บทที่ 783 - การควบคุมธาตุพืช แปลโดย XephiZ บรรณาธิการโดย Aelryinth “เริ่มเลย!” ฟูจิกาตะ เตกามิ กล่าว ระยะห่างระหว่างโม แฟนกับมิโคซูกิ จิฮายะอยู่ที่ห้าสิบเมตร โดยปกติแล้ว ในการต่อสู้ระหว่างนักเวทมนตร์ ทุกคนต่างพยายามแย่งความได้เปรียบด้วยการเปิดฉากโจมตีก่อน ทั้งนี้เพราะนักเวทมนตร์ระดับกลางมีเวทมนตร์อยู่ในจำนวนจำกัด การต่อสู้จึงมักจะวนไปมาเป็นการผลัดกันปล่อยเวทมนตร์ใส่กันราวกับเกมคอมพิวเตอร์แบบเล่นสลับกัน อย่างไรก็ตาม มิโคซูกิ จิฮายะกลับไม่ขยับ เธอไม่ชักชวนดวงดาวให้โคจร แม้แต่น้อยราวกับตั้งใจจะให้โม แฟนเป็นฝ่ายโจมตีก่อน เธอเพียงยืนอยู่ตรงนั้นแล้วจ้องโม แฟนอย่างใกล้ชิด ด้วยสีหน้าที่หยิ่งผยอง สายตาของเธอคมกริบและดูถูกเหยียดหยาม แต่ก็ไม่ขาดความตั้งใจ โม แฟนรู้ว่าสตรีชาวญี่ปุ่นผู้นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา เขาจึงไม่มีทางยอมผ่อนผันให้แต่อย่างใด เขารีบเรียกใช้ฟ้าผ่าหลายครั้งทันที โม แฟนกำกำปั้นแน่น ฟ้าผ่าเหล่านั้นก็หนาขึ้นทันที โม แฟนยังคงใช้เวทมนตร์แบบเดิมไปเรื่อยๆ ฟ้าผ่าจนรวมตัวกันกลายเป็นแส้ฟ้าที่หนาและยาว โม แฟนคว้าเอาแส้ฟ้าด้านหนึ่งไว้ “การควบคุมธาตุฟ้าของเจ้าก็ถือว่าไม่เลว สามารถแปรเปลี่ยนฟ้าผ่าได้อย่างอิสระ” มิโคซูกิ จิฮายะกล่าวเพียงสั้นๆ เธอมิได้แสดงอาการตกใจแต่อย่างใด โม แฟนไม่มีอารมณ์จะพูด เขาสะบัดแขนแล้วฟาดแส้ฟ้าออกไปทางมิโคซูกิ จิฮายะ แส้ฟ้าระเบิดดังครืนตอนที่พุ่งไปในอากาศ เส้นสายฟ้าฟาดสาดกระจายอยู่ในอากาศ ทำให้สิ่งใดก็ตามที่สัมผัสโดนชะลอการเคลื่อนไหว! มิโคซูกิ จิฮายะยังคงไม่มีเจตนาจะหลบเลี่ยงการโจมตีที่กําลังใกล้เข้ามา เธอเพียงย่ําลงด้วยเท้าขวาอย่างแรงพอดีแส้ฟ้าอยู่ห่างเพียงนิ้วเดียว กลีบดอกระฆังจีนสีเทา-น้ำเงินขนาดมหึมาห้ากลีบปรากฏขึ้นใต้เท้าของเธอทันทีราวกับมาจากไหนไม่รู้ ทุกกลีบมีขนาดใหญ่กว่าคนธรรมดายืนอยู่ ราวกับโล่ขนาดยักษ์ กลีบดอกทั้งปวงล้อมรอบมิโคซูกิ จิฮายะไว้ราวกับกำแพง แส้ฟ้าฟาดกระแทกกําแพงดอกไม้อย่างหนัก ลูกไฟฟ้าฟาดพุ่งกระจายวิ่งพล่านบนกลีบดอกอย่างบ้าคลั่ง! น่าเสียดายที่ธาตุฟ้าไม่ค่อยได้ผลต่อพืช แม้แต่เอฟเฟกต์ยับยั้งการเคลื่อนไหวก็แทบไม่ได้ผล โม แฟนเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกที่มีคนสามารถสร้างกําแพงป้องกันด้วยธาตุพืช เขาจึงแสดงความประหลาดใจออกมา การควบคุมธาตุต่างๆ มีความสําคัญอย่างยิ่งต่อนักเวทมนตร์ทุกคน เวทมนตร์ที่แต่ละธาตุมีให้ในแต่ละระดับนั้นคงที่ แต่เมื่อนักเวทมนตร์เชี่ยวชาญในการใช้งาน พวกเขาสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบของเวทมนตร์เหล่านั้นได้อีกขั้น ตัวอย่างเช่น ถ้าโม แฟนเรียกใช้ฟ้าผ่าหลายครั้งต่อกัน เขาสามารถรวมฟ้าผ่าเหล่านั้นให้กลายเป็นแส้ฟ้าได้ หากโม แฟนยังอยู่ในระดับพื้นฐานหรือระดับกลาง เขาคงไม่อาจทําเช่นนั้นได้ แต่การควบคุมธาตุฟ้าของเขาในระดับสูงแข็งแกร่งขึ้นมาก จนเขาสามารถใช้เวทมนตร์ของตนในรูปแบบต่างๆ ได้! ในทางกลับกัน มิโคซูกิ จิฮายะมีการควบคุมธาตุพืชที่ยอดเยี่ยมอย่างชัดเจน มิฉะนั้นแล้ว เวทมนตร์ของธาตุพืชคงไม่อาจสร้างกําแพงขึ้นมาได้ “หากฟ้าผ่าใช้ไม่ได้ผล ลองลิ้มรสไฟของข้าดู!” โม แฟนไม่ได้ผ่อนการ์ดลงแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่ากําลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ยากลำบาก มือของโม แฟนสั่นไหว ฟ้าผ่าค่อยๆ กระจายตัวหายไป เมื่อลูกไฟฟ้าฟาดยังคงสาดกระจายอยู่ในอากาศ เปลวเพลิงสีแดงแผดเผาก็บานสะพรั่งขึ้นตรงหน้าเขา เปลวเพลิงลอยตัวอยู่ตรงหน้าโม แฟน เขาคว้าเปลวเพลิงนั้นไว้อย่างรวดเร็วแล้วจุดไฟขึ้นบนกำปั้น... “คิดหรือว่าข้าจะยอมให้เจ้ามีโอกาส!” มิโคซูกิ จิฮายะกล่าว โล่ดอกไม้ที่ประกอบด้วยกลีบดอกหายไปทันที มิโคซูกิ จิฮายะสะบัดนิ้วไปทางโม แฟน แล้วยิงเมล็ดพันธุ์ที่มีประกายสีเทา-น้ำเงินบนผิวหนังลงบนพื้นดินใกล้ๆ โม แฟน พื้นดินเริ่มแตกเป็นเสี่ยงๆ ต้นกล้าอ่อนพุ่งขึ้นมาจากร่องรอย โม แฟนลดสายตามองลงไปแล้วพบสิ่งที่น่าตกใจ เขาเหยียบพื้นดินด้วยเท้าอย่างแรงแล้วกระโดดขึ้นไปในอากาศโดยไม่ลังเล... แม้จะไม่มีบุทัยกะบิ โม แฟนก็ยังสามารถกระโดดสูงถึงยี่สิบเมตรด้วยพลังเต็มที่หลังจากก้าวสู่ระดับสูง! 𝒇𝙧𝙚𝓮𝔀𝓮𝒃𝙣𝓸𝒗𝒆𝒍.𝙘𝒐𝒎 ขณะที่โม แฟนกำลังลอยสูงขึ้นไป ต้นกล้าบนพื้นดินเติบโตด้วยอัตราที่บ้าคลั่งราวกับว่าได้เทปุ๋ยหลายตันลงไปบนนั้น ภายในเวลาตั้งแต่โม แฟนกระโดดขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด พื้นที่รกร้างก็ปกคลุมไปด้วยพุ่มไม้สีเทา-น้ำเงินที่หนาทึบ! พืชพรรณยังคงเติบโตต่อไป พวกมันสามารถตรวจจับการมีอยู่ของโม แฟนได้ราวกับมีชีวิตจิตใจ พวกมันรีบพุ่งเข้าหาโม แฟนขณะที่เขายังลอยอยู่ในอากาศ โม แฟนเหลือบลงไปแล้วตกตะลึง มีเถาองุ่น กิ่งไม้ และกิ่งเล็กๆ มากกว่าสิบเส้นไล่ตามเขามา และเกือบจะถึงข้อเท้าของเขาแล้ว อัตราการเติบโตของพืชพรรณนั้นบ้าคลั่งมาก เช่นเดียวกับวิธีที่พวกมันไล่ตามเหยื่อ โม แฟนรู้สึกราวกับว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่พืช แต่เป็นหนวดของปลาหมึกยักษ์ตัวหนึ่ง! “พยายามจะดักข้า? ในฝันของเจ้าเถอะ!” โม