บทที่ 586: บุกรุกสุสาน ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth สายฟ้าจำนวนมากแตกแขนงออกไปรอบทิศทาง เมื่อสายฟ้าฟาดที่หนาที่สุดในหมู่พวกมันโจมตีเข้าเป้าหมาย ง่ามสายฟ้าก็ยิ่งกระจายออกไปในอากาศอย่างรุนแรง แตกแขนงออกเป็นกิ่งก้านสาขามากขึ้น และเสริมความรุนแรงของผลการโจมตีให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก! ผลก็คือ อัสนีบาตได้ระเบิดร่างของนายพลซากศพจนเป็นรู เนื้อใต้ผ้าพันศพสีขาวอมเทานั้นไหม้เกรียมเป็นสีดำ ไหล่ของมันหายไปครึ่งหนึ่ง นายพลซากศพผ้าพันกายนั้นแตกต่างจากนายพลซากศพยักษ์ซึ่งมีร่างกายราวกับวัวกระทิงโดยสิ้นเชิง ตอนที่โม่ฟานต่อสู้กับนายพลซากศพยักษ์ แม้แต่อัสนีบาตระดับสามของเขาก็ยังไร้ผลต่อมัน ในขณะเดียวกัน กลับกลายเป็นว่าแม้ว่านายพลซากศพผ้าพันกายจะรวดเร็วจนน่าตกใจ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินไปที่จะสังหารมันหลังจากจำกัดการเคลื่อนไหวของมันได้แล้ว นายพลซากศพผ้าพันกายดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ หลังจากได้รับความเสียหาย ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงเข้ม ขณะที่ร่างกายของมันเริ่มหมุนอย่างรวดเร็วอยู่กับที่... มันยังคงหมุนด้วยความเร็วที่สูงขึ้น เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสว่านโลหะ ขุดเจาะลงไปในพื้นดิน... ป่าคุนไม่ได้มีรากอยู่ใต้ดิน แม้ว่าจะมีรากที่เกิดจากคาถา แต่มันก็ค่อนข้างเปราะบาง ดังนั้น หากเป้าหมายสามารถขุดลงไปในดินได้ ป่าคุนก็จะสูญเสียประสิทธิภาพไป ในไม่ช้า หลุมใหม่คือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในป่าคุน นายพลซากศพได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย “บัดซบ เราปล่อยให้มันหนีไปได้!” พี่หน้าบากพูดอย่างหัวเสีย “นี่ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับพวกเราหรอกหรือ? ตอนนี้เราสามารถกลับไปรวมกลุ่มกับกองทัพได้แล้ว รู้สึกเหมือนว่าพวกเขาจะไปไกลแล้วนะ” เจ้าเตี้ยหันกลับมาและเหลือบมองกองทัพที่กำลังเคลื่อนไปไกลลิบ หยูชิงซู่ไม่พอใจกับผลลัพธ์ที่ได้มากนัก ถ้านางรู้ว่าสิ่งมีชีวิตชนิดนี้สามารถขุดลงดินได้ นางคงจะใช้เถาวัลย์มัดมันไว้ก่อน นายพลซากศพผ้าพันกายเป็นชนิดที่ค่อนข้างหายากที่นางไม่เคยพบเจอมาก่อน พร้อมด้วยความสามารถที่ไม่คาดคิดมากมาย หากนางสามารถได้คริสตัลอมตะของมันมาได้ มันจะช่วยเพิ่มอันดับของนางได้! เสียงประหลาดเบาๆ ดังมาจากด้านหลังของพี่หน้าบาก เหมือนมีคนกำลังเหยียบน้ำแข็ง “พวกนายได้ยิน...” เจ้าเตี้ยกำลังจะพูด เมื่อพื้นดินที่ถูกพี่หน้าบากแช่แข็งไว้ครึ่งหนึ่งพลันปริแตกออก