**บทที่ 001 - หญ้าจิตวิญญาณอสูร** สายฟ้าแลบกระทบอากาศและเมฆสีดำปกคลุมท้องฟ้า ฝนหนักกำลังจะตกลงมา ในเมืองวอฮู ฉันเซียงล้มเลิกมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วบ่นกับตัวเองว่า “ต้องรีบหายาสมุนไพรจิตวิญญาณให้ได้ ถ้าไม่หาพบเร็ว ๆ นี้ อาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว” ฉันเซียงเพิ่งอายุสิบหกปี พอมีร่างกายที่แข็งแรงกว่าคนในวัยเดียวกัน แม้จะมีใบหน้าอันหล่อหายากและหน้าตาอ่อนเยาว์ แต่ดวงตาของเขากลับสะท้อนความเป็นผู้ใหญ่ที่คนวัยเดียวกันหลายคนไม่มี แม้ว่าปู่ของเขาจะเป็นหัวหน้าครอบครัวเฉิน แต่ว่า ฉันเซียงไม่มีเส้นประสาทวิญญาณจึงต้องไปเก็บสมุนไพรด้วยตนเอง การไม่มีเส้นประสาทวิญญาณหมายความว่าเขาไม่สามารถฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ ตั้งแต่เด็กเขาก็ฝึกร่างกายอย่างขยันขันแข็งและแอบออกไปฝึกฝนบ้าง บางครั้งเขาแม้กระทั่งต่อสู้กับอสูรลักษณะเสือ แม้จะอายุยังน้อย แต่ประสบการณ์ชีวิตและความตายที่เขาเคยเจอทำให้จิตใจของเขาแข็งแกร่งกว่าคนรุ่นเดียวกันหลายเท่า “ฉันเซียง? ทำไมถึงมานี่? พายุกำลังจะมาถึง! แน่ใจไหมว่าต้องอยู่ในอากาศแบบนี้?” ชายชราผู้ดูแลพูดขณะเดินเข้ามา เห็นความพยายามของฉันเซียงทุกวัน ชายชราก็อดไม่ได้ที่ต้องชื่นชมเขา แต่ในสายตาก็มีความเสียใจเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ฉันเซียงฝึกฝนอย่างหนักและทำซ้ำวันละหกปีแล้ว แต่ยังคงอยู่ระดับที่ 3 ของดินแดนศิลปะมนุษย์ ส่วนสมาชิกครอบครัวเฉินคนอื่นที่อายุใกล้เคียงกันหลายคนได้เข้าถึงระดับที่ 4 แล้ว บางคนก็ถึงระดับที่ 5 ไปแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาไม่มีเส้นประสาทวิญญาณ ดังนั้นครอบครัวจึงไม่ได้ให้ความสนใจเขาเลย เขาก็แค่คนธรรมดาในครอบครัวเฉิน แม้จะไม่มีเส้นประสาทวิญญาณ แต่เขาไม่เคยยอมแพ้ ความพยายามของเขาเองทำให้เขารู้สึกว่าตนมีคุณค่า “ลุงม่า ฉันแค่อยากไปเก็บสมุนไพร” ฉันเซียงหัวเราะแล้วกระโจนไปหา ชายชราหายใจถอนลมหายใจแล้วส่ายหัว “บ้าไปแล้ว เพราะไม่มีเส้นประสาทวิญญาณ จะฝึกเต็มที่แค่ไหนก็ไม่มีทางก้าวหน้า!” คำพูดแบบนี้เขาเคยได้ฟังมาตลอดชีวิต แต่เขายังคงยืนหยัดว่าจะไม่ยอมแพ้ ชายคนกลางอายุเดินเข้ามาหา “เซียงเออ จะออกไปในอากาศแบบนี้จริงหรือ?” ฉันเซียงยิ้มเล็กน้อยตอบ “พ่อครับ พายุเป็นโอกาสดีที่จะเก็บสมุนไพร เพราะไม่มีใครมาขโมยได้” ชายคนกลางคนนั้นคืบิดพ่อของฉันเฉินเทียนหู ผู้เป็นนักบูรณะที่มีชื่อเสียงและเป็นผู้มีโอกาสสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวเฉิน