Chapter 1443 - สังหรณ์ใจที่เลวร้าย หยุนเช่อหยุดฝีเท้าลงแล้วโค้งคำนับให้แก่ผู้อมตะชรา “ศิษย์นิกายหงส์น้ำแข็ง หยุนเช่อ ขอคารวะท่านอาวุโสกระบี่เทพ และขอแสดงความยินดีที่ท่านบรรลุวิถีอันยิ่งใหญ่ด้วยเช่นกัน เฟยรี่ซีเหลย” “หึ!” สีหน้าของจวินซีเหลยเย็นชา ดวงตาของนางคมกริบราวกับคมกระบี่ “ไม่ต้องมาเสแสร้งสุภาพหรอกหยุนเช่อ! หนี้แค้นเมื่อสามพันปีก่อนข้ายังจำได้ไม่ลืมเลือนแม้แต่น้อย!” “หนี้แค้นเมื่อสามพันปีก่อน? หนี้อะไรกัน?” หยุนเช่อถามอย่างงุนงง “ตั้งแต่วันที่เราพบกันที่ดินแดนเพลงหิมะจนถึงวันที่เราประมือกันในศึกชิงเจ้าแห่งเทพ เราพบกันแค่สามครั้งเองไม่ใช่หรือ? เจ้ากำลังพูดถึงหนี้อะไรกัน?” ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกายราวกับนึกอะไรขึ้นได้ “หรือว่าเจ้าจะหมายถึงชุดคลุมหิมะที่ข้าเคยมอบให้เจ้าในตอนนั้น?” ระหว่างการต่อสู้ของหยุนเช่อและจวินซีเหลย จวินซีเหลยที่รู้สึกอัปยศอดสูตัดสินใจเดิมพันด้วยชีวิตโดยการใช้กระบี่ไร้นามอย่างบ้าคลั่ง เมื่อการโจมตีครั้งที่สามถูกหยุนเช่อทำลายด้วยพลังจิต วิญญาณของนางก็แตกสลายและพลังอำนาจก็เหือดหายไปจนหมดสิ้น... ส่งผลให้พลังปราณที่คอยรักษาชุดเสื้อผ้าที่กำลังจะกลายเป็นผุยผงของนางใกล้จะสลายไปในอีกไม่กี่อึดใจ โชคดีที่หยุนเช่อสังเกตเห็นเรื่องนี้ก่อนหน้านั้น เขาจึงช่วยประคองเสื้อผ้าของนางไว้ก่อนที่มันจะหลุดลุ่ย จากนั้นเขาก็เอาชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งของเขาห่มให้นาง แถมยังตบหัวนางผ่านๆ ทำให้เธอนอนหลับไป (ด้วยความโกรธจัด) ในทันที พูดตามตรง นางก็พูดถูก นี่คือหนี้เพียงหนึ่งเดียวที่นางมีต่อหยุนเช่อ ปราณกระบี่ของจวินซีเหลยเริ่มปั่นป่วนทันทีเมื่อเรื่องนี้ถูกยกขึ้นมาพูด สีหน้าของนางมืดมนลง นางจ้องเขม็งไปที่หยุนเช่อราวกับจะใช้สายตาทิ่มแทงร่างของเขาให้เป็นรูพรุน... แต่กระนั้น แม้นางจะยืนอยู่ที่นั่นมานานมากแต่นางกลับพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว “โอ้...” หยุนเช่อกล่าวอย่าง “เข้าใจ” “เฟยรี่ซีเหลยสมควรได้รับฉายาว่าว่าที่กระบี่เทพจริงๆ ไม่เพียงแต่แยกแยะบุญคุณความแค้นได้อย่างชัดเจน แต่นางยังไม่ใช่คนที่จะติดค้างใครอีกด้วย ถ้าเจ้าเกลียดการเป็นหนี้บุญคุณขนาดนั้น งั้นข้าว่าเจ้าก็แค่คืนชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งให้ข้าก็แล้วกัน” หยุนเช่อยื่นมือออกไปหลังจากพูดจบ สำหรับหยุนเช่อ การต่อสู้ครั้งนั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน แต่สำหรับจวินซีเหลย การต่อสู้ครั้งนั้นเกิดขึ้นเมื่อสามพันปีที่แล้ว! คงเป็นปาฏิหาริย์หากชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งนั้นยังอยู่ข้างกายนาง! ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากความเกลียดชังที่จวินซีเหลยมีต่อเขา หยุนเช่อคาดว่าชุดคลุมหิมะนั่นคงถูกทำลายทิ้งไปจนไม่เหลือซากตั้งแต่วันที่จบการต่อสู้แล้ว อย่างไรก็ตาม ชุดคลุมหิมะนั่นคือความหวังดีที่หยุนเช่อมอบให้จวินซีเหลย หากเขาไม่ช่วยประคองเสื้อผ้าและนำชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งมาห่มให้ นางคงถูกเปิดเผยร่างกายต่อหน้าธารกำนัลบนเวทีชิงเจ้าแห่งเทพไปแล้ว ทั่วทั้งแดนเทพทิศตะวันออกคงได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางทุกตารางนิ้ว เมื่อคำนึงถึงความหยิ่งทะนงของนาง มันคงเป็นอันตรายร้ายแรงจนนางอาจตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยความอับอาย เมื่อจวินซีเหลยเห็นว่าหยุนเช่อยังมีชีวิตอยู่และสุขสบายดี เลือดในกายของนางก็สูบฉีดขึ้นสมองในทันที อย่างไรก็ตาม หยุนเช่อได้พลิกคำกล่าวหาของนางและทำให้กลายเป็นฝ่ายติดหนี้เขาจากเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนแทน “เจ้า!” สีหน้าของจวินซีเหลยเปลี่ยนไปอีกครั้ง... แน่นอนว่าจวินซีเหลยคือหนึ่งในสิบเก้าบุตรแห่งเทพนิรันดร์ที่ได้กลายเป็นจ้าวเทพไปแล้ว ขณะนี้ถือนางอยู่ในขั้นจ้าวเทพกลาง และนางแข็งแกร่งกว่าอาจารย์ของนางในวัยเดียวกันเสียอีก แม้ว่าวิถีกระบี่และสภาวะจิตใจของจวินซีเหลยจะไม่อาจเทียบกับเมื่อก่อนได้... แต่หยุนเช่อก็สามารถยั่วโมโหนางจนฟิวส์ขาดได้อย่างง่ายดาย จวินซีเหลยตระหนักได้ทันทีว่านางไม่ควรจะโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้และพยายามสะกดอารมณ์ แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร นางก็ไม่อาจสลัดความหนักอึ้งในใจที่อธิบายไม่ได้นี้ออกไปได้ นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางทำท่าคว้าแล้วกล่าว “ก็ได้! มันก็แค่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ... เอาคืนไป!” นางสะบัดแขนแล้วเขวี้ยงสิ่งที่ดูเป็นสีขาวใส่หน้าของหยุนเช่อตรงๆ หยุนเช่อคว้าสิ่งนั้นไว้ได้โดยสัญชาตญาณ และเขาต้องประหลาดใจเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ มันคือชุดบุรุษสีขาวหิมะที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเย็น... แน่นอนว่ามันคือชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งที่เขาเคยห่มให้นางในศึกชิงเจ้าแห่งเทพเมื่อสี่ปีก่อนนั่นเอง ในฐานะศิษย์สายตรงของมู่เสวียนอิน ชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งของเขาจึงแตกต่างจากศิษย์คนอื่นๆ และไม่อาจลอกเลียนแบบได้ หยุนเช่อจ้องมองไปยังจวินซีเหลยที่ดูโกรธจัดราวกับจะเขมือบเขาได้ทั้งตัวด้วยดวงตาเบิกกว้าง “ว้าว ว้าว... สามพันปีผ่านไปแล้วนะแม่สาวน้อย เจ้ายังเก็บสิ่งนี้ไว้อยู่ได้อย่างไรกัน? อย่าบอกนะว่าเจ้าแอบหลงรักข้าอยู่?” “เจ้ามันน่าตายนัก!!” จวินซีเหลยโกรธจนมือบีบด้ามกระบี่ไร้นามแน่น เคร้ง! กระบี่ไร้นามยาวเพียงหนึ่งในหกของเมตร แต่เมื่อชักออกมามันกลับมีพลังอำนาจมากพอที่จะแช่แข็งมิติและทำให้โลกทั้งใบสั่นสะเทือน ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง จวินอู๋หมิงและมู่เสวียนอินกำลังสนทนากันอย่างสงบโดยไม่สนใจความขัดแย้งของคนรุ่นหลัง “ไม่ได้พบกันนานเลยนะท่านอาวุโสกระบี่เทพ” มู่เสวียนอินทำความเคารพจวินอู๋หมิงอย่างสุภาพ “หึหึ” จวินอู๋หมิงหัวเราะอย่างชื่นชมและประหลาดใจ “เพียงไม่กี่ปีที่เราไม่ได้พบกัน กลิ่นอายของเจ้ากลับยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว ราชาแดนเสวียนอิน คนหนุ่มสาวนี่ช่างน่ากลัวจริงๆ” “ท่านชมเกินไปแล้วท่านอาวุโสกระบี่เทพ และข้าต้องขออภัยสำหรับการกระทำที่หุนหันพลันแล่นและล่วงเกินในครั้งนั้นด้วย” มู่เสวียนอินกล่าว จวินอู๋หมิงส่ายหน้าแล้วตอบ “บอกตามตรง เราต่างหากที่เป็นฝ่ายล่วงเกินเจ้าก่อน” จากนั้นเขาก็หันศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วเหลือบมองหยุนเช่อ “คนชราคนนี้มีชีวิตมาห้าหมื่นปี และเขาเคยคิดว่าตนเองไม่มีใครเทียบได้ในด้านประสบการณ์และสายตา แต่คราวนั้นข้ากลับมองพลาดไปโดยสิ้นเชิง บอกตามตรง ความคาดหวังที่ข้ามีต่อหยุนเช่อหลังจากจบศึกชิงเจ้าแห่งเทพนั้นสูงกว่าศิษย์ของข้าเสียอีก แต่... น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเข้าสู่แดนเทพนิรันดร์ได้” เขาทอดถอนใจ มู่เสวียนอินตอบว่า “นั่นเป็นโชคชะตาของเขา และบางทีอาจเป็นโชคในคราวเคราะห์ก็ได้” “อืม” จวินอู๋หมิงพยักหน้าก่อนจะรำพึง “เหตุการณ์ที่ดินแดนเพลงหิมะเป็นเรื่องที่น่าละอายเมื่อนึกถึง แต่ข้าต้องยอมรับว่ามันเป็นผลดีต่อศิษย์ของข้า โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาว่ามันเป็นวันที่คนหนุ่มสาวทั้งสองที่มีอนาคตกว้างไกลได้เชื่อมโยงถึงกัน ใครจะไปรู้ บางทีมันอาจกลายเป็นตำนานความรักในอนาคตก็ได้ โฮะโฮะ” มู่เสวียนอิน “...” ทั้งคู่หันกลับมาเมื่อจวินซีเหลยโกรธจัดจนชักกระบี่ไร้นามออกมา จวินอู๋หมิงใช้นิ้วชี้ไปที่ด้ามกระบี่เบาๆ แล้วดันมันกลับเข้าฝัก จากนั้นเขาก็เหลือบมองหยุนเช่อก่อนจะยิ้มมุมปากให้ลูกศิษย์ของตน “เหลยเอ๋อ อย่าไร้มารยาทเช่นนั้นเลย เจ้าจะปล่อยให้ตนเองขาดสติเช่นนี้ได้อย่างไรหลังจากบรรลุวิถีกระบี่แล้ว?” จวินซีเหลยก้มหน้าลง ถอยหลังไปสองก้าวแล้วกล่าวขอโทษอาจารย์ด้วยความเสียใจ “เจ้าค่ะ ศิษย์ยอมรับในความผิดพลาดของตน” จวินซีเหลยกลายเป็นจ้าวเทพไปตั้งแต่นกจากหกศตวรรษในแดนเทพนิรันดร์ หลังจากที่หัวใจสู่วิถีกระบี่ของนางแหลมคมดุจใบมีด “แดนกระบี่ไร้วอกแวก” ของนางก็ก้าวไปสู่อีกระดับเช่นกัน แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด นางถึงไม่อาจรักษาความเย็นชาต่อหน้าหยุนเช่อได้เลย... ด้วยความตกใจที่ตนเองขาดสติ จวินซีเหลยจึงรีบสงบจิตใจและชำระล้างจิตวิญญาณกระบี่ในเวลาอันสั้น ทว่าหยุนเช่อกลับพูดขึ้นว่า “ท่านพูดถูกทุกอย่างเลยท่านอาวุโสกระบี่เทพ เมื่อสี่ปีก่อนนางก็แค่เด็กสาวที่ยังไม่โตเต็มที่ ความเย่อหยิ่ง อวดดี และอารมณ์ร้ายของนางจึงเข้าใจได้ แต่ตอนนี้ขวบปีของนางปาเข้าไปสามพันปีแล้วยังจะมากรีดร้องโวยวายด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อีก...” “~！