บนยอดสูงสุดของ ‘ยอดเขาอสูร’ ร่างในชุดสีดำสนิทผู้หนึ่งยืนตระหง่านดุจขุนเขา สายตาจับจ้องไปยังฟากฟ้าด้วยสมาธิอันแน่วแน่ เบื้องบนเหนือหมู่เมฆ สุริยันและจันทราปรากฏเคียงคู่ แผ่ซ่านไออุ่นและไอเย็นเยือกสลับสับเปลี่ยนกันอาบไล้ผืนพิภพเบื้องล่าง ชายผู้นั้นสูดลมหายใจเข้าลึกพลางกางแขนออกกว้าง ราวกับจะโอบอุ้มแสงดาวและตะวันเข้าสู่ฝ่ามือ ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็พลันมืดมิดลง สายลมแห่งความชั่วร้ายพัดหวน กรีดกรายด้วยเสียงเพรียกโหยหวนอันทุกข์ระทมของดวงวิญญาณนับไม่ถ้วน สายลมนั้นกระชากเส้นผมอันสง่างามของชายหนุ่มให้ปลิวไสว เผยให้เห็นใบหน้าอันคมสันดุจปีศาจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ในขณะที่สุริยันและจันทราเลือนราง พลังอำนาจจากรังสีของทั้งสองดวงกลับไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานนัก พลังงานสีดำสนิทก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาอย่างน่าสะพรึงกลัว ท่ามกลางกระแสลมที่หนาวเหน็บจนเข้าถึงกระดูก พลังงานมืดห่อหุ้มร่างเขาไว้จนมิด ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออก แย้มยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย “ครืน!” เสียงกึกก้องกัมปนาทดังสนั่นขึ้นราวกับเสียงสัญญาณเรียกขาน ทันใดนั้น ภูเขาทั้งสี่ลูกที่รายล้อมต่างระเบิดออก ยอดเขาอสูรเองก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับจะถล่มลงมา ชายหนุ่มผู้ดูดกลืนแก่นแท้แห่งสุริยันและจันทราลืมตาขึ้น ท่ามกลางเสียงมิติที่ฉีกขาด แสงเจ็ดสายพุ่งวาบปรากฏขึ้น และเมื่อแสงนั้นจางหายไป ร่างทั้งเจ็ดที่แผ่รังสีอำนาจกดขี่ข่มเหงก็ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “พวกเจ้าเจ็ดคนมาที่นี่ได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าเกลียดชังเหล่าผู้ฝึกตนสายอสูรอย่างพวกข้าเข้ากระดูกดำหรอกหรือ?” “หึ จักรพรรดิอสูร จั๋วอี้ฝาน... ยังต้องถามอีกหรือว่าพวกเรามาทำไม?” ชายชราผู้หนึ่งลูบเคราสีขาวด้วยแววตาเหยียดหยาม หัวใจของจั๋วอี้ฝานกระตุกวูบ เขาแค่นเสียงตอบ “จักรพรรดิกระบี่เฒ่า ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด” “เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ส่ง ‘บันทึกลับเก้าเนตรเซียน’ ออกมา!” สตรีนักพรตผู้หนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าอย่างโอหัง นางเชิดคางขึ้นด้วยความทระนง ใบหน้าของจั๋วอี้ฝานซีดเผือด นี่เป็นเวลาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้นตั้งแต่เขาค้นพบที่พำนักของจักรพรรดิเก้าเนตรเซียนในตำนาน หลังจากต้องเผชิญกับความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนกว่าจะได้บันทึกลับเล่มนี้มาครอบครอง แล้วพวกมันล่วงรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? ฉับพลัน เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ใบหน้าของเขาพลันถมึงทึงยิ่งกว่าเดิม “จ้าวเฉิน! ออกมา!” จั๋วอี้ฝานตะคอก เสียงใสสดใสดังสะท้อนไปทั่วหุบเขาที่เงียบงัน ทันใดนั้น เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดขาวสะอาดตาก็เดินออกมาจากเบื้องหลังยอดฝีมือทั้งเจ็ด เขายิ้มละไมก่อนจะประสานมือคารวะจั๋วอี้ฝานอย่างนอบน้อม “ฮ่าๆๆ ท่านอาจารย์ ท่านเรียกหาข้าหรือ?” จั๋วอี้ฝานจ้องมองศิษย์ทรยศผู้นี้ด้วยสายตาอาฆาตแค้น “นี่เป็นฝีมือเจ้าใช่ไหม?” “ใช่!” จ้าวเฉินพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเป็นคนทำลายค่ายกลป้องกันด้วยงั้นรึ?” “ใช่!” “ทำไม? ข้าไม่เคยปฏิบัติกับเจ้าอย่างเลวร้ายเลยแม้แต่น้อย!” จั๋วอี้ฝานกำหมัดแน่น จิตสังหารแผ่กระจายออกมาจากดวงตา แม้จะเป็นผู้ฝึกตนสายอสูร แต่ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนฆ่าคนโดยไร้เหตุผล หากจะฆ่า ก็เพียงเพราะมันคือสัญชาตญาณ หากเป็นอื่น พวกผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะคงมาจัดการเขาไปนานแล้ว สำหรับจ้าวเฉิน เขาคือเด็กกำพร้าที่จั๋วอี้ฝานรับมาเลี้ยงดูเพราะเห็นในพรสวรรค์ แต่ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเด็กคนนี้จะทรยศเขา แม้จ้าวเฉินจะพยายามรักษาท่าที แต่เมื่อต้องเผชิญกับจิตสังหารอันรุนแรงของจั๋วอี้ฝาน สองขากลับสั่นไหวและก้าวถอยหลังไปหาเหล่ายอดฝีมือทั้งเจ็ดที่อยู่เบื้องหลัง “ท่านอาจารย์ ข้าเข้าใจดีว่าความเมตตาของท่านนั้นหนักแน่นดั่งขุนเขา แต่ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าท่านจะมีสิทธิ์แย่งชิงตำแหน่ง ‘จักรพรรดิ’ ทั้งแปด และทิ้งข้าไว้ใต้เงาของท่านไปชั่วนิรันดร์ ยิ่งไปกว่านั้นคือ ‘บันทึกลับเก้าเนตรเซียน’ เล่มนี้! ตั้งแต่ท่านได้มันมา ท่านก็ฝึกฝนอยู่เพียงลำพัง แม้แต่จะให้ข้าชายตามอง ท่านยังไม่ยอม!” หัวใจของจั๋วอี้ฝานบีบคั้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเฉินไม่มีวันรู้เลยว่าเขาทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวเจ้าเอง ด้วยระดับพลังที่ยังต่ำ หากรีบร้อนฝึกฝนบันทึกลับเก้าเนตรเซียนจะส่งผลให้เส้นชีพจรธาตุไฟเข้าแทรกจนเสียสติ เขาจึงเลือกที่จะทำความเข้าใจมันให้ถ่องแท้ก่อน แล้วค่อยถ่ายทอดวิชาให้ แต่แผนการทั้งหมดกลับพังทลายลงในเวลาเพียงหนึ่งเดือน “ฮ่าๆๆ พูดได้ดี จ้าวเฉิน เจ้าช่างเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!” เสียงหัวเราะของจั๋วอี้ฝานดังก้องสะเทือนถึงสรวงสวรรค์ พร้อมด้วยเปลวโทสะที่ประทุออกมา “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น อาจารย์จะสอนให้เจ้าได้ลิ้มรสพลังที่แท้จริงของบันทึกลับเก้าเนตรเซียนเอง!” “จั๋วอี้ฝาน เจ้าไม่มีสิทธิ์มาโอหังต่อหน้าพวกเราทั้งเจ็ด!” ชายชราเคราขาวก้าวออกมาขวางหน้าจ้าวเฉิน “หึ! ทุกคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างรู้จักข้าในนามจักรพรรดิอสูร ต่อให้พวกเจ้าจักรพรรดิทั้งเจ็ดจะรุมเข้ามาพร้อมกัน ข้าก็หาได้เกรงกลัวไม่!” สิ้นคำ จั๋วอี้ฝานก็ตบฝ่ามือเข้าใส่จ้าวเฉินทันที กรงเล็บสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า พุ่งทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาของจ้าวเฉินเบิกกว้าง ใบหน้าซีดเผือด ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจจนต้องรีบถอยหนีอย่างลนลาน ในเสี้ยววินาทีนั้น ชายชราก็ชักกระบี่ออกมา แสงกระบี่วูบไหวตัดผ่านอากาศ กรงเล็บสีดำสลายกลายเป็นธุลี “หึ! บันทึกลับเก้าเนตรเซียนก็ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนักหนา” ชายชรายืนหยัดอยู่ท่ามกลางสายลมพร้อมกระบี่ในมือ แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม จั๋วอี้ฝานเพียงยิ้มเยาะและกวาดฝ่ามือออกไป “ตาแก่ เจ้าอย่าได้ใจให้มากนัก!” ตู้ม! ราวกับสายฟ้าพันสายฟาดฟันลงมา ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยฝ่ามือสีดำนับพันที่พุ่งเข้าใส่ยอดฝีมือทั้งเจ็ด แต่ละฝ่ามือนั้นมีขนาดใหญ่กว่ากรงเล็บเมื่อครู่อย่างเทียบไม่ได้ พลังอำนาจที่รุนแรงจนแม้แต่ยอดฝีมือทั้งเจ็ดก็ต้องตกตะลึง “เป็นไปได้อย่างไร? เขาทะลวงเข้าสู่ระดับ ‘เซียน’ แล้วหรือ?” จักรพรรดิกระบี่สูดหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดหวั่น เมื่อเห็นภาพนั้น