บทที่ 269: 099: “เขาหล่อมาก” พ่อแม่ของจ้าวผิงถิงรู้ความจริงแล้ว “หนูไม่ผิด หนูไม่ไปค่ะ” จ้าวผิงถิงหันหน้าหนี เธอทนไม่ได้จริงๆ ที่ต้องไปยืนขอโทษต่อหน้าแม่ของเธอ จ้าวผิงถิงไม่ยอมฟังเหตุผลใดๆ เลย จ้าวอิงจวิ้นไม่มีทางเลือก เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจแล้วเดินออกจากห้องของจ้าวผิงถิงไป แม่ของจ้าวผิงถิงกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นจ้าวอิงจวิ้นเดินออกมาจากห้อง เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “นังเด็กตัวแสบนั่นพูดว่ายังไงบ้าง?” “แม่ครับ ผิงถิงยังเด็ก อย่าไปโกรธน้องเลย” จ้าวอิงจวิ้นพูดต่อ “ยังไงซะ น้องก็ทำไปเพราะหวังดีกับพวกเรา ดูสิครับ เธอซื้อของขวัญให้ทุกคนในครอบครัว แต่กลับไม่ได้ซื้ออะไรให้ตัวเองเลย” สีหน้าของแม่จ้าวอิงจวิ้นดูแย่ลงเล็กน้อย “งั้นก็น่าจะทำอะไรที่มันพอตัวหน่อยสิ! ไม่หัดเจียมตัวซะเลย! ลำพังแค่เด็กนักเรียนอย่างนังนั่นจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของพวกนั้น? ขนาดตอนนี้อาศัยอยู่กับพวกเรายังกล้าใช้เงินมือเติบขนาดนี้ ถ้าในอนาคตต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ทรัพย์สินที่มีไม่โดนถลุงจนเกลี้ยงเลยเหรอ?” จ้าวอิงจวิ้นถอนหายใจและไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงแค่บอกว่า “พรุ่งนี้ให้ถังเจียเอาของไปคืนก็ได้ครับ แม่เลิกโมโหแล้วรีบเข้านอนเถอะ ผมเองก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน” เมื่อกลับมาถึงห้อง ถังเจียกำลังจัดเตียงอยู่ “กลับมาแล้วเหรอ!” “อืม” จ้าวอิงจวิ้นพยักหน้า ถังเจียพูดขณะจัดเตียงไปด้วย “คุณว่าวันนี้น้องสาวคุณผีเข้าหรือเปล่า? ฉันไม่เคยเห็นเธอทำดีกับพวกเราขนาดนี้มาก่อนเลยนะ วันนี้จู่ๆ ก็ใจป้ำขึ้นมา ถึงขั้นควักเงินแต๊ะเอียออกมาใช้เลย! เมื่อกี้ฉันลองเช็กราคาของพวกนี้ในอินเทอร์เน็ตดูแล้ว พอของออกจากเคาน์เตอร์ไปแล้ว ถ้าไม่ใช่ปัญหาเรื่องคุณภาพ เขาก็ไม่รับคืนหรือเปลี่ยนสินค้าหรอก ฉันว่ามีโอกาสแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยที่ของพวกนี้จะคืนไม่ได้!” ถังเจียแต่งงานมาได้สองปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นจ้าวผิงถิงซื้อของให้ครอบครัว เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้มันมีอะไรผิดปกติ แต่เธอก็นึกไม่ออกว่าผิดปกติที่ตรงไหน หรือว่าบรรพบุรุษตระกูลจ้าวจะบันดาลโชคให้จู่ๆ น้องสาวก็กลับตัวเป็นคนดีขึ้นมา? “คืนไม่ได้งั้นเหรอ?” จ้าวอิงจวิ้นมองถังเจียด้วยความประหลาดใจ “ก็ใช่สิ” ถังเจียพูดต่อ “ถ้าคุณไม่เชื่อก็ลองเช็กดูเองก็ได้” จ้าวอิงจวิ้นขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ไม่ได้ เรื่องนี้ต้องคืนให้ได้! ไม่อย่างนั้นแม่คงเครียดไปอีกหลายวันแน่! เอาอย่างนี้ ถังเจีย พรุ่งนี้คุณลองไปห้างเพื่อขอคืนของคนเดียวดูนะ อย่าให้แม่ตามไปด้วยล่ะ! ถ้าทางนั้นไม่รับคืน