**บทที่ 1909: แผนการของเฟิงเสี่ยวเสี่ยว** ความแข็งแกร่งอันเป็นที่สุดในโลกหล้าหาได้ดึงดูดใจเธอมากมายนัก... สิ่งเดียวที่ถังอวิ๋นปรารถนาจะเหนี่ยวรั้งไว้ชั่วนิรันดร์ คือเศษเสี้ยวแห่งความสุขเล็กๆ ที่เป็นของเธอเพียงผู้เดียว ภาพจำยามอยู่ใต้ร่มเงาไม้ท่ามกลางแสงแดดอันเจิดจ้า ในวันที่หลินอี้บรรจงสวมแหวนหมั้นให้แก่เธอ... แม้ในวันนี้เขาจะหลงลืมมันไปจนสิ้น แต่มันก็เพียงพอแล้วที่เธอจะจดจำมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ เมื่อเห็นประกายความอ่อนโยนและแววตาแห่งการคะนึงหาฉายชัดในดวงตาของถังอวิ๋น ทั้งอาวุโสสูงสุดและเสวี่ยหลีต่างก็ทำได้เพียงส่ายหน้าด้วยความเวทนา ดูเหมือนว่าความทรงจำเหล่านั้นจะมีค่าสำหรับเธอมากกว่าการยั่วยวนของพลังอำนาจใดๆ เสียอีก! “เอาเถอะ ข้าจะไม่ยอมเสียเวลาอีก... เสวี่ยหลี ไปบอกอาวุโสจางให้มอบโทรศัพท์ดาวเทียมแก่หยุนหยุนเครื่องหนึ่ง เพื่อที่เธอจะได้ติดต่อกับพรรคน้ำแข็งได้ทุกเมื่อ” ในเมื่ออาวุโสสูงสุดยอมรับในการตัดสินใจของถังอวิ๋นแล้ว นางย่อมไม่บีบคั้นหรือสั่งห้ามการติดต่อกับโลกภายนอกจนเกินไป ทว่าแน่นอนว่าเธอได้รับอนุญาตให้โทรหาได้เพียงพรรคน้ำแข็งเท่านั้น หลังจากสิ้นสุดการสนทนาอันแสนเศร้ากับถังอวิ๋น เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็รีบกดสายหาฉู่เมิ่งเหยาทันที เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะหาใครสักคนมาช่วยระบายความอัดอั้นตันใจที่สุมทรวงอยู่นี้ “หือ?” เฉินอวี่ซูจ้องมองเบอร์แปลกที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายด้วยความฉงน “ฮัลโหล ใครน่ะ?” “อวี่ซู! ฉันเสี่ยวเสี่ยวเอง!” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย “อ๊ายยยยยยยยย! เสี่ยวเสี่ยวเหรอ? พี่เหยาเหยา เสี่ยวเสี่ยวโทรมา!” เฉินอวี่ซูแผดเสียงร้องด้วยความดีใจจนตัวสั่น “เสี่ยวเสี่ยวเหรอ?” ฉู่เมิ่งเหยาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน “พวกเราเพิ่งจะพูดถึงเสี่ยวเสี่ยวไปเมื่อกี้เอง แล้วเธอก็โทรมาจริงๆ น่ะเหรอ?” “ใช่ๆๆ!” เฉินอวี่ซูพยักหน้าหงึกหงัก “เสี่ยวเสี่ยว เธอคิดถึงพวกเราใช่ไหมล่ะ?” “แน่นอนสิ คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว พวกเรามันคู่หูตัวแสบนี่นา!” เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยกลั้วหัวเราะก่อนจะเสริม “แล้วก็คิดถึงพี่เหยาเหยา กับสามีหลินอี้ด้วย...” “อ๊ะ จริงด้วย... แล้วเธอรู้เรื่องของพี่ถังอวิ๋นหรือยัง...” ความร่าเริงของเฉินอวี่ซูคงอยู่ได้ไม่ถึงสองนาที เมื่อภาพเหตุการณ์ของถังอวิ๋นแทรกซึมเข้ามาในหัวใจ หัวใจของเธอก็พลันหนักอึ้งและความตื่นเต้นก็มลายหายไปในพริบตา “ฉันรู้แล้ว...” ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่เสี่ยวเสี่ยวจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หม่นลง “พี่ถังอวิ๋นเพิ่งโทรหาฉันเมื่อกี้นี้เอง...” “หา! เธอติดต่อเธอด้วยเหรอ? แล้วทำไมเธอไม่ติดต่อหาฉันบ้างล่ะ?” อวี่ซูถามด้วยความประหลาดใจ “พวกสำนัก *Ancient Martial Arts* มีวิธีติดต่อสื่อสารเฉพาะตัวน่ะ แต่สถานการณ์ของพี่เขามันลำบากกว่าฉันมาก ฉันอาจจะโทรหาได้ตามใจชอบ แต่สำหรับพี่เขาเหมือนจะทำแบบนั้นไม่ได้... ที่เธอโทรมาครั้งนี้ ก็เพื่อพูดเรื่องสามีหลินอี้นั่นแหละ...” “อื้อ ประจวบเหมาะพอดีเลย ฉันกับพี่เหยาเหยาก็อยากจะคุยกับเธอเรื่องพี่ชายบอดี้การ์ดเหมือนกัน!” เฉินอวี่ซูตอบ “โอ้? พวกเธอก็กำลังหาตัวฉันอยู่เหมือนกันเหรอ?” เสี่ยวเสี่ยวอุทาน “เกิดอะไรขึ้นกับหลินอี้? เขาเป็นอะไรไป? หรือว่าไปเจอเรื่องเดือดร้อนอะไรเข้า?” “เรื่องเดือดร้อนน่ะ... มันก็มีอยู่หรอก แต่ตอนนี้ผ่านพ้นไปหมดแล้ว...” เฉินอวี่ซูส่ายหัว “ลำบากแท้ๆ แต่ขอบคุณสวรรค์ที่พวกเธอไม่เป็นไร...” เสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจอย่างโล่งอก “แล้วที่ว่าอยากปรึกษาคือเรื่องอะไรล่ะ?” “มันเป็นแบบนี้ แม้ว่าพี่ชายบอดี้การ์ดจะกินโอสถจนลืมเลือนเรื่องของพี่ถังอวิ๋นไปแล้วก็จริง แต่มันกลับเกิด 'ช่องโว่าง' ในความทรงจำของเขาขึ้นมา...” เฉินอวี่ซูอธิบาย “ช่องว่าง? ความว่างเปล่า? เธอหมายความว่ายังไง?” เสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ เฉินอวี่ซูงึมงำอยู่ในลำคอ พยายามเรียบเรียงคำพูดให้เห็นภาพที่สุด “คือแบบนี้... ถ้าจะให้พูดให้ชัดก็คือ ความทรงจำเกี่ยวกับพี่ถังอวิ๋นมันหายไปหมดเลย ซึ่งนั่นหมายความว่า ไม่ว่าจะเป็นเธอ ฉัน หรือพี่เหยาเหยา พี่ชายบอดี้การ์ดจะจดจำเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับพี่ถังอวิ๋นไม่ได้เลยสักอย่างเดียว สิ่งที่เขาทำร่วมกับพี่ถังอวิ๋นมันกลายเป็นความว่างเปล่าไปหมด เขาจำได้แค่เรื่องที่มีแค่พวกเรา แต่ส่วนที่มีพี่ถังอวิ๋นอยู่ด้วย มันหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น...” “แล้วมันเป็นปัญหาตรงไหนล่ะ?” เสี่ยวเสี่ยวยังคงไม่เห็นความผิดปกติ “โถ่เอ๊ย มันต้องเป็นปัญหาสิ!” เฉินอวี่ซูโพล่งออกมา “พี่ชายบอดี้การ์ดเขารู้ว่าเธอคือ 'เมียน้อย' (ภรรยารอง) เขาก็เลยเกิดความสงสัยว่า แล้วใครกันล่ะคือ 'เมียหลวง' (ภรรยาเอก) ของเขา? แต่เขากลับนึกไม่ออก เขาก็เลยมาถามฉันกับพี่เหยาเหยา โชคดีที่พวกเราแถเปลี่ยนเรื่องไปได้ทัน ไม่อย่างนั้นเขาคงซักไซ้ไม่เลิก พวกเราไม่รู้จะอธิบายยังไง... ครั้งเดียวมันก็พอไหวหรอก แต่ถ้าเขาถามบ่อยๆ เข้า มันต้องเกิดพิรุธแน่ๆ” “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง... แต่มันไม่เห็นจะยากเลยไม่ใช่เหรอ?” เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง “พี่เหยาเหยาอยากเป็นเมียหลวงมาตลอดอยู่แล้วนี่นา? งั้นเราก็แค่บอกหลินอี้สุดที่รักไปสิว่า พี่เหยาเหยานั่นแหละคือเมียหลวงตัวจริง” แม้ว่าเมิ่งเหยาจะได้เปรียบในเรื่องนี้ แต่ในยามนี้เสี่ยวเสี่ยวหาได้คิดจะแก่งแย่งแข่งขัน เธอไม่อยากให้ความเสียสละของถังอวิ๋นต้องสูญเปล่า หากเรื่องนี้จะลงเอยด้วยการให้เมิ่งเหยาได้ตำแหน่งนั้นไปเธอก็ยินดี เพื่อให้บทสรุปนี้จบลงอย่างมีความสุข “ไม่ได้หรอก...” เฉินอวี่ซูส่ายหน้าหวืด “ฉันก็เคยคิดจะทำแบบนั้น แต่พี่ชายบอดี้การ์ดถึงเขาจะลืมพี่ถังอวิ๋น แต่เขายังจำความสัมพันธ์เดิมของพวกเราได้แม่นยำ ล่าสุดที่ฉันลองเปรยดู เขาเกือบจะคิดว่าฉันเป็นบ้าไปแล้วด้วยซ้ำ!” “อืม... ก็จริงของเธอ” เสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้วมุ่น นี่มันสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกชัดๆ ในเมื่อมีภรรยาคนที่สอง ก็ย่อมต้องมีภรรยาคนที่หนึ่ง แล้วใครล่ะจะสวมรอยเป็นภรรยาคนแรกได้อย่างแนบเนียน? “เพราะงั้น ฉันกับพี่เหยาเหยาก็เลยต้องมาคุยกับเธอนี่ไง...” อวี่ซูเอ่ยอย่างจนใจ “ขอฉันคิดแป๊บนึงนะ...” เสี่ยวเสี่ยวใช้สมองอันชาญฉลาดขบคิดอย่างละเอียด ก่อนจะโพล่งถามขึ้นมา “เธอจะบอกว่า หลินอี้สุดที่รักลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับพี่ถังอวิ๋นไปจนหมดสิ้นเลยใช่ไหม?” “ใช่ เขาจำเรื่องพวกนั้นไม่ได้เลยสักนิด” เฉินอวี่ซูพยักหน้ายืนยัน “งั้นเขาก็คงจำไม่ได้เหมือนกันใช่ไหม ว่าตอนนั้นพวกเราพูดถึงพี่ถังอวิ๋นว่ายังไงบ้าง?” เสี่ยวเสี่ยวรุกถามต่อ “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ อะไรที่โยงไปถึงพี่ถังอวิ๋น มันถูกลบหายไปหมด” เฉินอวี่ซูตอบ “ยอดเยี่ยม! ฉันคิดวิธีออกแล้ว!” เสี่ยวเสี่ยวตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น “วิธีอะไร?” เฉินอวี่ซูรีบถามด้วยความหวัง “ก็แค่บอกไปว่า ฉันน่ะเป็นฝ่ายไปตามตื้อตามจีบหลินอี้สุดที่รักเองยังไงล่ะ...” เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยแผนการ “เอ้า? แต่นั่นมันก็เรื่องจริงไม่ใช่เหรอ?” เฉินอวี่ซูงุนงง “มันไม่เหมือนกัน ฟังฉันนะ!” เสี่ยวเสี่ยวรีบอธิบาย “เธอต้องไปบอกสามีหลินอี้ว่า ความจริงแล้วเขายังไม่ได้ชอบฉันขนาดนั้น แต่เป็นฉันเองที่ไปขอร้องอ้อนวอนอยากจะเป็นเมียน้อย เพื่อเปิดโอกาสให้เขาได้ออกไปตามหาเมียหลวงที่เขาถูกใจจริงๆ แล้วค่อยพามาอยู่ด้วยกันแบบสามคนยังไงล่ะ!” “เอ่อ... แบบนี้มันจะดีเหรอ?” เฉินอวี่ซูลังเล หลินอี้ไม่ใช่คนโง่นะ “ได้สิ! มั่นใจได้เลย! ตอนที่หลินอี้ยอมรับฉันน่ะ พี่ถังอวิ๋นเป็นคนช่วยพูดให้ แต่ตอนนี้เขาจำพี่เขาไม่ได้แล้ว เขาก็จะจำได้แค่ว่าฉันตามจีบเขา ส่วนเหตุผลที่เขายอมตกลงน่ะเหรอ... ในเมื่อเขานึกไม่ออก เราก็ใส่ข้อมูลใหม่ลงไปซะเลย! แผนนี้ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่างนะ!” เสี่ยวเสี่ยวหัวเราะร่า “แต่นั่นมันจะไม่เป็นการยอมให้หลินอี้ได้กำไรเกินไปหน่อยเหรอ?” อวี่ซูหันไปมองฉู่เมิ่งเหยาที่เอาหูมาแนบฟังโทรศัพท์อยู่ข้างๆ... แผนของเสี่ยวเสี่ยวคือการบอกให้หลินอี้ไปหาเมียหลวงเพิ่มอีกคน นั่นหมายความว่าเขาจะมีผู้หญิงเพิ่มมาอีกน่ะสิ! และด้วยสัญชาตญาณ ฉู่เมิ่งเหยาก็พลันอุทานออกมาด้วยความตกใจ!