บทที่ 1480: 314: น่าสะพรึงกลัว ทรมานพวกขยะไม่หยุดหย่อน! 5 ผู้แปล: 549690339 “อย่างไรเสีย อันดับของเธอก็ได้เย่เจากเป็นคนช่วยแบกขึ้นมา” เธอรู้ซึ้งถึงฝีมือของเย่เจากเป็นอย่างดี! “เป็นไปตามคาด ทันทีที่เย่เจากเข้าไป เธอก็ชิงเรดแดดดี้จากฝั่งตรงข้ามมาได้ แถมยังเก็บคิลที่สองตามไปติดๆ” “ในเวลาไม่นาน ระบบก็ประกาศข่าวว่าฝ่ายตรงข้ามถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น” “จ้าวผิงถิงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า ‘ฝีมือของตาซ่งคนนี้ดีจริงๆ เลย! เขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่?’” “เย่เจากล่าวขณะกำลังดันป้อมว่า ‘เขาชื่อซ่งสืออวี่ เธอเคยเจอเขาแล้วนี่’” “ทันทีที่เธอพูดจบ หน้าจอเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงตื่นเต้นดังขึ้นมา ‘อ๊ายยย! ฉันจำได้แล้ว! พ่อหนุ่มรูปหล่อที่ฉันเจอที่ปักกิ่งคราวก่อนใช่ไหม? โอ้พระเจ้า ไม่นึกเลยว่าคนระดับหัวกะทิแบบนั้นจะเล่นเกมเป็นด้วย!’” มุมปากของซ่งสืออวี่กระตุกเล็กน้อยเมื่อถูกคนอื่นชมว่าหล่อ เพื่อนของเย่เจากคนนี้ดูร่าเริงมีชีวิตชีวามากทีเดียว ดูไม่เหมือนเย่เจากเลยสักนิด “ขณะที่เย่เจากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จ้าวผิงถิงก็ร้องลั่น ‘โอ้พระเจ้า! มากันสามคนเลย! ฉันจะไปสู้ได้ยังไงล่ะเนี่ย?! เสี่ยวเจาก ช่วยชีวิตน้องหมาของฉันด้วย!’” “กำลังไป” เย่เจากวบคุมฮีโร่ของเธอตรงเข้าไปหาทันที “เมื่อเย่เจากไปถึง เลือดของจ้าวผิงถิงก็เหลือเพียงขีดเดียวเท่านั้น” “ใช้ท่าไม้ตายเลย!” เย่เจากล่าวอย่างใจเย็นเช่นเคย “จ้าวผิงถิงรีบกดใช้ท่าไม้ตายทันที ส่วนเย่เจาก็ใช้ชุดสกิลเก็บกวาดคิล” ทริปเปิลคิล! “จังหวะนั้นเอง หลี่หยวนฟางจากฝั่งตรงข้ามเดินผ่านมาพอดี เย่เจาก็ใช้สกิลที่สองจัดการ” ควอดราคิล! “ด้วยการโจมตีอีกชุดหนึ่ง แม้แต่ซุนหงอคงที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่รอดพ้น” เพนตาคิล! “‘เชี้ย! เชี้ย!’ จ้าวผิงถิงร้องตะโกนด้วยความตกใจ ‘เสี่ยวเจาก ดาเมจเธอแรงเกินไปแล้ว!’” “‘แน่นอนอยู่แล้ว’ เย่เจากยิ้มพลางกล่าว ‘ไม่อย่างนั้นทำไมทุกคนถึงเรียกฉันว่าพ่อล่ะ?’” “จ้าวผิงถิงพูดต่อ ‘อ้าว? แล้วตาซ่งล่ะ? เขาตายไปตอนไหนเนี่ย? เมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกว่าเขาไม่ใช่ไก่กา แต่ไม่นึกเลยว่าจะตายเร็วขนาดนี้! ดูท่าคงจะเป็นพวกมือใหม่เหมือนกันสินะ! ในที่สุดฉันก็เจอคนที่มีฝีมือพอๆ กับฉันแล้ว ค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย!’” ซ่งสืออวี่ลูบจมูกตัวเองและไม่ได้พูดอะไร เย่เจากรู้สึกว่าเธอควรจะเตือนจ้าวผิงถิงอย่างแนบเนียนว่าซ่งสืออวี่อยู่ข้างๆ เธอ ไม่อย่างนั้นยัยเด็กคนนี้คงพูดอะไรที่ทำให้คนอื่นช็อกโลกออกมาอีกแน่ๆ “‘พี่ซ่ง มีน้ำไหมคะ?’ เย่เจากเหลียวหลังไปมองเล็กน้อย” “‘มีครับ’ ซ่งสืออวี่เปิดตู้เย็นในรถด้วยมือข้างเดียวแล้วส่งขวดน้ำให้เย่เจาก” เย่เจากเปิดฝาขวดด้วยมือเดียวแล้วดื่มน้ำอึกหนึ่ง “ในตอนนั้นเอง เสียงระมัดระวังก็ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของหน้าจอ ‘คือว่า... เสี่ยวเจาก’” “‘ว่าไง’” “จ้าวผิงถิงกลืนน้ำลาย ‘คือ... ตาซ่ง เอ๊ยไม่ใช่ คุณซ่งอยู่ข้างๆ เธอเหรอ?’” “‘ใช่แล้ว’” “‘เชี้ย!’ จ้าวผิงถิงที่อยู่อีกฟากหนึ่งของหน้าจอรู้สึกอับอายมาก ซ่งสืออวี่ไม่ได้ยินทุกอย่างที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้หมดแล้วเหรอ? ครู่ต่อมา จ้าวผิงถิงก็ถามต่อ ‘เสี่ยวเจาก เธอใส่หูฟังอยู่หรือเปล่า?’” “ในตอนนั้น จ้าวผิงถิงกำลังอธิษฐานอยู่ในใจ” ใส่หูฟังเถอะ เธอต้องใส่หูฟังนะ “‘เปล่านะ’ เย่เจากล่าวต่อ ‘ตอนนี้เรากำลังเดินทางไปทานข้าวกัน’” จ้าวผิงถิงอยากจะตบตัวเองให้ตายจริงๆ เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าฮีโร่ฝ่ายศัตรูอ้อมมาอีกด้าน เตรียมจะดักซุ่มโจมตีเธอแล้ว “เย่เจากดใช้แฟลชพุ่งเข้าไปสังหารต๋าจีในทันที ‘ผิงถิง ระวังหน่อย’” “‘รับทราบ’ จ้าวผิงถิงเพิ่งจะรู้สึกตัวในตอนนั้น” หลังจากรู้ว่าซ่งสืออวี่อยู่ที่นี่ด้วย จ้าวผิงถิงก็ไม่กล้าพูดจาเลอะเทอะอีก คำที่เธอพูดบ่อยที่สุดคือ “เสี่ยวเจาก มาเร็วเข้า! เสี่ยวเจาก ช่วยฉันด้วย!” ตราบใดที่เย่เจากอยู่ที่นี่ เธอก็สามารถวางใจและเกาะขาคนเก่งได้เสมอ สมาธิของเย่เจากจดจ่ออยู่กับการเล่นเกมอย่างเต็มที่ ลมเย็นๆ พัดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้เส้นผมสีดำขลับของเธอปลิวไสวไปตามลม เส้นผมนุ่มสลวยปัดผ่านคางของซ่งสืออวี่ มันนำพากลิ่นหอมจางๆ ของแมกไม้มาด้วย เป็นกลิ่นที่หอมมาก และก็ทำให้รู้สึกคันยุบยิบเล็กน้อย “หลังจากจบเกม เย่เจาก็เงยหน้ามองผู้ช่วยที่นั่งเบาะหน้า ‘อีกนานไหมกว่าจะถึงร้านอาหาร?’” “ผู้ช่วยตอบกลับว่า ‘ประมาณห้านาทีครับ’” “เย่เจากพยักหน้าแล้วพูดต่อ ‘ผิงถิง เดี๋ยวเราก็จะถึงร้านอาหารแล้วนะ คงไม่เล่นต่อแล้วล่ะ เธอเองก็รีบนอนเร็วๆ นะ’” “‘โอเค’ จ้าวผิงถิงกล่าวต่อ ‘เสี่ยวเจาก ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในประเทศจีนใช่ไหม?’” “‘ใช่แล้ว ฉันอยู่ที่ประเทศ C’” “เมื่อได้ยินว่าเย่เจากอยู่ที่ประเทศ C จ้าวผิงถิงก็พูดต่อ ‘เสี่ยวเจาก ช่วยซื้อครีมทาหน้าให้หน่อยได้ไหม? วันเกิดพี่สะใภ้ฉันใกล้จะถึงแล้ว ฉันอยากซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดน่ะ’” “‘ได้สิ ส่งข้อมูลมาในวีแชทแล้วกัน’” “‘โอเค เดี๋ยวฉันส่งให้เลย’” “หลังจากปิดเกม เย่เจาก็สังเกตเห็นว่าผมของเธอถูกพัดไปทางซ่งสืออวี่ เธอจึงรีบรวบผมด้วยหนังยางทันที ‘ขอโทษค่ะ!’”