บทที่ 1684 - จักรพรรดิยามะผู้ตกตะลึง ตูม! นี่น่าจะเป็นการระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่แดนปีศาจยามะเคยเผชิญมานับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นมา พระราชวังปีศาจแห่งความมืดนิรันดร์ทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และคลื่นกระแทกจากการระเบิดนั้นแผ่ขยายไปไกลนับพันกิโลเมตร “กะ...เกิดอะไรขึ้น!?” เยี่ยนเจี๋ยอุทานด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร ความหวาดกลัวในใจเขาก็เพิ่มทวีคูณเป็นสิบเท่าจากสิ่งที่เกิดขึ้นตามมา ครืน! เปรี้ยง รอยร้าวสีดำปรากฏขึ้นทั่วท้องฟ้าสีเทาเบื้องบนหัวของพวกเขาโดยฉับพลัน ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีมันก็ขยายวงกว้างไปทั่วทั้งโดมที่ครอบคลุมอาณาเขตจักรพรรดิยามะเอาไว้ทั้งหมด พระราชวังใจกลางกำลังพังทลาย และพายุทมิฬกำลังโหมกระหน่ำซัดทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ ทว่าเยี่ยนเจี๋ย เยี่ยนเทียนเซียว และเหล่าปีศาจยามะคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงกับรอยร้าวสีดำบนท้องฟ้าจนไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป นั่นก็เพราะ “ท้องฟ้า” ที่กำลังแตกสลายนั้น แท้จริงแล้วก็คือมหาอาคมป้องกันแห่งอาณาเขตจักรพรรดิยามะ! พื้นที่ใจกลางของทุกเขตดาราจะมีม่านพลังอันทรงพลังคอยปกป้องไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมืองหลวงที่จักรพรรดิเทพแห่งเขตราชันประทับอยู่ พวกมันเป็นม่านพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก และต้องใช้ความพยายามมหาศาลในการทำลายมันลงด้วยกำลัง มันคือปราการด่านสุดท้ายที่คั่นกลางระหว่างเขตราชันกับศัตรู แต่ในตอนนี้ มหาอาคมป้องกันแห่งอาณาเขตจักรพรรดิยามะ ซึ่งเป็นปราการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของแดนเหนือ... กลับกำลังพังทลายลง!? อาณาเขตจักรพรรดิยามะสั่นสะเทือน หัวใจของชายหญิงทุกคนที่กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์นี้ก็สั่นสะท้านเช่นกัน แม้แต่ดวงตาของเยี่ยนเทียนเซียวก็ปรากฏเส้นเลือดสีแดงและดำขึ้น “เสด็จพ่อ!” ในจังหวะนี้เอง เยี่ยนอู่ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น!? เหตุใดมหายันต์ยามะจึง...” “...” เยี่ยนเทียนเซียวไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใด เขาอยากรู้ยิ่งกว่าใครว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่ ครืน! เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้งมาจากพระราชวังปีศาจแห่งความมืดนิรันดร์ และพายุทมิฬแห่งหายนะก็เริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว รอยร้าวที่ครอบคลุมมหายันต์ยามะทั้งหมดหยุดชะงักลงก่อนที่มันจะพังทลายลงโดยสมบูรณ์ ฝันร้ายสิ้นสุดลง ไม่สิ มันหยุดลงอย่างกะทันหันพอๆ กับตอนที่มันปรากฏขึ้น ในขณะเดียวกัน เยี่ยนเทียนเซียวและคนอื่นๆ ต่างหันไปมองยังใจกลางของพระราชวังปีศาจแห่งความมืดนิรันดร์ ซึ่งเป็นทางเข้าสู่ทะเลกระดูกแห่งความมืดนิรันดร์ และจ้องเขม็งไปที่นั่น นั่นเพราะเงาร่างเล็กบิดเบี้ยวสามร่างกำลังโผล่พ้นขึ้นมาจากทางเข้า พลังปีศาจของพวกเขานั้นน่าสะพรึงกลัวจนทำให้โลกทั้งใบราวกับถูกแช่แข็งจากการปรากฏตัวของพวกเขา เยี่ยนเทียนเซียวเข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดมหายันต์ยามะจึงเกือบพังทลายลง ทะเลกระดูกแห่งความมืดนิรันดร์ถูกปิดผนึกไว้ด้วยม่านพลังหลายสิบชั้น และเขามั่นใจแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าการระเบิดของพลังงานทมิฬอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่นี้ได้ทำลายผนึกเหล่านั้นลงในคราวเดียว ทะเลกระดูกแห่งความมืดคือสถานที่ที่สำคัญที่สุดในแดนยามะ ม่านพลังผนึกชั้นสุดท้ายที่แข็งแกร่งที่สุดของมันเชื่อมต่อโดยตรงกับมหายันต์ยามะ! นั่นคือเหตุผลว่าทำไมมหายันต์ยามะจึงได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงเมื่อม่านพลังดังกล่าวถูกทำลาย หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ ก็เหมือนกับมีใครบางคนขุดหลุมขนาดใหญ่ลงบนอาคมป้องกันนั่นเอง อย่างไรก็ตาม การค้นพบนี้กลับทำให้เยี่ยนเทียนเซียวตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม เพราะทุกสิ่งที่เขารู้บอกเขาว่าพลังระดับนี้ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในโลกปัจจุบัน! “บรรพ... ชน” แม้เยี่ยนเทียนเซียวจะเอ่ยชื่อบรรพชนออกมา แต่มันกลับเป็นเพียงเสียงพึมพำมากกว่าจะเป็นการทักทาย เพราะเขาสังเกตเห็นว่าออร่าของพวกเขานั้นแตกต่างไปจากปกติ แม้เขาจะบอกไม่ได้ว่าต่างกันตรงไหนก็ตาม ในอดีต บรรพชนทั้งสามไม่เคยออกจากทะเลกระดูกแห่งความมืดนิรันดร์โดยไม่ห่อหุ้มตัวเองไว้ด้วยพลังงานสีดำจำนวนมหาศาล ยิ่งไปกว่านั้น พลังงานสีดำจะค่อยๆ เบาบางลงตามกาลเวลา ดังนั้นบรรพชนทั้งสามจึงต้องกลับไปยังสุสานก่อนที่มันจะหมดลงโดยสิ้นเชิง ทว่าในเวลานี้ บรรพชนทั้งสามกลับไม่ได้ถูกปกคลุมด้วยพลังหยิน ออร่าทมิฬที่แผ่ออกมาจากร่างกายของพวกเขาเป็นพลังของพวกเขาเองอย่างชัดเจน เป็นพลังของปีศาจยามะ นอกจากนั้น ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะเป็นคนทำลายม่านพลังนั่นเองหรือ? “บรรพ... ชน!?” เยี่ยนเจี๋ยอุทานด้วยความตกใจพร้อมกับทรุดเข่าลง การเคลื่อนไหวของเขานั้นเป็นสัญชาตญาณล้วนๆ เยี่ยนอู่ก็คุกเข่าลงกับพื้นเช่นกันและกล่าวว่า “คารวะบรรพชน!” พายุทมิฬยังไม่สลายไปโดยสมบูรณ์ และทุกคนยังคงตกอยู่ในอาการช็อก ทว่าไม่มีใครกล้าทำตัวเสียมารยาทต่อหน้าบรรพชนยามะทั้งสาม ดังนั้นพวกเขาจึงรีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว เยี่ยนเทียนเซียวผู้กำลังตกตะลึงและฉงนสนเท่ห์กำลังจะคุกเข่าลงกับพื้นเช่นกัน ทันใดนั้นเขาก็เห็นร่างที่สี่ก้าวขึ้นมาจากทางเข้าทะเลกระดูกแห่งความมืดนิรันดร์ คนผู้นั้นก้าวมายืนอยู่เบื้องหน้าบรรพชนยามะทั้งสามก่อนจะจ้องมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มมุมปาก “หยุนเช่อ!” เยี่ยนเท