แม้ว่าลูกชายของเขาจะบกพร่องบ้าง แต่เขาก็ต่อเนื่องสนับสนุนฉันเซียงและมักให้เม็ดยาที่มีค่ามาก ๆ เสมอ แต่น่าเสียดายเม็ดเหล่านั้นไม่มีผลต่อฉันเซียง “นี่” เธอเทียนหูยิ้มอย่างอับอายแล้วโยนกล่องเล็ก ๆ ให้ฉันเซียง ฉันเซียงรับกล่องโดยไม่ได้มองข้างในเลย เพราะเขารู้ว่าข้างในเป็นเม็ดยา เขายิ้มและพูดว่า “พ่อ ขอบคุณครับ ตอนนี้ผมไม่ต้องขโมยไก่ของลุงม่าเพื่อรักษาสุขภาพแล้ว” คำพูดนี้ทำให้ชายชราตั้งคิ้ว เขาไม่รู้ว่าไก่ของเขาถูกแอบมุ่งเป้า เมื่อเห็นฉันเซียงออกไป ชีวิตเทียนหูถอนหายใจลึก ๆ เพราะแม้ว่าเขาจะมีสถานะสูงในครอบครัวเฉิน แต่ผู้เฝ้าดูแลเม็ดยาก็เข้มงวดอย่างมาก เพราะเม็ดยานั้นเป็นทรัพยากรล้ำค่าสำหรับการบูรณะ จึงทำให้เขาเหลือเม็ดยาน้อยให้ฉันเซียงเท่านั้น แม้จะมีเม็ดบางเม็ดก็ไม่มีประสิทธิภาพมากนักเพราะจำนวนไม่พอ พ่อคนไหนไม่หวังให้ลูกประสบความสำเร็จ? เทียนหูไม่มีวิธีอื่นนอกจากให้เม็ดยาและหวังว่าโชคจะอยู่ข้างฉันเซียง ……… ‘หน้าผานรกวิญญาณ’ สถานที่รกร่างมาก และในขณะนั้น หนุ่มสาวที่ไม่มีเสื้อคลุมกำลังลงหน้าผา ภายใต้อากาศฝนตกหนัก ฉันเซียงกำลังลงหน้าผา! นี่เป็นอันตรายมาก เพราะ ‘หน้าผานรกวิญญาณ’ มีความลึกและเต็มไปด้วยออร่าความตายของอาจารย์ดำ ทำให้หลายคนไม่กล้าว่าเข้า แต่ฉันเซียงยังมาที่นี่เพื่อเก็บสมุนไพรและค่อย ๆ ลงไปในหุบเขา จนถึงก้นลึก หากมีคนรู้ พวกเขาจะหัวเราะว่าเราบ้า ที่นี่แม้แมวไม่กล้าขี้ เพราะออร่าความตายอันนิรันดร์ ทำให้ใครจะคาดคิดว่าสมุนไพรจิตวิญญาณจะเจอที่นี่ แน่นอนว่า ฉันเซียงไม่ได้โง่ เขารู้ว่าหน้าผานรกวิญญาณนี้มีอยู่มานานหลายพันปีและเต็มไปด้วยอาจารย์ความตาย ตามตรรกะปกติ ที่นี่ควรไม่มีสมุนไพรจิตวิญญาณเลย แต่ฉันเซียงไม่เชื่อนั้น เพราะเมื่อสิ่งใดถึงขีดสุด จะต้องมีสาเหตุที่ทำให้ขีดสุดนั้นเกิดขึ้น และเขาเชื่อว่าออร่าความตายอันนิรันดร์นี้เกิดจากสมุนไพรจิตวิญญาณตำนาน ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก’ แม้ชื่อฟังดูอันตราย แต่มันจริงๆ เป็นสมุนไพรประหลาดที่สามารถทำให้โครงกระดูกที่ตายแล้วงอกเนื้อใหม่ได้ ปกติจะเจอในสนามรบโบราณหรือสุสานที่ออร่าความตายอุดมสมบูรณ์ เฉพาะในวันที่ฝนตกออร่าดำจึงจมลงทั้งหมด เพราะฝนทำให้มันมองเห็นลึกลงไปในหน้าผา ฉันเซียงจึงอยากลงลึกเพื่อค้นหา ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก’ นี้ เขาไม่ได้ต้องการ ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก’ ให้ตัวเอง แต่ถ้าได้สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์นี้ เขาจะแลกเป็นเม็ดยามากมาย ทำให้ปลดปล่อยจากสถานการณ์เดิมและได้พลังอันมหาศาล หยดฝนตกติดต่อกันบนฉันเซียง ทำให้รู้สึกรู้สึกอึดอัดและทำให้หินบนผนังหน้าผาเป็นลื่น เขากลายเป็นระมัดระวังอย่างยิ่งและหลีกเลี่ยงการลื่น ไม่มีใครรู้ว่าอะไรอยู่ที่ก้นของ ‘หน้าผานรกวิญญาณ’ มีหลายคนที่ลงไปแล้วแต่ไม่มีคนกลับมาพบว่า มีแต่ความตาย! สองชั่วโมงผ่านไป ฝนยังคงตก ฉันเซียงที่ฝึกยาวหลายปีและอาศัยร่างกายที่แข็งแกร่งได้ลงลึกหลายสิบก้าวในหน้าผา เขาสังเกตการณ์โดยรอบและพบที่พักอิงชั่วคราวดี ๆ แล้วก็เห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรง ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก!’ ฉันเซียงตะโกนด้วยความตื่นเต้น มองลงไปเห็นเหมือนเค้กงาขาว เขามั่นใจว่านี่คือ ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก’ ตำนาน หุบเขาทั้งหมดเต็มไปด้วยอาจารย์ความตายสีดำ และสีของ ‘หญ้าจิตวิญาณนรก’ กับหน้าผาก็เหมือนกัน ทำให้การมองหาเป็นเรื่องยาก แม้จะตื่นเต้น เขาก็ทำใจให้สงบและพักผ่อนสักครู่ ก่อนจะเดินต่อ ไม่นานเขาก็มาถึง ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก’ ใต้พื้น เขากลืนน้ำลายและมองที่หญ้าปกขาวขนาดโถ สามารถรับรู้พลังชีวิตอันรุนแรงที่ออกมาจากมัน ฉันเซียงยก ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก’ ด้วยมือเดียว คิดว่ามันเติบโตมานานกว่าพันปี การขายที่ประมูลจะทำให้เขาได้เงินมหาศาล เขานำสมุนไพรใส่ถุงเก็บของแล้วยิ้มกว้าง “ฮ่า! ถึงเวลาที่ปลากะปังพ่อมาดูดสภาพนั้นแล้ว!” ตราบใดที่เขาขายใน ‘หญ้าจิตวิญาณนรก’ ได้ เขาจะสามารถซื้อเม็ดยาคุณภาพดีจำนวนมาก แล้วก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว! ฝนค่อย ๆ ลดลง ฉันเซียงพอใจกับสิ่งที่ทำไว้ จึงไม่ต่อค้นหาในหน้าผาอันกว้างใหญ่ แต่เลือกขึ้นกลับด้านบน เพราะพลังของเขายังจำกัด การขึ้นสู่ด้านบนเป็นภารกิจอันยากลำบากและอันตราย หลังจากปีนไปกว่าครึ่งชั่วโมง ภูเขากะทันหันสั่นสะเทือน! หัวใจฉันเซียงเต้นแรงเมื่อรู้ว่ามีบางอย่างไม่ดีเกิดขึ้น มองขึ้นไปเห็นหินเล็ก ๆ ตกลงมาจากผนังหน้าผา เมื่อพวกมันตกลงสู่ช่องว่าง ภูเขาเริ่มสั่นแรงขึ้น “บ้าซะ! เพิ่งได้ ‘หญ้าจิตวิญญาณนรก’ แล้วนี่แหละ! สวรรค์เอ๋ย ทำอะไรกับผม!” ความสั่นของหน้าผา ทำให้ฉันเซียงสาบูดคำร้อนแรง เขาพยายามยึดเกาะหน้าผาหินหยาบเพื่อไม่ให้ตกลง การสั่นกว่านั้นเพิ่มความรุนแรง ฉันเซียงเริ่มสิ้นหวังขึ้น เขามองขึ้นและเห็นก้อนหินใหญ่วางลงมาที่ตัวเอง ในขณะเดียวกันหินที่ยึดไว้เริ่มแตก “พระเจ้า! เพิ่งได้หญ้านรกแล้ว