เดี๋ยวเราจ่ายเงินส่วนนั้นเอง!” จ่ายเองงั้นเหรอ? พอได้ยินแบบนี้ ถังเจียก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาทันที “จ้าวอิงจวิ้น คุณบ้าไปแล้วเหรอ?!” ถังเจียอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง “สองหมื่นแปดพันหยวนเลยนะ! ทำไมเราต้องเป็นคนจ่ายด้วยล่ะ! ยังไงฉันก็ไม่จ่ายเด็ดขาด!” เพื่อที่จะเก็บเงินซื้อบ้าน ปกติถังเจียแทบไม่ยอมเสียเงินแม้แต่จะเข้าร้านทำผมด้วยซ้ำ การจะให้เธอจ่ายเงินสองหมื่นแปดพันหยวนในรวดเดียวแบบนี้ สู้เอามีดมาฆ่าเธอให้ตายเสียยังจะดีกว่า “ถังเจีย! นั่นน้องสาวผมนะ!” ถังเจียพูดอย่างเหลืออด “น้องสาวคุณแล้วยังไงล่ะ! น้องสาวคุณทำผิดเอง ทำไมเราต้องมาตามใช้หนี้แทนเธอด้วย?” จ้าวอิงจวิ้นก็เริ่มมีอารมณ์โกรธขึ้นมาบ้างแล้ว เขารู้สึกว่าถังเจียไม่เข้าใจเขาเลย ไม่ว่ายังไงจ้าวผิงถิงก็คือน้องสาวของเขา “ที่ว่าจ่ายแทนน่ะหมายความว่ายังไง? ถึงเราจะเสียเงินสองหมื่นแปดพันหยวนไป แต่ของมันก็ยังอยู่นี่ไม่ใช่เหรอ?” “ไม่ต้องพูดแล้ว! เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก!” อย่าว่าแต่สองหมื่นแปดพันหยวนเลย ต่อให้เป็นเงินแค่สองพันแปดร้อยหยวน ถังเจียก็คงไม่ยอมควักกระเป๋าแน่ๆ จ้าวอิงจวิ้นได้แต่ปลอบถังเจียว่า “ก็แค่เงินสองหมื่นแปดพันหยวนเองไม่ใช่เหรอ? พวกเราก็ไม่ได้ขัดสนเงินจำนวนนี้ซักหน่อย! อีกอย่าง คุณไม่ได้บอกตลอดเลยเหรอว่าอยากซื้อชุดให้แม่ของคุณน่ะ? รูปร่างแม่คุณก็พอๆ กับแม่ผมนั่นแหละ ชุดกี่เพ้านั่นต้องเหมาะกับแม่คุณแน่ๆ ใส่แล้วคงดูเด็กลงไปอย่างน้อยสิบปีเลยล่ะ!” ถังเจียแค่นเสียงหึ “ไม่เอาหรอก! แม่ฉันก็แค่คนธรรมดาบ้านๆ จะไปใส่ชุดกี่เพ้าไหมราคาแพงขนาดนั้นได้ยังไง! ตั้งเจ็ดพันกว่าหยวนเชียวนะ! ถ้าแม่ฉันรู้เข้าคงเสียดายเงินจนอกแตกตายแน่ๆ!” “ก็ถือซะว่าเป็นของขวัญให้แม่คุณสิ!” จ้าวอิงจวิ้นพูดต่อ “เราแต่งงานกันมาตั้งเจ็ดแปดปีแล้ว คุณยังไม่เคยซื้อของขวัญแพงๆ ให้ท่านเลยนะ!” “ด้วยเงินเจ็ดพันหยวนนี้ ฉันไปซื้อทองให้แม่ดีกว่ามั้ง! อย่างน้อยทองมันก็เพิ่มมูลค่าได้ แล้วเศษผ้าผืนนึงมันจะไปทำอะไรได้ล่ะ? น้องสาวคุณปีนี้อายุสิบเก้าแล้วนะ ไม่ใช่เก้าขวบ ตอนจะซื้อของพวกนี้ทำไมไม่หัดคิดถึงผลที่จะตามมาบ้าง! ฉันไม่ขอทำหน้าที่ตามล้างตามเช็ดให้ใครทั้งนั้นแหละ! ถ้าคุณไม่อยากทะเลาะกับฉัน ก็เลิกพูดเรื่องนี้ซะ! เพราะยังไงฉันก็ไม่ตกลง!” เพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะกับถังเจีย จ้าวอิงจวิ้นจึงได้แต่เงียบปากไป จ้าวผิงถิงนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนและตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากตื่นนอนคือการไปขอโทษแม่จ้าว “แม่คะ หนูขอโทษค่ะ! เมื่อคืนหนูไม่ควรอาละวาดใส่แม่เลย หนูผิดเองค่ะ! หนูไม่ควรเอาเงินไปละลายกับของไร้สาระพวกนั้นเลย แต่ในเมื่อซื้อมาแล้วและมันก็คืนไม่ได้ ถ้าแม่จะด่าหนูก็จัดการได้เลยค่ะ”