บทที่ 1883: อย่าไปโดนหลอกเชียวล่ะ “มีอะไรน่าตื่นเต้นเหรอ? หรือว่าสระว่ายน้ำจะมีอะไรผิดปกติ?” หลินอี้กะพริบตา ในหัวนึกไปถึงพวกเรื่องเล่าสยองขวัญในโรงเรียน “พรืด... แค่กๆ...” ไป๋เหว่ยเทาหลุดขำออกมาทันที “จะเป็นไปได้ไงล่ะพี่ ผมหมายถึงพวกคู่รักที่แอบมาเริงร่ากันในน้ำต่างหาก...” แต่แล้วไป๋เหว่ยเทาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีผู้หญิงอยู่ข้างๆ ด้วย การพูดเรื่องแบบนี้ออกมามันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ และก็เป็นไปตามคาด ซินเหยียนหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด “...” ส่วนหลินอี้ถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี เขาเคยได้ยินมาว่าคู่รักในมหาวิทยาลัยนั้นค่อนข้างจะอิสระไร้การควบคุม แต่ก็คงไม่ถึงขั้นไร้ขอบเขตขนาดนี้มั้ง? หลินอี้เดินไปส่งซินเหยียนจนถึงทางเข้าหอพักหญิง และหยุดฝีเท้าลงก่อนที่หญิงสาวจะทันได้เอ่ยปาก หอพักหญิงหลังใหม่นี้ก็ยังคงใช้ระบบเดิม ดังนั้นคุณป้าคุมหอก็ยังคงเป็นคนเดิม “ผมส่งแค่นี้นะ เข้าไปไม่ได้แล้ว...” หลินอี้ชี้ไปที่ป้ายประกาศตรงล็อบบี้ “อื้อ!” หวังซินเหยียนพยักหน้าพลางรับกระเป๋าเดินทางจากมือหลินอี้พร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณนะ” “ครับ แล้วเจอกัน” หลินอี้พยักหน้าแล้วเดินออกจากบริเวณหอพักหญิงพร้อมกับเหว่ยเทา เพราะผู้ชายไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างใน พวกเขาจึงอยู่ต่อไม่ได้ หลังจากหลินอี้เดินจากไป ซินเหยียนก็ถูกคุณป้าคุมหอเรียกตัวไว้ “คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ซินเหยียนถามด้วยความประหลาดใจ “หนูเป็นนักศึกษาใหม่ค่ะ...” “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ แค่อยากจะเตือนหนูหน่อยว่า พ่อหนุ่มที่มาส่งหนูเมื่อกี้เนี่ย ก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งมาส่งสาวสวยตั้งสองคนแน่ะ ดูจากท่าทางที่สนิทสนมกันมาก หนึ่งในนั้นน่าจะเป็นแฟนเขาด้วย อย่าไปโดนเขาหลอกเอาได้นะ!” คุณป้าคุมหอพูดเตือนด้วยความหวังดี “เอ๊ะ?” หวังซินเหยียนถึงกับชะงักไป “ป้าเป็นหัวหน้าหอพักที่นี่มาหลายปี เห็นพวกเด็กผู้หญิงที่ต้องเสียใจเพราะโดนหลอกเรื่องความรักมานักต่อนักแล้ว เฮ้อ ป้าก็แค่เตือนไว้น่ะ ส่วนหนูจะตัดสินใจยังไงก็สุดแท้แต่เถอะ!” คุณป้าพูดเสริม “...