@#￥%... เจ้าตายแน่ หยุนเช่อ!!!” ราวกับมีคนโยนภูเขาไฟที่กำลังปะทุเข้าไปในจิตใจที่ว่างเปล่าของนาง กระบี่ไร้นามออกจากฝักด้วยเสียงดังสนั่น และหยุนเช่ออาจจะถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ในเสี้ยววินาทีต่อมา หากจวินอู๋หมิงไม่ห้ามไว้ทัน “เฮ้อ” จวินอู๋หมิงสยบพลังปราณของจวินซีเหลยลงอย่างสิ้นเชิงก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น “เหลยเอ๋อ!” จวินซีเหลยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องมองเจ้าคนบางคนที่แอบไปอยู่หลังมู่เสวียนอินด้วยความเร็วปานสายฟ้าด้วยสายตาอาฆาต หลังจากสะกดอารมณ์โกรธด้วยพลังใจที่มากที่สุดเท่าที่เคยมีมาในชีวิต นางก็แค่นเสียงฮึดฮัดแล้วหันหลังให้หยุนเช่อ ตัดขาดเขาออกจากสายตาโดยสิ้นเชิง จวินอู๋หมิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจก่อนจะพยักหน้าให้มู่เสวียนอินหนึ่งครั้ง จากนั้นเขาก็หันหลังแล้วกล่าวลา “เอาล่ะ เราไปกันเถอะ” “เดี๋ยวสิ!” ทันใดนั้นหยุนเช่อก็พูดขึ้นพร้อมชูชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งที่จวินซีเหลยเขวี้ยงใส่หน้าเขา “ช่วงนี้ข้าตัวโตขึ้นนิดหน่อย ชุดนี้เลยใส่ไม่ได้แล้ว ที่สำคัญข้าไม่เคยทวงของที่ให้ไปแล้วคืน เจ้าเก็บไว้เถอะ” เขาโยนชุดคลุมหิมะหงส์น้ำแข็งกลับไปให้จวินซีเหลยหลังจากพูดจบ จวินซีเหลยตอบกลับอย่างเย็นชาโดยไม่หันมามอง “ใครอยากได้เสื้อผ้าเก่าๆ ของเจ้ากัน!” แต่จวินอู๋หมิงกลับรับชุดนั้นไว้ด้วยไอพลังปราณอันอ่อนโยนก่อนจะหัวเราะ “ขอบใจสำหรับของขวัญนะสหายตัวน้อย ข้าจะรับไว้แทนลูกศิษย์ของข้าก็แล้วกัน” หยุนเช่อ “เอ่อ...” “แล้วพบกันที่งานชุมนุมใหญ่เทพนิรันดร์ในอีกสามวัน” จวินอู๋หมิงยิ้มแล้วจากไปพร้อมกับจวินซีเหลยหลังจากนั้น ดวงตาของหยุนเช่อเหม่อลอยไปครู่หนึ่งขณะจ้องมองแผ่นหลังของจวินอู๋หมิงที่ค่อยๆ ไกลออกไป เขาสัมผัสได้ว่าจวินอู๋หมิง... ใกล้จะถึงจุดสิ้นอายุขัยแล้ว “ฟู่...” หยุนเช่อถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่สามพันปีผ่านไปสำหรับนางแล้วแท้ๆ ต่อไปข้าควรอยู่ห่างๆ นางไว้ดีกว่า” มู่เสวียนอินเหลือบมองเขาพลางกล่าวอย่างเฉยเมย “ข้าว่าเจ้าไม่ชอบผู้หญิงอายุมากกว่าสินะ” หลังจากยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง หยุนเช่อก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็วดุจสั่นกระดิ่ง “ไม่ๆๆๆๆๆ! ไม่ใช่แน่นอน! ศิษย์แค่... แค่ไม่ชอบยัยกระบี่เทพตัวน้อยอารมณ์ร้ายนั่นเฉยๆ! ข้าไม่ได้หมายความถึงอย่างอื่นเลย และข้าไม่ได้เกลียด...” “อา! อาจารย์ รอข้าด้วย!” มู่เสวียนอินจากไปไกลแล้วก่อนที่หยุนเช่อจะอธิบายจบ เขาจึงรีบวิ่งไล่ตามนางไป ณ อีกสถานที่หนึ่งในแดนเทพนิรันดร์ เซี่ยชิงเยว่นั่งอยู่หลังโต๊ะ กำลังอ่านพระคัมภีร์เทพนิรันดร์ สายตาของนางจดจ่อและใบหน้าไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอาง ทว่ากลับดูงดงามราวกับหิมะยามเช้า