แฟนก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เขียวยืนบนเถาองุ่นที่ตอบสนองช้ากว่าเส้นอื่นขณะที่เขากําลังตก โม แฟนกระโดดสูงขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง โดยใช้แรงสะท้อนจากเถาองุ่น เพื่อพยายามหลบหนีออกจากป่าคุน หากโม แฟนถูกขังอยู่ในป่าคุน เขาคงต้องพบจุดจบ ทั้งพื้นที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของสตรีผู้นี้ เขาจะถูกล้อมรอบด้วยกองทัพพืชของเธอ พืชพรรณงอกงามราวกับสัตว์ประหลาดบนลานต่อสู้ที่กว้างขวาง รูปร่างที่เล็กกระจิริดของโม แฟนเปรียบเสมือนแมลงวันที่พยายามหนีจากพืชกินคน โชคดีที่เขามีความคล่องตัวสูง เขายังคงกระโดดสูงขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีความเสี่ยงเกี่ยวข้อง เพราะเขารู้ว่าหากตกลงไปยังป่าคุน เขาจะถูกกินโดยป่าคุน โม แฟนยังลอยอยู่ในอากาศ พยายามจะลงจอดบนจุดที่ค่อนข้างปลอดภัย ทำให้เขาประหลาดใจ ขอบเขตของป่าคุนกว้างใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้ พืชพรรณที่น่ารังเกียจได้แผ่ขยายออกไปราวกับปากของจระเข้ รอคอยเหยื่อกระโดดลงไปในทะเลสาบ! “หมัดเพลิง!” โม แฟนรู้ว่าเขาไม่มีทางหนีจากพืชพรรณเหล่านี้ เขาจึงตัดสินใจเหวี่ยงเปลวเพลิงบนกำปั้นที่ลุกโชนไปที่มิโคซูกิ จิฮายะที่อยู่ไม่ไกล หมัดเพลิงแล่นลอยผ่านอากาศแล้วพุ่งไปยังมิโคซูกิ จิฮายะในมุมหนึ่ง มิโคซูกิ จิฮายะไม่คาดคิดว่าโม แฟนจะดื้อรั้นขนาดนี้ เขายืนกรานที่จะโจมตีเธอแม้จะกําลังจะกระแทกลงบนพื้นดินที่ปกคลุมไปด้วยพืชของเธอ มิโคซูกิ จิฮายะหยุดมุ่งเน้นไปที่การเติบโตของพืช เธอไขว้มือไว้หน้าแล้วควบคุมพืชให้กลายเป็นกําแพง ป้องกันตัวเองจากการโจมตีด้วยไฟที่ทรงพลังของโม แฟน! หมัดเพลิงพุ่งชนเข้ากับพืชพรรณแล้วเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง กําแพงเถาองุ่นพุ่งกระจายแตกออก ตัดขาดเถาองุ่นขณะที่เปลวเพลิงแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่ โม แฟนลงจอดอย่างปลอดภัยเมื่อมิโคซูกิ จิฮายะเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายตั้งการป้องกัน เขารีบหลบหนีออกจากพื้นที่ที่ปกคลุมไปด้วยเมล็ดพันธุ์ทันที ป่าคุนยังเป็นที่รู้จักกันอีกชื่อว่า เมล็ดของคุน แม้ว่ามิโคซูกิ จิฮายะจะเพียงโยนเมล็ดเดียวลงบนพื้นดิน เมล็ดนั้นก็สามารถเติบโตเป็นรากที่คลุมพื้นที่ภายในรัศมีหลายร้อยเมตร เธอสามารถบัญชาการให้มันเติบโตเป็นป่าคุนทั้งปวง หรือเพียงแค่รากในบางพื้นที่ตามที่เธอปราถนา...