ผ้าพันศพสองผืนพุ่งออกมาจากรอยแยกอย่างกะทันหัน! ผ้าพันศพพุ่งเข้าหาพี่หน้าบาก พวกมันพันกันและรัดรอบคอของชายผู้นั้นในทันที อย่างไรก็ตาม ชายร่างใหญ่สามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว ร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยแสงในชั่วขณะที่เขาถูกลอบโจมตี แสงสีน้ำตาลอ่อนเปลี่ยนเป็นชุดเกราะอย่างรวดเร็ว ทำให้เขากลายเป็นอัศวินในชุดเกราะสีน้ำตาล ทว่า ผ้าพันศพไม่ได้มีเจตนาจะสร้างความเสียหายใดๆ ตั้งแต่แรก แม้ว่าพี่หน้าบากจะได้รับการปกป้องจากชุดเกราะ เขาก็ยังคงถูกลากออกไปโดยผ้าพันศพที่รัดรอบคอของเขา ขณะที่ทุกคนยังคงตั้งตัวไม่ทัน พี่หน้าบากก็ถูกลากไปไกลกว่าสิบเมตร เข้าไปในสุสานที่เปิดอ้ารออยู่ซึ่งไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อน! “ช่วยเขาเร็วเข้า!” หยูชิงซู่ตื่นตระหนก นางรีบไล่ตามพี่หน้าบากไปทันที น่าเสียดายที่หยูชิงซู่ไม่มีเวทมนตร์เคลื่อนที่ใดๆ นางไม่มีโอกาสตามพี่หน้าบากที่ถูกลากไปอย่างรวดเร็วได้ทัน เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงชั่ววินาที ทั้งโม่ฟานและเจ้าเตี้ยต่างไม่รู้ว่าจะร่ายเวทมนตร์อะไรเพื่อช่วยชายคนนั้นได้ “เขาถูกลากเข้าไปในถ้ำ เราจะช่วยเขายังไง? นี่เจ้าจะบอกว่าเราทุกคนควรจะกระโดดลงไปงั้นเหรอ?” เจ้าเตี้ยเดินเข้าไปที่ถ้ำ และพบว่าข้างในนั้นมืดสนิท การมองเห็นไม่ใช่ปัญหาที่แท้จริงของพวกเขา แต่ถ้ำดูเหมือนจะแคบอย่างยิ่ง จอมเวทจะเปราะบางที่สุดเมื่อศัตรูอยู่ในระยะประชิด หากพวกเขาไม่มีเวทมนตร์ป้องกันอย่างกระดองเต่าเพื่อปกป้องตัวเอง พวกเขาก็จะถูกแค่ซอมบี้ที่กระโจนเข้าใส่จัดการได้อย่างง่ายดาย! “ถ้าพวกเจ้าสองคนไม่ไป ข้าจะไปเอง!” หยูชิงซู่กัดฟันและกระโดดลงไปในถ้ำ โม่ฟานและเจ้าเตี้ยได้แต่เบิกตากว้างอยู่ที่ทางเข้า พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่ข้างล่างนั่น การกระโดดลงไปแบบนั้นมันไม่เท่ากับเป็นการฆ่าตัวตายหรอกหรือ? “เราจะทำยังไงดี? เราจะลงไปด้วยไหม?” เจ้าเตี้ยมองไปที่โม่ฟาน ไม่สามารถตัดสินใจได้ “เรามีทางเลือกอะไรอีกล่ะ ลงไปช่วยพวกเขากัน... ภูตอัคคีตัวน้อย ออกมา!” โม่ฟานตะโกน โม่ฟานเริ่มร่ายรูปแบบดาวระดับกลางของธาตุอัญเชิญ แต่เมื่อเขาวาดรูปแบบดาวไปได้เพียงครึ่งทาง ภูตอัคคีตัวน้อยก็ออกมาด้วยตัวเอง ยื่นหมัดขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับว่านางออกมาเพื่อช่วยโลก โม่ฟานรู้สึกรังเกียจขึ้นมาทันที เขาไม่น่าปล่อยให้นางดูอุลตร้าแมนเลย สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของเขาตอนนี้กำลังป่วยเป็นโรคจูนิเบียว! เจ้าเตี้ยตกใจอย่างสิ้นเชิงกับการปรากฏตัวของนาง เขาไม่ได้ตกตะลึงที่ได้เห็นธาตุที่สามของโม่ฟาน