บทที่ 266: 098: คุกเข่าให้บอส! 7 มะเร็งปอดระยะลุกลาม มันไม่ต่างอะไรกับคำสั่งประหารชีวิต “ต่อให้ต้องเข้าโรงพยาบาล มันก็มีแต่จะทำให้เจ็บปวดมากขึ้นและสิ้นเปลืองเงินเปล่าๆ” โจวผิงถิงลูบผมของเธอ ต่อให้ต้องตาย เธอก็อยากจะตายอย่างสวยงาม เธอไม่อยากหัวล้านเพราะการทำเคมีบำบัด คนเราก็ต้องตายกันทั้งนั้น มันไม่มีอะไรหรอก โจวผิงถิงพยายามปลอบใจตัวเองในส่วนลึกของหัวใจ โจวผิงถิงลืมไปแล้วว่าเธอเดินออกมาจากโรงพยาบาลได้อย่างไร เธอรู้สึกเพียงว่ามือและเท้าของเธอนั้นหนักอึ้งอย่างยิ่ง ท้องฟ้าเบื้องหน้าช่างสดใสและสว่างไสว แต่ในดวงตาของเธอมันกลับกลายเป็นสีเทาหม่น ในที่สุด โจวผิงถิงก็กลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เธอนั่งยองๆ ลงบนริมถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมา แล้วเริ่มร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาและมองมาที่เธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น คุณยายคนหนึ่งยื่นทิชชู่ให้เธอ “เป็นอะไรไปจ๊ะแม่หนู? เจอเรื่องลำบากอะไรมาหรือเปล่า?” โจวผิงถิงรับทิชชู่มา “ขอบคุณค่ะ หนูไม่เป็นไร” คุณยายยิ้มแล้วพูดว่า “แม่หนู ชีวิตคนเราต้องเจออุปสรรคแบบนี้เสมอแหละ อย่ากลัวไปเลย ตราบใดที่หนูเผชิญหน้ากับมัน สักวันปัญหาเหล่านี้จะถูกคลี่คลายเอง” จะคลี่คลายจริงหรือ? ไม่หรอก ปัญหาของเธอไม่มีวันคลี่คลายได้ คุณยายพูดต่อว่า “นึกถึงพ่อแม่ของหนูไว้นะ นึกถึงญาติพี่น้อง ถ้าพวกเขาเห็นหนูเป็นแบบนี้ พวกเขาต้องเสียใจมากแน่ๆ...” โจวผิงถิงปาดน้ำตา “ขอบคุณค่ะหนูรู้แล้วว่าควรทำยังไง” เธอเพิ่งถามหมอมา เธอเหลือเวลาใช้ชีวิตอีกเพียงสามเดือนเท่านั้น เธออยากใช้เวลาสามเดือนนี้อยู่กับครอบครัวให้ดีที่สุด จากนั้นก็ไปท่องเที่ยวตามแม่น้ำและภูเขาที่ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินเกิด เธอจะมาเยือนโลกมนุษย์นี้แบบเสียเที่ยวไม่ได้ โจวผิงถิงกลับบ้านและนำเงินค่าขนมรวมถึงเงินแต๊ะเอียที่เธอสะสมมาตลอดหลายปีออกมา มันมีเงินรวมทั้งหมด 30,000 หยวน หลังจากได้เงินมา เธอก็รีบไปที่ห้างสรรพสินค้าทันที เธอซื้อชุดกี่เพ้าผ้าไหมให้แม่ ซึ่งเป็นชุดที่แม่ชอบมานานแล้วแต่ไม่ยอมตัดใจซื้อเสียที พ่อของเธอชอบดื่มเหล้า เขามักจะพูดถึงเหล้าเหมาไถอยู่เสมอ โจวผิงถิงจึงซื้อเหล้าเหมาไถมาหนึ่งขวด จากนั้นก็เป็นของพี่ชาย พี่ชายของเธอเคยเปรยว่าอยากได้สูทแบรนด์ดังสักชุด โจวผิงถิงรู้ไซส์ของพี่ชายดี เธอจึงไปเลือกซื้อสูทมาให้ สุดท้ายคือพี่สะใภ้ พี่สะใภ้ของโจวผิงถิงเป็นผู้หญิงที่สวยมาก เธอมักจะพูดถึงผลิตภัณฑ์ดูแลผิวแบรนด์ดังอยู่บ่อยๆ ของขวัญทั้งหมดสี่ชิ้นนี้รวมเป็นเงิน 28,000 หยวน ยังเหลือเงินอีก 2,000 หยวน หลังจากซื้อของเสร็จเธอก็กลับบ้าน