ห้องนั้นเงียบเชียบอย่างเหลือเชื่อ บางทีอาจเป็นเพราะมีเขตแดนกั้นอยู่ และนางดูนิ่งงันราวกับเป็นภาพวาดที่วิจิตรงดงาม นางเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อยขณะที่นิ้วพลิกหน้ากระดาษ ชุดสีม่วงของนางแนบชิดไปตามส่วนโค้งเว้าเหนือหน้าท้องที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด... มันเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับงดงามยิ่งกว่าพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า ในขณะนั้นเอง มีหญิงสาวผิวขาวราวหิมะท่าทางบอบบางเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าเซี่ยชิงเยว่ “ราชาแดนเสวียนอินและหยุนเช่อมาถึงแดนเทพนิรันดร์แล้วเจ้าค่ะท่านอาจารย์” “อืม” เซี่ยชิงเยว่วางพระคัมภีร์ในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้น ประกายสีม่วงที่แทบจะมองไม่เห็นวูบผ่านดวงตาของนางขณะกล่าวว่า “ก็น่าจะถึงเวลาที่ข้าคาดการณ์ไว้นั่นแหละ เหลียนเยว่ เจ้าจงคอยจับตาดูพวกเขาเป็นการส่วนตัวในอีกสองสามวันนี้ หากเกิดอะไรขึ้น ให้ส่งสารเสียงถึงข้าทันที” “รับทราบเจ้าค่ะ” หญิงสาวรับคำสั่งแล้วก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็นำผลึกสีม่วงละเอียดอ่อนขึ้นมาด้วยมือทั้งสองข้าง “นี่คือข่าวกรองล่าสุดเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” เซี่ยชิงเยว่รับผลึกสีม่วงนั้นมาไว้ในมืออย่างนุ่มนวล แสงสีม่วงวูบผ่าน ข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ในผลึกก็ไหลเข้าสู่จิตใจของนาง “เจ้าไปได้แล้ว” “เหลียนเยว่ขอตัวลาเจ้าค่ะ” หญิงสาวก้าวถอยหลังสองก้าวก่อนจะหันหลังกลับ แต่ทันใดนั้นเซี่ยชิงเยว่ก็เรียกนางไว้ “เดี๋ยว!” หญิงสาวหยุดฝีเท้าทันทีแล้วหันกลับมา “ท่านอาจารย์มีคำสั่งอื่นใดอีกหรือเจ้าค่ะ?” “...” เซี่ยชิงเยว่ลุกขึ้นยืนด้วยความขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเดินไปหาเหลียนเยว่ นางสูงกว่าสาวใช้ผู้บอบบางคนนี้หนึ่งช่วงศีรษะ “ส่งคำสั่งลงไปให้สืบสวนคดีสังหารล้างตระกูลที่เกิดขึ้นในแดนเทพมังกรเมื่อไม่นานมานี้ โดยเฉพาะเวลาและสถานที่ของเหตุการณ์แรก... ถ้าเป็นไปได้ บอกให้คนของเราพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อค้นหาร่องรอยของพลังในที่เกิดเหตุทุกแห่ง ยิ่งรายงานละเอียดเท่าไหร่ยิ่งดี!” “หือ?” หญิงสาวใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจว่า “การสังหารล้างตระกูล” ที่เซี่ยชิงเยว่พูดถึงคืออะไร นางถามอย่างฉงน “แต่ท่านอาจารย์ เจ้าค่ะ เรามีสายลับในแดนเทพมังกรน้อยมากเพราะการแทรกซึมทำได้ยากยิ่ง การสืบสวนระดับนี้จะส่งผลกระทบอย่างมากต่อการรวบรวมข่าวกรองอื่นๆ และ... เหลียนเยว่เห็นว่าโศกนาฏกรรมเหล่านี้ดูจะไร้นัยสำคัญและไม่ควรใส่ใจเจ้าค่ะ” มันเป็นหนึ่งในรายงานที่เล็กและไร้ความหมายที่สุดในบรรดาข่าวกรองทั้งหมดที่รวบรวมได้จากแดนเทพมังกร มันติดมาด้วยก็เพียงเพราะมันเกิดขึ้นในช่วงที่พวกเขากำลังรวบรวมข้อมูลอื่น “ไม่เป็นไร แค่ส่งคำสั่งไปสืบสวนเรื่องนี้ด้วยทรัพยากรที่เรามีทั้งหมด ทุกอย่างเอาไว้ก่อนจนกว่าเราจะได้ผลสรุป!” เหลียนเยว่ไม่ค่อยเห็นและได้ยินน้ำเสียงและท่าทีที่หนักอึ้งเช่นนี้จากอาจารย์ของนาง มันทำให้เธอขนลุกด้วยความกังวล แม้จะยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการสืบสวนนี้ แต่เธอก็ไม่กล้าสอบถามอาจารย์อีก “รับทราบเจ้าค่ะ” เมื่อเหลียนเยว่กำลังจะก้าวออกจากประตู เซี่ยชิงเยว่ก็เรียกเธอไว้อีกครั้ง “เหลียนเยว่” นางถาม “เมื่อหนึ่งปีก่อน มหาจักรพรรดิเทพพรหมและมหาจักรพรรดิเทพนิรันดร์ได้ไปที่แดนเทพมังกรเพื่อขอความช่วยเหลือจากราชินีมังกรในการรักษาพลังปีศาจจากทารกชั่วร้าย ทว่าพวกเขาถูกปฏิเสธจากจอมมังกร... เราแน่ใจหรือว่าคนที่ปฏิเสธพวกเขาคือจอมมังกร ไม่ใช่ตัวราชินีมังกรเอง?” “เจ้าค่ะ” เหลียนเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “มีข่าวลือว่าราชินีมังกรได้เข้าสู่การฝึกฝนวิชาอย่างลับๆ และไม่อนุญาตให้ใครพบตัว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่จอมมังกรต้องเป็นคนปฏิเสธแขกทุกคนแทนพระนาง” “แล้วเราแน่ใจหรือว่าเขตแดนใหม่รอบแดนต้องห้ามแห่งสังสารวัฏถูกสร้างขึ้นโดยจอมมังกรเอง?” เซี่ยชิงเยว่ถามอีกครั้ง “เจ้าค่ะ” คราวนี้เหลียนเยว่พยักหน้าโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “เพราะราชินีมังกรเข้าสู่การฝึกฝนวิชาอย่างกะทันหัน จอมมังกรจึงประกาศต่อสาธารณะว่าห้ามมิให้ผู้ใดเข้าใกล้เขตแดนต้องห้ามแห่งสังสารวัฏในระยะหนึ่งพันห้าร้อยกิโลเมตร เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาจริงจัง เขาถึงกับสร้างเขตแดนขนาดมหึมารอบๆ แดนต้องห้ามแห่งสังสารวัฏด้วยตัวเอง นี่ไม่ใช่เรื่องลับในแดนเทพมังกรเจ้าค่ะ” “...เจ้าไปได้แล้ว” หลังจากเหลียนเยว่จากไป เซี่ยชิงเยว่ยืนอยู่ที่เดิมด้วยความขมวดคิ้วลึก... ตลอดปีที่ผ่านมา เกิดการสังหารล้างตระกูลหลายสิบครั้งทั่วแดนเทพมังกร หลายตระกูลถูกกวาดล้างจนสิ้นในคืนเดียวโดยไม่ทิ้งศพไว้... รวมถึงตระกูลขุนนางหลายตระกูลด้วย ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาผู้เสียชีวิตมีจำนวนสมาชิกกว่าสามแสนคน พวกเขาทั้งหมดถูกสังหารในคืนเดียวเช่นกัน ทว่าไม่มีใครรู้ว่าฆาตกรคือใคร เพราะไม่มีร่องรอยให้ติดตามเลยแม้แต่นิดเดียวในที่เกิดเหตุ ทั้งตระกูลเล็กและนิกายใหญ่ต่างตกเป็นเหยื่อในโศกนาฏกรรมเหล่านี้ เวลาและสถานที่ของการฆาตกรรมสุ่มไปเรื่อยและพวกเขาไม่ได้มีศัตรูร่วมกันเลย ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่เหยื่อทุกคนมีเหมือนกัน... พวกเขาทุกคนใช้ชื่อสกุลเดียวกันว่า “หยุน”! หลังจากการเงียบไปนาน เซี่ยชิงเยว่ก็เปลี่ยนท่าทางแล้วกลับมานั่งหลังโต๊ะของนางอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม นางไม่มีอารมณ์ที่จะอ่านหนังสือแล้ว นางกดมือลงบนหน้าผากพลางถอนหายใจเบาๆ “หวังว่าข้าคงแค่คิดมากไปเอง”