เพราะบรรดาผู้ที่คอยจับตาดูอันดับย่อมรู้ดีว่าโม่ฟาน ซึ่งอยู่ในอันดับที่ห้าของกระดานจัดอันดับพรสวรรค์โดยกำเนิดนั้นมีสามธาตุ ปัญหาคือ สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของโม่ฟานออกมาได้อย่างไรในเมื่อเขาวาดรูปแบบดาวไปได้เพียงครึ่งเดียว? มันไม่สมเหตุสมผลเลย! “สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ส่วนใหญ่มักมีสายเลือดที่เกี่ยวข้องกับธาตุมิติ ดังนั้นนางจึงสามารถไปมาได้ตามใจชอบ” โม่ฟานอธิบายอย่างจนใจ “โอ้ อย่างนี้นี่เอง... ข้าไม่ค่อยอยากลงไปข้างล่างนั่นเท่าไหร่ ข้ากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกชายที่กำลังจะเกิดในไม่ช้านี้” เจ้าเตี้ยแสดงความคิดที่แท้จริงของเขาออกมา “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว!” โม่ฟานไม่ให้โอกาสเจ้าเตี้ยได้บ่น เขาอุ้มเจ้าเตี้ยขึ้นและขอให้ภูตอัคคีส่องทางข้างหน้า ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกระโดดลงไปในถ้ำ “อย่า...อย่าทำอย่างนั้น...” เจ้าเตี้ยตัวเล็กเกินไปเมื่อเทียบกับโม่ฟาน ซึ่งเป็นเพียงชายป่าเถื่อนที่ลากเขาเข้าไปในถ้ำด้วยกัน เส้นทางนั้นตรงแน่ว เหมือนบ่อน้ำมากกว่าถ้ำ สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกปกคลุมด้วยดิน แต่เป็นอิฐที่ผุพังจากสมัยโบราณ ดูเหมือนว่าเคยมีคนสร้างสุสานไว้ที่นี่ในอดีต! “บ้าเอ๊ย ทำไมเรายังไม่ถึงพื้นอีก!” เจ้าเตี้ยกรีดร้องเหมือนเด็กผู้หญิงขณะที่พวกเขาร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดอย่างไม่สิ้นสุด ภูตอัคคีตัวน้อยอยู่ข้างใต้พวกเขาพอดี ไฟที่ปะทุออกมาจากร่างของนางกำลังส่องสว่างเส้นทาง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของจุดสิ้นสุด ในที่สุด ห้องโถงก็ปรากฏแก่สายตา โม่ฟานย่อตัวลงเล็กน้อยขณะที่เขาร่อนลงพื้น พยายามลดแรงกระแทก เจ้าเตี้ยไม่ได้สบายเหมือนโม่ฟาน ขาของเขาชาจากการลงสู่พื้น เขาสบถออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที “หยูชิงซู่อยู่ไหน?” โม่ฟานกวาดตามองไปรอบๆ แต่ไม่พบร่องรอยของพริกขี้หนูชิงเลย “ข้าพนันได้เลยว่านางก็ถูกลากไปเหมือนกัน การพยายามฆ่านายพลซากศพผ้าพันกายบนพื้นผิวนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่ตอนนี้เราอยู่ในอาณาเขตของมันแล้ว เราคงไม่รอดแน่!” เจ้าเตี้ยซึ่งไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะลงมาที่นี่กล่าว “ข้านึกว่าเราจะได้เห็นพวกอมตะอยู่ทุกหนทุกแห่งที่นี่เสียอีก ที่จริงแล้วมันค่อนข้างกว้างขวางนะ!” โม่ฟานใช้แสงที่ปล่อยออกมาจากภูตอัคคี ซึ่งเป็นหลอดไฟเคลื่อนที่ เพื่อตรวจสอบสภาพแวดล้อมของเขา