ขอบคุณค่ะ...” หวังซินเหยียนไม่รู้จะพูดอะไรดี แน่นอนว่าเธอรู้ว่าหลินอี้มีแฟนแล้ว แถมพวกเธอยังเคยทานข้าวด้วยกันที่เหยียนจิงอีกด้วย แต่เรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ? ดูเหมือนคุณป้าจะเข้าใจความสัมพันธ์ของเธอกับหลินอี้ผิดไปไกลเลยทีเดียว แต่ซินเหยียนก็ไม่ได้อธิบายอะไร เธอเพียงแค่พยักหน้าให้คุณป้า ส่งยิ้มให้เล็กน้อย แล้วเดินขึ้นตึกไป เมื่อเห็นว่าซินเหยียนดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ คุณป้าคุมหอก็ได้แต่ถอนหายใจ—เธอรู้เลยว่าเด็กสาวคนนี้คงไม่ได้ฟังคำเตือนของเธอแน่ๆ! ไม่ใช่ว่าเธออยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอกนะ แต่ทุกครั้งที่เห็นเด็กสาวที่อกหักเดินคอตกเศร้าสร้อย เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร เธอจึงอยากจะเตือนไว้ก่อนล่วงหน้า แต่จะมีสักกี่คนที่ยอมฟังจริงๆ กันเชียว? เมื่อเดินออกมาจากเขตหอพักหญิง ไป๋เหว่ยเทาก็ดูตื่นเต้นเล็กน้อย “พี่หลิน หวังซินเหยียนคนเมื่อกี้ เป็นผู้หญิงที่พี่เล็งไว้ใช่ไหมล่ะ?” “เอ่อ... ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?” หลินอี้กะพริบตาถาม “ผมรู้สึกว่าพวกพี่สองคนมีอะไรที่พิเศษต่อกันนะ ดูต่างฝ่ายต่างก็มีใจให้กัน แต่ผมว่าพี่น่าจะยังไม่ได้ ‘เผด็จศึก’ ใช่ไหมล่ะ” ไป๋เหว่ยเทาวิเคราะห์ “อย่าเดาสุ่มสี่สี่ห้าสิ ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก” หลินอี้ส่ายหน้า แต่เขาก็ต้องยอมรับว่ามีความรู้สึกพิเศษบางอย่างเชื่อมโยงระหว่างเขากับซินเหยียนจริงๆ “ฮั่นแน่...” ไป๋เหว่ยเทาหัวเราะอย่างมีเลศนัย หลินอี้ไม่รู้จะจัดการกับหมอนี่ยังไงดี—เด็กคนนี้ฉลาดเป็นกรดจริงๆ แถมจากที่เล่าเรื่องสระว่ายน้ำมา สงสัยคงแอบไปส่องมาแล้วแน่ๆ “แล้วนายล่ะ มีแฟนหรือยัง?” คำถามของหลินอี้ทำให้เหว่ยเทาดูหงอยลงไปทันที “ไม่มีหรอกพี่ อย่าไปพูดถึงเลย คุณปู่เข้มงวดกับผมมาก ผมต้องอยู่ภายใต้สายตาเขาระดับนี้ จะไปหาแฟนได้ยังไง? แต่ตอนนี้เข้ามหา’ลัยแล้ว ในที่สุดผมก็เป็นอิสระเสียที! ผมต้องหาสาวสวยๆ มาเป็นแฟนให้ได้!” “ก็ขอให้โชคดีนะ” หลินอี้ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ “ฮ่าๆ ผมยังไม่แน่ใจเลยเนี่ย ผมเห็นสาวสวยคนหนึ่งในคณะเรา แต่ในเมื่อเธอเป็นสไตล์ที่พี่หลินชอบ ผมก็ต้องถอยออกไปหาเป้าหมายใหม่แทน แต่ไปหาคณะอื่นก็ดีเหมือนกันนะ ได้ยินมาว่าคณะเศรษฐศาสตร์มีสาวๆ เพียบเลย ฮิฮิ... เดี๋ยวผมจะลองดูว่ารู้จักใครบ้าง แล้วค่อยจัดงานสังสรรค์รวมหอพักกัน...” ไป๋เหว่ยเทาดูจะรู้ลึกรู้จริงเรื่องชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยมาก พูดเป็นฉากๆ เลยทีเดียว หลินอี้เกือบจะหลุดปากบอกไปแล้วว่าเขามีคนรู้จักอยู่ที่คณะเศรษฐศาสตร์เหมือนกัน แต่พอเห็นท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยของหมอนี่แล้ว เขากลับไม่อยากให้หมอนี่ไปเจอฉู่เมิ่งเหยากับเฉินอวี่ซูขึ้นมาซะอย่างนั้น ถ้าเกิดหมอนี่ตามจีบพวกเธอขึ้นมาล่ะ? อย่างไรก็ตาม หลินอี้รู้สึกว่าความเห็นแก่ตัวของตัวเองในครั้งนี้มันดูแปลกๆ พิกล ภายใต้การนำทางของไป๋เหว่ยเทา ในที่สุดหลินอี้ก็มาถึงหอพักชาย มันเป็นตึกหอพักที่เพิ่งสร้างใหม่ สภาพดูใหม่เอี่ยมตั้งแต่หัวจรดเท้า “เป็นไงพี่ ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ? หอพักนี้เพิ่งสร้างเสร็จ โต๊ะ เก้าอี้ เตียงข้างในใหม่กิ๊กหมด ห้องก็สะอาดมาก ไม่เหมือนพวกหอพักรุ่นพี่ปีสี่หรอก พวกนั้นน่ะซอมซ่อสุดๆ” ไป๋เหว่ยเทาคุยฟุ้ง “มันจะขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลินอี้ถามด้วยความประหลาดใจ “นั่นเพราะพี่ประเมินความสามารถในการสร้างขยะของคนพวกนี้ต่ำไปน่ะสิ!” ไป๋เหว่ยเทากล่าว “ผมเห็นมาเยอะแล้วพี่ ในป่าใหญ่ย่อมมีนกนานาชนิด ปีที่แล้วมีพี่คนหนึ่งตื่นมากลางดึกแล้วขี้เกียจเดินไปเข้าห้องน้ำ เลยจัดการฉี่ใส่ผนังข้างประตูห้องซะเลย แล้วรู้อะไรไหม รูมเมทคนอื่นก็ดันมักง่ายเหมือนกัน เลยพากันทำตาม ฉี่ใส่หลังประตูมันตรงนั้นแหละ พี่ทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น?” “เกิดอะไรขึ้นล่ะ?” หลินอี้ถามต่อ “พอพวกเขาเรียนจบ ผนังหลังประตูงี้เขียวพรึ่ดไปด้วยมอสเลยพี่! พนักงานทำความสะอาดที่มาดูแลห้องยังนึกว่าห้องนี้ดัดแปลงมาจากห้องน้ำเก่าเลย แถมประตูไม้นี่เห็ดขึ้นเลยนะนั่น!” ไป๋เหว่ยเทาเล่าอย่างออกรส “เอ่อ... เกินไปไหมนั่น?” หลินอี้สงสัยว่าไอ้พวกที่อยู่ในห้องนั้นมันเก็บเห็ดมาทำกับข้าวเป็นประจำหรือเปล่า “ถึงจะดูเกินจริงไปหน่อย แต่ก็ใกล้เคียงความเป็นจริงมากเลยนะพี่!” ไป๋เหว่ยเทาพยักหน้ายืนยัน ทั้งสองเดินขึ้นไปยังห้อง 444 หลินอี้มองดูเลขหน้าห้องแล้วเปรยว่า “เลขห้องนี้เท่ใช้ได้เลยนะ!” “ลูกพี่ พี่ไม่ได้ถือพวกเรื่องโชคลางใช่ไหม?” ไป๋เหว่ยเทาเอ่ย “ถ้าพี่ไม่ชอบจะเปลี่ยนก็ได้นะ แต่ห้องพักชั้นสี่มันเริ่มที่ห้อง 440 ไม่ว่าพี่จะเปลี่ยนยังไงมันก็หนีไม่พ้นเลข 44 อยู่ดี นอกจากพี่จะไปขอแชร์ห้องกับนักศึกษาคณะอื่น...” “ไม่เป็นไร ผมชอบเลขนี้” หลินอี้พูดอย่างไม่ใส่ใจพลางหยิบคีย์การ์ดออกมา ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องพัก ยังไม่มีนักศึกษาคนอื่นอยู่ในห้องเลย “ลูกพี่ เรานอนฝั่งนี้กันเถอะ คนหนึ่งอยู่ริมหน้าต่าง อีกคนอยู่ริมประตู พี่ชอบมุมไหนล่ะ?” ไป๋เหว่ยเทาชี้ไปที่เตียงด้านข้างแล้วถาม นี่คือห้องพักสำหรับสี่คน ตัวเตียงกับโต๊ะเรียนถูกออกแบบมาให้อยู่ด้วยกัน โดยมีเตียงอยู่ด้านบนโต๊ะ ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานของหอพักมหาวิทยาลัยสมัยใหม่ (โปรดติดตามตอนต่อไป)