แต่ตอนนี้คุณเอาผมลงนรกเลย! ทำให้หัวเราะได้ไหม!” ฉันเซียงบ่น แต่ครั้งนี้ออร่าดำเริ่มลอยขึ้นและหินที่เขาถือแตก…… “อ่า—!” ร่างของฉันเซียงตกลงสู่หุบเขาอันมืดมิดเต็มไปด้วยออร่าดำและตะโกนด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากยอม หลังจากเวลาที่ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ ฉันเซียงเปิดตาขึ้นมา เห็นแสงสว่างในความมืดลึกและสิ่งที่ทำให้เขาตื่นตาตื่นใจที่สุดคือ น้ำ! เขายังหายใจได้ด้วย! ฉันเซียงลอยขึ้นสู่พื้นผิวและเห็นว่าเขาอยู่ในสระน้ำที่แสงเรืองแร่สีขาว สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือ ไม่ไกลจากเขา มีสองสาวสวยใส่ผมยาวนั่งบนพื้นดิน และที่ทำให้เขาตกใจกว่าคือ สองสาวสวรรค์นี้เปลือยเปล่า! ร่างขาวอมเทาของพวกเธอปรากฏต่อหน้าตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน! สองสาวนั้นมีใบหน้าสดใสเหมือนหยิบแกะสลักหยักคมจากหยก ไม่มีจุดบกพร่อง เลือดของพวกเธออวบอิ่มและเอวแคบเรียว พวกเธอสวยงามจนทำให้ใจฉันเซียงหวั่นไหวครั้งแรกในชีวิต ทัศนียภาพหอมหวานและงดงามนั้นทำให้ฉันเซียงตะลึง ใบหน้าของเขาแดงชิดจนขอบฟ้าติดขอบใจ และการหายใจของเขาหยุดชะงัก! สองสาวคุกคามกันอยู่ สักครู่หนึ่งพวกเธอก็มองมาที่ฉันเซียง แต่เพิกเฉยต่อเขาอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขารู้สึกอับอายอย่างมาก หลังจากระยะเวลาที่ซึมซับเขาเห็นรอยร้าวและหลุมในหน้าผาที่กำลังพังทลาย มีรอยร้าวและหลุมหลายแห่ง หินแตกกระจายอยู่บนพื้นและระหว่างหินที่แตกนั้นมีเศษผ้าฝ้ายสีขาวกระ散ให้เห็นว่าเคยเป็นการต่อสู้ เขาคิดว่าอาจเป็นการต่อสู้ของสองสาวผู้นี้ที่ทำให้เสื้อผ้าถูกฉีกขาด เขาไม่รู้ว่าทำไมนักสวยสองคนจึงต่อสู้กันที่ความมืดนี้ แต่เขาเข้าใจว่าพวกเธอแข็งแกร่งเกินระดับความเข้าใจของเขา ทำให้พลังของพวกเธอสามารถสั่นดินและย้ายภูเขาได้ “สองคนทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเธอสั่นหน้าผาให้ฉันตกลงมาที่นี่ แต่โชคดีที่ฉันยังมีชีวิตอยู่!” ฉันเซียงโกรธและในขณะเดียวกันก็สนใจความลึกลับของสองสาว ฉันเซียงค่อย ๆ เดินเข้าใกล้สองสาวโดยชมร่างหยกไร้ที่ติของเธอ ความมืดย่อยที่อยู่ข้าง ‘หน้าผานรกวิญญาณ’ เรียกว่า นรก แต่สำหรับฉันเซียง นรกนี้เหมือนสวรรค์ มีสระน้ำลึกที่เปล่งแสงสีขาวอ่อนและสำคัญที่สุดคือ มีสองสาวสวยเปลือยเปล่าอยู่ข้าง ๆ แต่อย่างไรก็ตาม สองสาวก็ทันใดนั้นสังเกตว่ามีดวงตาสีแดงร้อนแรงมองมาทางพวกเธอ ไม่ไกลจากพวกเธอ พวกเขารู้สึกอับอายและโกรธกับสายตาที่มองเช่นนั้น.