**บทที่ 1890: เฒ่าจันทรา** “ฮะฮะ ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมดูแลพวกเธอเอง ลุงไม่ต้องห่วง” หลินอี้ยิ้ม สรุปคือลุงฝูติดต่อพวกสาว ๆ ไม่ได้นี่เอง “เฮ้อ ลุงไม่ค่อยชินเลยที่พวกเธอจากไปแบบนี้” ลุงฝูถอนหายใจ “เมื่อก่อนตอนอยู่ด้วยกันมันให้ความรู้สึกเหมือนบ้านจริง ๆ แต่ตอนนี้คุณท่านฉู่กับลุงกลายเป็นตาแก่โสดสองคนไปแล้ว ไม่รู้จะทำอะไรดีตอนกลับถึงบ้านทุกวัน แถมยังติดนิสัยชอบซื้อของกินกลับไปฝากพวกเธอหลังเลิกงานอีก...” หลินอี้ลอบถอนหายใจ คำพูดของลุงฝูกระทบใจเขาไม่น้อย ชีวิตของลุงฝูนั้นค่อนข้างน่าสงสาร การที่มีฉู่เมิ่งเหยาและเสี่ยวซูอยู่ด้วยช่วยเติมเต็มความสุขให้กับชีวิตที่โดดเดี่ยวของเขา ลุงฝูถึงขั้นรักและเอ็นดูฉู่เมิ่งเหยาเหมือนลูกสาวแท้ ๆ การที่ทั้งสามคนย้ายออกมาแบบนี้จึงส่งผลกระทบต่อจิตใจของลุงฝูมากกว่าฉู่เผิงจ้านเสียอีก! ภรรยาของฉู่เผิงจ้านแม้จะไม่อยู่ข้างกาย แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีเป้าหมายให้รอคอย และลูกสาวก็คือลูกแท้ ๆ ของเขา แต่ลุงฝูนั้นต่างออกไป ในความเป็นจริงแล้วเขาไม่มีใครเลย “ลุงฝูครับ ลุงเคยคิดเรื่องหาภรรยาใหม่บ้างไหม?” หลินอี้เสนอขึ้นหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หืม?” ลุงฝูกะพริบตา ไม่คาดคิดว่าหลินอี้จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เขาขยับยิ้มขื่น “เมื่อก่อนตอนลุงยังหนุ่ม ในใจลุงมีแต่ความแค้นเลยไม่มีกะจิตกะใจจะมองหาใคร ตอนนี้ลุงก็แก่ขนาดนี้แล้ว จะไปหาใครที่ไหนได้? อีกอย่าง... ลุงมีความลับติดตัวมากเกินไป แค่เรื่องที่ลุงเป็นผู้ฝึกตน คนธรรมดาทั่วไปก็ยากจะเข้าใจและยอมรับได้แล้ว ถ้าความลับรั่วไหลออกมา มันจะไม่คุ้มเสียเอา... ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยฐานะของลุงในตอนนี้ ลุงเกรงว่าคนที่เข้าหาลุงส่วนใหญ่คงหวังแค่เงินทองมากกว่ามั้ง? แล้วลุงก็ทำใจยอมรับไม่ได้ด้วยถ้าจะให้หาเด็กสาวคราวเดียวกับพวกเธอ แล้วลุงจะไปหาคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันได้จากที่ไหน?” หลินอี้พยักหน้าเห็นด้วย ลุงฝูพูดถูก ด้วยสถานะของเขา การจะหาหญิงสาวสวย ๆ อายุน้อยไม่ใช่เรื่องยาก แต่นั่นมักจะเป็นพวกหวังรวยทางลัด และมันก็ยากที่ลุงฝูจะหาใครสักคนที่อายุเหมาะสมกัน เพราะในวัยนี้ ใครบ้างจะยังไม่มีครอบครัว? ถึงแม้จะเป็นแม่หม้ายหรือผ่านการหย่าร้างมา ก็ใช่ว่าจะเหมาะสมเสมอไป ที่สำคัญคือต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้! เพราะทั้งหลินอี้และลุงฝูต่างก็มีความลับมากเกินไป หากเผลอเผยความลับออกไปเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราว มันจะสายเกินแก้... “คุณหลินคะ คุณหนูทั้งสองอาบน้ำเสร็จแล้วค่ะ น้ำร้อนเตรียมไว้พร้อมแล้ว คุณไปอาบต่อได้เลยนะ...” เสียงของคุณยายซุนดังมาจากนอกห้อง ระบบทำน้ำร้อนของวิลล่าหลังนี้เชื่อมต่อกันหมด โดยใช้เครื่องทำน้ำร้อนขนาดใหญ่เครื่องเดียว จึงสามารถใช้งานห้องน้ำได้เพียงครั้งละหนึ่งห้อง ไม่อย่างนั้นน้ำร้อนจะไหลไม่ทัน เมิ่งเหยากับเสี่ยวซูจึงอาบก่อน แล้วหลินอี้ค่อยอาบต่อ “ครับ ทราบแล้วครับ” หลินอี้ขานรับ แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง! “เสี่ยวอี้ เธอไปอาบน้ำเถอะ ลุงแค่โทรมาเช็กให้แน่ใจว่าพวกเธอปลอดภัยดี!” ลุงฝูกล่าว “เดี๋ยวก่อนครับลุงฝู มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากบอกลุง!” หลินอี้รีบพูดขึ้น ...... “หืม? เรื่องอะไรเหรอ?” ลุงฝูกะพริบตาถาม “ก็เรื่องที่ผมพูดไปเมื่อกี้ไงครับ เรื่องหาคู่ใหม่ ลุงคิดยังไงกับคุณยายซุนครับ?” หลินอี้เสนอ “คุณยายซุน... เธอไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เรื่องความไว้ใจนี่ไม่มีปัญหาแน่นอน เธอดีกับพวกเรามากในช่วงเวลาที่ยากลำบาก และเธอก็เห็นตอนที่ผมจัดการกับยอดฝีมือระดับปฐพี (Earth Class) ทั้งสามคนนั่นด้วย เธอเป็นคนที่พวกเราไว้ใจได้ครับ!” “คุณยายซุนเหรอ?” ลุงฝูไม่เคยพบคุณยายซุนมาก่อน แต่เขาได้ยินเมิ่งเหยาพูดถึงเธออยู่บ่อยครั้ง อย่างน้อยในใจของลุงฝู เขาก็เชื่อว่าคุณยายซุนเป็นคนที่พึ่งพาได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สบายใจที่หลินอี้พาเธอมาที่เมืองตงไห่ด้วยแบบนี้ อย่างไรก็ตาม ลุงฝูเริ่มมีอายุมากแล้ว แม้เขาจะวางความแค้นลงได้บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้มีความปรารถนาในเรื่องพรรค์นี้เท่าไหร่ “ช่างเถอะ ลุงแก่ป่านนี้แล้ว มาคิดเรื่องแบบนี้มันน่าอายออก!” “พรืด...” หลินอี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ลุงฝูครับ ความรักไม่เกี่ยวกับอายุหรอก เอาแบบนี้ไหมล่ะครับ ครั้งหน้าที่ลุงมาเยี่ยมพวกเราที่เมืองตงไห่ ลุงก็ลองมาทำความรู้จักกับคุณยายซุนดู ถ้าลุงคิดว่าเข้ากันได้ก็ค่อยสานสัมพันธ์ต่อ ถ้าไม่... ก็แค่ปล่อยมันไป” “ไว้คราวหน้าค่อยคุยกันเถอะ...” ลุงฝูไม่ได้เก็บคำแนะนำของหลินอี้มาใส่ใจนัก “ตกลงครับ ผมก็แค่ลองเสนอเฉย ๆ เดี๋ยววันหลังผมจะลองเลียบเคียงถามคุณยายซุนดูด้วย” หลินอี้กล่าว “เอาเถอะ ไว้เจอกันแล้วกัน...” ลุงฝูพูดอย่างจนใจ แต่เขาไม่คิดว่าเรื่องนี้จะสำเร็จหรอก การหายตัวไปของหลินอี้ไม่ได้ทำให้รูมเมทอีกสามคนสงสัยอะไร นั่นก็เพราะหลังจากหลินอี้ออกไป ไป๋เหว่ยเทาก็ไม่มีอะไรทำในช่วงกลางคืน เขาเลยโทรไปหาเหอเหม่ยเย่วที่ห้องจริง ๆ และหลังจากยืนยันได้ว่าหวังซินเหยียนก็อยู่ในห้องด้วย ทั้งสามคนเลยหมดความสนใจว่าหลินอี้จะไปอยู่ที่ไหน แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ฝันเลยสักนิดว่าหลินอี้จะไปอยู่กับสาวสวยคนอื่น... เช้าวันรุ่งขึ้น หลินอี้ขับรถไปส่งสาว ๆ ที่โรงเรียนและแยกย้ายกันที่ลานจอดรถ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังหอพักชาย วันที่ 9 ตุลาคม เป็นวันรายงานตัวอย่างเป็นทางการของแต่ละคณะ และวันที่ 10 ตุลาคม คือวันเปิดเรียนวันแรก! แน่นอนว่าหลังจากเปิดเรียน อาจจะมีกิจกรรมรับน้องใหม่ งานเลี้ยงต้อนรับเฟรชชี่ หรือกิจกรรมอื่น ๆ ซึ่งต้องรอฟังประกาศจากทางมหาวิทยาลัยอีกที หลินอี้กลับไปที่หอพักและพบกับไป๋เหว่ยเทากับคนอื่น ๆ ที่เพิ่งตื่น ซ่งเสี่ยวเตานำอ่างล้างหน้าไปล้างตัวในห้องน้ำ ส่วนจ้าวเซิ่งจี่เพิ่งกลับมาและกำลังสวมเสื้อผ้าอยู่ “อรุณสวัสดิ์ครับพี่หลิน เมื่อคืนพี่ไปไหนมาเหรอ?” ไป๋เหว่ยเทาถามอย่างเป็นกันเอง “อ๋อ ผมมีญาติอยู่แถวนี้เขานัดไปคุยด้วยน่ะ” หลินอี้ยกข้ออ้างที่เตรียมไว้ขึ้นมา—ถ้าไม่อยู่หอตอนวันหยุดยาวอาจจะดูแปลก ๆ แต่การไปเยี่ยมญาติช่วงสุดสัปดาห์ถือเป็นเรื่องปกติ “อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง!” ไป๋เหว่ยเทาพยักหน้า ซ่งเสี่ยวเตาและจ้าวเซิ่งจี่ก็ทำหน้าเข้าใจเช่นกัน “พวกเราต้องไปรายงานตัวที่ไหน? กี่โมง?” หลินอี้ถามต่อ “ทางคณะส่งประกาศมาเมื่อคืนครับ ให้ไปที่อาคารเรียนหลักของคณะชีววิทยา ห้อง 1109” ไป๋เหว่ยเทาชี้ไปที่ใบประกาศบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ห้องเรียนเดียวก็พอสำหรับสาขาการแพทย์ของพวกเราแล้ว พี่ชายผมบอกว่าปีนี้มีคนเรียนไม่ถึงยี่สิบคนด้วยซ้ำ” “น้อยขนาดนั้นเลยเหรอ!” หลินอี้ขมวดคิ้ว จำนวนคนยังไม่เท่ากับหนึ่งห้องเรียนของสาขาอื่นเลยด้วยซ้ำ “ช่วยไม่ได้ครับ มันเป็นสาขาเฉพาะทางนี่นา!” ไป๋เหว่ยเทายิ้มขื่น “แต่มันก็ดีนะ เงียบสงบดี ไม่ต้องมีเรื่องให้วุ่นวายใจ” ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ซ่งเสี่ยวเตาก็กลับมาจากล้างหน้าพอดี ทั้งสี่คนจึงออกจากหอพักและเดินมุ่งหน้าไปยังคณะชีววิทยา บริเวณหน้าทางเข้าคณะชีววิทยาคลาคล่ำไปด้วยผู้คน และมีสาวสวยไม่น้อยปะปนอยู่ในนั้น ทว่าความสวยก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน เพราะในทุกคณะก็ย่อมมี 'ดาวคณะ' เป็นของตัวเองอยู่แล้ว... (โปรดติดตามตอนต่อไป)