บทที่ 797: ห้องขังฝันร้าย ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ บรรณาธิการโดย Aelryinth ในคุกส่วนใหญ่ อาชญากรที่ทำผิดกฎมักจะถูกขังในห้องมืดเพื่อทบทวนการกระทำของตน ปกติแล้ว ห้องนั้นจะเล็กจนตัดการไหลเวียนของอากาศได้ เวลาในความมืดดำจะรู้สึกยาวนานอย่างประหลาด ส่วนมากแล้ว อาชญากรที่ถูกขังในความมืดแคบๆ ก็จะค่อยๆ สูญเสียสติไป เช่นเดียวกัน ในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออก อาชญากรที่ก่อความวุ่นวายจะถูกขังในห้องขังที่ถูกสาปแช่งอย่างหนัก เรียกกันว่า “ห้องขังฝันร้าย” ห้องขังฝันร้ายจะทำให้อาชญากรง่วงนอน และเมื่อหลับไป พวกเขาจะเผชิญกับฝันร้าย เมื่อผู้นั้นตื่นขึ้นมา เขาจะรู้ว่าตนเองยังคงติดอยู่ในฝันร้ายอันแสนลึกซึ้ง สภาพจิตใจจะทรุดโทรมอย่างหนัก นี่คือการลงโทษจากหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกที่มอบให้แก่อาชญากรผู้พยายามก่อเรื่อง แม้แต่อาชญากรปีศาจเหล่านี้ก็ยังมีสิ่งที่หวาดกลัวแฝงอยู่ในใจลึกๆ ห้องขังฝันร้ายจะคุ้ยเขี่ยความลับที่ลึกซึ้งที่สุดของพวกเขาออกมา และนำมาใช้ในฝัน ไม่มีใครอยากประสบมันเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด! โมจิซึกิ จิฮายะมั่นใจว่า หากพี่ชายของเธอฆ่าทหารยามทั้งสามคนจริง เขาจะต้องถูกขังในห้องขังฝันร้านอย่างแน่นอน เธอจะสามารถไขความจริงได้หากไปยังที่แห่งนั้น โมแฟนต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อหญิงงามผู้นี้ เพราะสิ่งที่เขาได้กระทำต่อเธอมาแล้ว ขณะที่ทั้งสองเดินต่อไปตามทางแคบ โมแฟนไม่เห็นห้องขังหรือประตูแม้แต่แห่งเดียวตลอดเส้นทาง หอคอยแห่งนี้รู้สึกแปลกประหลาดสักเพียงไร “มีคนคอยเฝ้าห้องขังฝันร้ายหรือไม่?” โมแฟนถาม “แล้วเจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงขอให้เจ้ามาด้วย?” โมจิซึกิ จิฮายะกล่าว “บ้าเอ๊ย จะให้ข้าจัดการพวกทหารยามงั้นเหรอ?” สีหน้าของโมแฟนมืดครึ้ม อย่างไรก็ตาม โมจิซึกิ จิฮายะกล่าวว่า: “ไม่ต้องห่วง ทหารยามนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า นอกจากนี้ ธาตุเงาของเจ้าดูจะเหมาะสมกับหอคอยแห่งนี้เป็นอย่างยิ่ง” โมแฟนไม่มีทางเลือก เขาเริ่มสงสัยว่า โมจิซึกิ จิฮายะอาจจะรู้แล้วว่าเขาแอบเข้าไปในห้องของเธอ และได้โชว์ร่างเปลือยของเธอให้เขาดูอย่างตั้งใจ เพียงเพื่อดึงเขาเข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้ เทียนทั้งสองข้างทางส่องสว่างให้ทางด้วยแสงริบหรี่ แสงไฟทอดเงาสองเงาที่น่าสงสัยลงบนกำแพง ย่างก้าวของพวกเขาหลบเชี่ยงอย่างยิ่ง แต่กลับรู้สึกได้ว่าเสียงฝีก้าวก้องกังวานไปไกล ทางข้างหน้าสิ้นสุดลงบันไดวน นำไปสู่ชั้นล่างอย่างชัดเจน พื้นที่ค่อยๆ กว้างขึ้นขณะที่พวกเขาย่างกรายไปข้างหน้า โมแฟนและโมจิซึกิ จิฮายะซ่อนตัวอยู่หลังมุมหนึ่ง โมจิซึกิ จิฮายะค่อยๆ ยื่นหน้าออกไปสอดแนมโถงด้านหน้า โถงมีรูปทรงคล้ายแจกัน ปัจจุบัน โมแฟนและโมจิซึกิ จิฮายะอยู่ที่จุดแคบที่ปากโถง มีชายสี่คนในชุดสีครามแก่กำลังยืนเฝ้าอยู่ตามจุดต่างๆ ที่ปลายอีกด้าน จากพลังกระแสอากาศที่แผ่ออกมา พวกเขาน่าจะเป็นนักเวทระดับกลาง “อาชญากรในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกสูญเสียความสามารถในการต่อสู้เนื่องจากแถวนี้มีการจัดตั้งแถวเวทขึ้นไว้ ดังนั้น นักเวทระดับกลางก็สามารถคอยเฝ้าดูพวกเขาได้อย่างสบาย” โมจิซึกิ จิฮายะกระซิบกับโมแฟน โมแฟนมองดูตำแหน่งของทหารยามสี่คนแล้วกล่าวกับเธอว่า “ข้าจัดการได้สามคน แต่เจ้าต้องจัดการคนสุดท้ายเอง” “ไม่มีปัญหา ข้าจะจัดการคนที่ยืนอยู่ไกลที่สุด” — แสงสว่างเพียงแหล่งเดียวในโถงคือเทียนที่มืดสลัวติดอยู่ตามผนัง ผู้ดูแลหอคอยนี้ชัดเจนว่าไม่มีความมั่นใจในระบบความปลอดภัยสมัยใหม่ เกือบจะไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใดๆ ในหอคอยเลย อย่างไรก็ตาม สภาพแวดล้อมแบบย้อนยุคเช่นนี้กลับมอบข้อได้เปรียบให้แก่โมแฟน เงาปริศนานั้นสมบูรณ์แบบในสภาพแวดล้อมที่แสงสว่างจางหาย เขาสามารถเคลื่อนย้ายไปยังที่ใดก็ได้โดยไม่ยากเย็น โมแฟนกลายร่างเป็นเงาและคืบคลานเข้าหาทหารยามสามคนตามเพดาน จับตาดูพวกเขาอย่างระมัดระวัง เขาใช้เวลาค่อยๆ เข้าใกล้ เพื่อป้องกันกรณีท่ามกลางพวกเขามีนักเวทแสงสว่างอยู่ นักเวทแสงสว่างมีความไวต่อเงาที่เคลื่อนไหวเป็นพิเศษ พวกเขาสามารถตรวจจับการปรากฏตัวของเขาได้อย่างง่ายดายจากระยะทางหนึ่งร้อยเมตร โมแฟนพยายามสังเกตปฏิกิริยาของพวกเขาในระยะดังกล่าว เพื่อดูว่าพวกเขามีความกระวนกระวายที่จะแหงนหน้ามองที่เพดานหรือไม่ ตามที่โมจิซึกิ จิฮายะกล่าว โมแฟนต้องปราบทหารยามเหล่านี้ทันทีทันใด ทหารยามแต่ละคนมีอุปกรณ์บางอย่าง หากพวกเขากดปุ่มบนอุปกรณ์นั้นสามครั้งในอัตราความเร็วที่กำหนด จะส่งสัญญาณไปยังคนภายนอกทันที ดังนั้น โมแฟนจึงรู้สึกตึงเครียดมาก โมแฟนค่อยๆ ก้าวหน้าไปข้างหน้าเมื่ออยู่ห่างจากทหารยามหนึ่งร้อยเมตร -บ้าเอ๊ย อยากรู้มั้ยว่าข้าขี้ซวยขนาดไหน- โมแฟนสาปแช่งในใจ ขณะที่เห็นทหารยามตรงกลางผงกหน้าขึ้นมามองทางของเขาโดยกระทันหัน โมแฟนไม่กล้าคลาดเคลื่อน ซ่อนตัวอยู่ในความมืด เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับนัยน์ตาไปรอบๆ “ยามาจิ เจ้ามองหาอะไร?” ทหารยามท่านหนึ่งที่ยืนเฝ้าอย่างเฉื่อยชาถาม “ไม่รู้สิ เผลอๆ จะรู้สึกว่าพลังความมืดรอบตัวหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย” ทหารยามชื่อยามาจิตอบ “หอคอยนี้จัดตั้งแถวเวทแห่งความมืดเอาไว้ทั้งแห่ง จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พลังงานของมันจะพองตัวขึ้นเป็นครั้งคราว อย่าพยายามหลอกตัวเองให้กลัวเพียงเพราะมีคนตายไปคืนนี้ อาชญากรผู้ก่อความวุ่นวายกำลังฝันหวานอยู่ในห้องขังด้านหลังพวกเรานะ!” ทหารยามท่านแรกกล่าว 𝙛𝓻𝒆𝓮𝒘𝙚𝙗𝒏𝙤𝙫𝓮𝒍.𝓬𝒐𝙢 “กระนั้น ข้าก็ยังคิดว่าเราควรไปตรวจตรา” ยามาจิกล่าว “เป็นเพราะเทียนดับไปหนึ่งตัวใช่ไหม?” ทหารยามที่เฝ้าอย่างอ้อยอิ่นชี้ไปที่เทียนหนึ่งเล่ม “ต้องใช่เลย” “ฮ่าๆๆ ตอนที่ข้าเพิ่งได้รับมอบหมายมาที่นี่ใหม่ๆ ตื่นเต้นกลัวเหมือนเจ้า พอเจ้าไม่ต้องกลัวแล้วสิ... อ้าว! เทียนดับไปอีกเล่มหนึ่ง!” “ข้าจะไปตรวจดูสักหน่อย... ดับไปอีกเล่ม! มีบางอย่างไม่ปกติ!” เมื่อทหารยามสี่คนค้นพบว่าเทียนริมผนังดับไปหลายเล่ม พวกเขาก็ตกใจ ขณะที่เขาก้าวเดินเข้าไปตรวจสอบความมืดดำอย่างใกล้ชิด ประกายประกายพร้อยอันน่าขนลุกหกจุดปรากฏขึ้นจากเพดาน และเงามีดหนามหกเงาพุ่งออกไปแทงเงาของทหารยามสามคนได้อย่างแม่นยำ หนามเล่มแรกปิดกั้นการเคลื่อนไหว และหนามเล่มที่สองปิดกั้นจิตใจ! การโจมตีของโมแฟนแม่นยำและสะอาด ทันทีที่ทหารยามเผลอ เขาก็กักขังการเคลื่อนไหวและความคิดของพวกเขา ไม่เพียงแต่พวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ พวกเขาไม่มีโอกาสที่จะใช้เวทมนตร์ด้วย “ซุ่มโจมตี!” ทหารยามที่อยู่ไกลที่สุดตื่นตัวขึ้น เขาร้องกรี๊ดและคว้าอุปกรณ์แจ้งเตือนออกมาทันที เขาเพิ่งจะกดปุ่ม แต่กิ่งปิศาจสีเทาน้ำเงินกระเด็นออกมาจากผนังและแย่งอุปกรณ์นั้นไปจากมือก่อนที่เขาจะกดปุ่มได้เป็นครั้งที่สอง! ทหารยามตะโกน แต่กิ่งปิศาจนั้นเร็วอย่างยิ่ง มันม้วนตัวล้อมรอบขา สะโพก และปิดปากของทหารยามในไม่กี่วินาที ทหารยามถูกหุ้มห่อไว้ภายในกิ่งปิศาจเพียงไม่กี่วินาที แม้ว่าขนาดของมันจะไม่ใหญ่โตเหมือนครั้งที่กักขังโมแฟนในการต่อสู้ครั้งนั้น แต่มันก็ยังสามารถปราบทหารยามคนนั้นลงได้ เขาไม่สามารถขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียว