียงมาสั่งการข้าและนำพาพวกเราไปสู่ความตาย” จอมเวทเถาวัลย์นักรบกล่าวอย่างไม่ปรานี “นี่คือคำสั่ง อย่ามาต่อรองกับข้า นอกจากข้าแล้ว รองหัวหน้าของเจ้าเป็นคนเดียวที่ออกคำสั่งได้” เหยาหนานเหลือบมองจอมเวทเถาวัลย์นักรบอย่างเย็นชา ราวกับว่าเขาเย็นชากับผู้หญิงมาโดยตลอด จอมเวทเถาวัลย์นักรบย่อมต้องมีความแค้นเคืองอยู่แล้ว เนื่องจากเธอต้องมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของจอมเวทหนุ่มที่ไม่มีประสบการณ์ซึ่งยังเรียนอยู่ในโรงเรียน ทั้งๆ ที่เธออยู่ในอันดับที่เจ็ดของอันดับนักล่าอมตะ อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีทางเลือกนอกจากพยักหน้า เพราะเธอไม่กล้าพอที่จะขัดคำสั่ง ชายผู้มีแผลเป็นรูปกากบาทไม่ได้เดือดร้อนอะไรนัก สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าเขาเพียงต้องการฆ่าเหล่าอมตะเท่านั้น เขาไม่พอใจกับการฆ่าซอมบี้ตัวเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว เพราะเขาสามารถพุ่งเข้าไปในฝูงพวกมันและกลับออกมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ การต่อสู้กับนายพลซากศพอาจจะน่าสนใจกว่า “เหยาหนาน ถ้าเจ้าไม่รอพวกข้า เจ้าตายแน่!” โม่ฟานตวาดใส่เหยาหนาน ขณะที่เหลือบมองคลื่นสีดำของเหล่าอมตะที่อยู่รายล้อม “ถ้าพวกเจ้าถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ข้าก็ตั้งตารอที่จะได้เห็นพวกเจ้ากลับมาล้างแค้น แต่พวกเจ้าคงจะถูกหยุดไว้ที่นอกกำแพงชั้นนอก... พวกเจ้ามีเวลายี่สิบนาที เพราะเราต้องการเวลาประมาณยี่สิบนาทีเพื่อเคลียร์อุปสรรคข้างหน้า ถ้าถึงตอนนั้นพวกเจ้ายังไม่กลับมา ก็ควรหาทางเอาชีวิตรอดกันเอง” เหยาหนานตอบอย่างไม่ใส่ใจ เหยาหนานแตะปีกบนหลังของเขาและลอยตัวอยู่เหนือทีมในระดับความสูงคงที่ เขาเป็นคนเดียวในทีมที่สามารถบินได้ ทันทีที่เหยาหนานจากไป เจ้าเตี้ยก็บ่นทันที “ข้ารู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าการเข้าร่วมปฏิบัติการนี้มันเสี่ยง ถ้าทีมของเราบังเอิญไปเจออสูรระดับผู้บัญชาการเข้า ข้าไม่คิดว่าเหยาหนานซึ่งเป็นจอมเวทระดับสูงเพียงคนเดียวที่นี่ จะช่วยเราหยุดอสูรตัวนั้นได้” “เราควรรีบไปฆ่านายพลซากศพพันผ้านั่น แทนที่จะมาเสียเวลาบ่นอยู่ตรงนี้” ชิงล่าเจียวขัดจังหวะด้วยการส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา ไอ้หน้าบากเดินตามหลังชิงล่าเจียวไป ระหว่างทาง เขาก็ถือโอกาสกระทืบซอมบี้แช่แข็งสองตัวจนแหลกเป็นชิ้นๆ พร้อมกับหัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ — สมมติว่ากองทัพกำลังรุดหน้าไปทางทิศสิบสองนาฬิกา ทิศห้าโมงเย็นก็แทบจะเป็นทิศทางตรงกันข้ามกับที่กองทัพมุ่งหน้าไป ขณะที่โม่ฟาน เจ้าเตี้ย ไอ้หน้าบาก และชิงล่าเจียวถอยกลับไปที่ส่วนท้ายของทีม พวกเขาก็เห็นผ้าพันศพสีขาวอมเทากระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ ผ้าเหล่านั้นดูเหมือนผิวหนังที่ถูกลอกออกมาจากสัตว์ประหลาด ซึ่งยังคงกระดุกกระดิกได้ด้วยตัวเอง “มันอยู่ไหน?” เจ้าเตี้ยเขย่งปลายเท้าพยายามมองหาสิ่งมีชีวิตนั้น มีกลุ่มซอมบี้อยู่ข้างหลังพวกเขา แต่พวกมันก็กระจัดกระจายไปหมดแล้ว ท้ายที่สุด กลุ่มจอมเวทระดับกลางเพิ่งจะบุกผ่านบริเวณนี้ไป พวกที่รอดชีวิตจากการระเบิดอย่างต่อเนื่องของเวทมนตร์ก็น่าจะเป็นพวกหัวกะทิในหมู่ซอมบี้ “เป้าหมายของเราคือมัมมี่ตัวนั้นรึเปล่า ตัวที่ยืนอยู่บนเนินเล็กๆ นั่น? ดูเหมือนมันกำลังแสดงระบำสะบัดแขนเสื้ออยู่เลย...” โม่ฟานซึ่งมองเห็นได้ไกลกว่าในความมืด ชี้ไปที่เนินเล็กๆ ที่อยู่ใกล้เคียง “มัมมี่พบได้ที่พีระมิดในอียิปต์ ถึงแม้อาณาจักรแห่งผู้อมตะที่พีระมิดในอียิปต์และดินแดนแห่งผู้อมตะของเมืองหลวงโบราณจะโด่งดังพอๆ กันในโลก แต่ซอมบี้ของเราที่นี่นำหน้าโลกในแง่ของรูปร่าง ความสวยงาม และความสง่างามอย่างแน่นอน” เจ้าเตี้ยกล่าว “พีระมิดรึ? ที่นั่นก็มีอาณาจักรแห่งผู้อมตะด้วยงั้นรึ?” โม่ฟานกล่าวด้วยความประหลาดใจ “แน่นอน! ชั้นเรียนอสูรของเจ้ามีครูฝึกสอนมาสอนรึไง?” เจ้าเตี้ยตอบกลับ “พูดตามตรง ข้าเพิ่งจะข้ามมายังโลกนี้ได้ไม่นาน” โม่ฟานและเจ้าเตี้ยไม่เคยหยุดพูดคุย ในขณะเดียวกัน หน้าผากของชิงล่าเจียวก็เต็มไปด้วยเส้นเลือดดำแล้ว เธอหมดความสนใจที่จะร่วมทีมกับพวกเขาโดยสิ้นเชิง เธอจึงเป็นฝ่ายเริ่มเดินไปยังเนินเขา หวังว่าจะกำจัดนายพลซากศพให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้! ไอ้หน้าบากเหลือบมองโม่ฟานและเจ้าเตี้ย ก่อนที่จะพุ่งไปข้างหน้าโดยขี่โซ่น้ำแข็งไปด้วยพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