โจวผิงถิงไปที่ตลาดอีกครั้ง เย็นนี้เธอตั้งใจจะทำอาหาร โจวผิงถิงทำอาหารเป็นตั้งแต่เด็ก แต่ตั้งแต่เข้าเรียนมัธยมปลายเธอก็แทบไม่ได้ทำอะไรเลย ในตอนเย็น เมื่อพ่อแม่ พี่ชาย และพี่สะใภ้ของโจวผิงถิงกลับมาถึงบ้านและเห็นอาหารเต็มโต๊ะ พวกเขาก็ประหลาดใจมาก “แม่คะ วันนี้เลิกงานเร็วเหรอคะ?” พี่สะใภ้ถังเจียมองไปที่แม่โจว แม่โจวส่ายหัว “เปล่าจ้ะ! แม่ก็เพิ่งกลับมาถึงเหมือนกัน!” พูดจบ แม่โจวก็หันไปมองพ่อโจว “คุณทำเหรอ?” พ่อโจวพูดอย่างพูดไม่ออก “ผมไม่ได้กลับมาพร้อมคุณหรือไง?” “หรือว่าอิงจวิ้นทำ?” ถังเจียขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่อิงจวิ้นก็กลับมาพร้อมหนูนะ!” ในตอนนั้นเอง โจวผิงถิงก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับชามซุปปลาในมือ “พ่อ แม่ พี่สะใภ้ กลับมากันแล้วเหรอ! เหลืออาหารอีกอย่างเดียวก็จะเริ่มทานได้แล้วค่ะ ว่าแต่พี่ชายล่ะคะ?” คนในครอบครัวต่างพากันอึ้ง พวกเขาทุกคนมองโจวผิงถิงอย่างไม่เชื่อสายตา เช่นเดียวกับคนหนุ่มสาวทั่วไป โจวผิงถิงขี้เกียจมาก เธอจะไม่มีวันยืนถ้าสามารถนั่งได้ และจะไม่มีวันนั่งถ้าสามารถนอนได้ ตั้งแต่อถังเจียแต่งงานเข้ามาในบ้านนี้ โจวผิงถิงก็ไม่เคยย่างกรายเข้าห้องครัวเลยสักครั้ง ปกติแล้ว ถ้าแม่โจวไม่มีเวลาทำอาหาร เธอก็จะสั่งอาหารจากข้างนอกมาทานกัน “น้องเล็ก อาหารบนโต๊ะนี้หนูทำเองหมดเลยเหรอ?” ถังเจียถาม โจวผิงถิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ พี่สะใภ้ยังไม่เคยทานฝีมือหนูเลยใช่ไหมล่ะ? เดี๋ยวลองชิมดูนะคะว่าอร่อยหรือเปล่า” ถังเจียรู้สึกสับสนเล็กน้อย พ่อโจวพูดด้วยสีหน้าปลื้มใจ “ยัยตัวขี้เกียจของเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ!” แม่โจวยิ้มแล้วพูดว่า “ผิงถิง! หนูเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จนะ อย่าลืมพักผ่อนให้เพียงพอล่ะ เดี๋ยวแม่จะพยายามเลิกงานให้เร็วขึ้น แล้วแม่จะกลับมาทำกับข้าวให้หนูเอง” “แม่คะ ทุกคนทำงานหนักกันมามากแล้ว ตอนนี้หนูโตแล้ว ตั้งแต่นี้ไปหนูจะทำกับข้าวให้ทุกคนทานทุกวันเลยค่ะ!” แม่โจวดีใจมากจนปาดน้ำตา เธอตื้นตันใจจริงๆ ที่ลูกสาวรู้จักคิดขนาดนี้ เมื่อเห็นแม่เป็นแบบนี้ โจวผิงถิงรู้สึกผิดมาก เธอเสียใจที่ไม่ได้ทำตัวให้ดีกว่านี้เร็วกว่านี้ ชีวิตของเธอกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว เธอจะเหลือเวลาอีกกี่วันกันนะที่จะได้กตัญญูต่อพ่อแม่? เมื่อโจวอิงจวิ้นจอดรถเสร็จและเดินเข้าบ้าน เขาก็ตกตะลึงเช่นกัน หลังจากทำอาหารจานสุดท้ายเสร็จ ทั้งครอบครัวก็นั่งลงในห้องอาหารและเริ่มรับประทานอาหารด้วยกัน แม่ของโจวผิงถิงคีบน่องไก่ส่งให้โจวผิงถิง “ผิงถิงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว น่องไก่นี้ต้องให้ผิงถิงนะจ๊ะ”