ความกล้าหาญที่เคยมีก็มลายหายไปสิ้น ต่อให้เป็นจักรพรรดิทั้งเจ็ดรวมกัน ก็ไม่อาจต้านทานผู้ฝึกตนระดับเซียนได้ ใบหน้าของจ้าวเฉินซีดลงเรื่อยๆ ความเสียใจกัดกินหัวใจ ใครจะไปคิดว่าเพียงเดือนเดียวของการฝึกฝนจะทำให้จั๋วอี้ฝานมีพลังอำนาจที่สูงส่งถึงเพียงนี้ “หึ ไอ้ศิษย์ทรยศ นี่คือจุดจบของเจ้า!” จั๋วอี้ฝานแสยะยิ้ม วูบ! ประกายแสงเส้นหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ทะลวงผ่านฝ่ามือสีดำนับพันและพุ่งเข้าใส่จั๋วอี้ฝานโดยตรง เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบโต้ แสงนั้นทะลุร่างเขาไปในทันที เลือดสีชาดพุ่งกระฉูดออกจากปาก ฝ่ามือสีดำนับพันสลายไป จั๋วอี้ฝานเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่อ่อนแรง เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่อาบไล้ไปด้วยรัศมีศักดิ์สิทธิ์ “เซียน!” จั๋วอี้ฝานกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้น เขาเข้าใจเจตนาของชายผู้นี้ดี “จักรพรรดิอสูร จั๋วอี้ฝาน ข้าคือตัวแทนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มาเพื่อนำมรดกของจักรพรรดิอสูรกลับคืน หากเจ้ามอบมันให้โดยดี ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาของเขามองผ่านทุกสรรพสิ่งราวกับพวกมันไร้ตัวตน หากไม่ใช่เพราะบันทึกลับเก้าเนตรเซียน เขาคงไม่แม้แต่จะปรายตามองจั๋วอี้ฝานด้วยซ้ำ นี่คือระดับเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิก็เป็นเพียงมดปลวกในสายตาเขา จั๋วอี้ฝานแค่นหัวเราะอย่างขมขื่น ก่อนจะหยิบแผ่นหยกหลากสีอันวิจิตรออกมาจากอกเสื้อ ทันทีที่เห็นมัน สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป โดยเฉพาะชายระดับเซียนผู้นั้น จั๋วอี้ฝานมองไปรอบๆ ด้วยแววตาเย้ยหยัน “ไหนล่ะผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะ ไหนล่ะระดับเซียน? พวกเจ้าทุกคนก็เป็นแค่พวกโจรที่จ้องจะแย่งสมบัติของคนอื่นไม่ใช่รึ? ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าได้แม้แต่คำเดียวจากบันทึกลับเก้าเนตรเซียน แม้ว่าข้าจะต้องทำลายมันทิ้งก็ตาม!” เพื่อพิสูจน์ความตั้งใจ พลังงานมหาศาลพลันปะทุขึ้นจากร่างของเขา “แย่แล้ว! เขาจะระเบิดตัวเอง!” จักรพรรดิกระบี่เบิกตากว้างและรีบเร่งหนีไปไกล ยอดฝีมือคนอื่นๆ ต่างแตกกระเจิง มีเพียงชายระดับเซียนที่ระเบิดโทสะศักดิ์สิทธิ์และพุ่งเข้าใส่จั๋วอี้ฝาน “หยุดนะ!” จั๋วอี้ฝานยิ้มอย่างภาคภูมิ เขากดฝ่ามือลงและบดขยี้แผ่นหยกให้กลายเป็นผุยผงต่อหน้าต่อตาชายระดับเซียน ความโกรธแค้นและเจ็บใจที่เขาเห็นในแววตาของอีกฝ่าย ทำให้จั๋วอี้ฝานระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ตู้ม! เสียงหัวเราะของเขาถูกกลบด้วยคลื่นกระแทกอันทรงพลังที่ทำลายยอดเขาอสูรจนราบเป็นหน้ากลอง เมื่อฝุ่นควันจางหายไป ก็เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดของชายระดับเซียน พร้อมกับเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง “แม้แต่แรงระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ระดับเซียนก็ยังไร้รอยขีดข่วน” จักรพรรดิกระบี่รีบก้าวเข้าไปหาเพื่อแสดงความเลื่อมใส ชายระดับเซียนเพียงแค่นเสียงอย่างรำคาญและเตรียมจะจากไป ในตอนนั้นเอง จ้าวเฉินรีบขวางทางไว้ “ได้โปรดรอสักครู่ ท่านเซียน จักรพรรดิอสูรจั๋วอี้ฝานนั้นเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก หากเขาใช้วิชาเข้าสิงร่างใครเพียงแค่จำบันทึกลับเก้าเนตรเซียนได้ วันหนึ่งเขาจะกลับมาล้างแค้นพวกเราทุกคนแน่!” “หึ การระเบิดตัวเองเป็นการทำลายถึงระดับวิญญาณ จะมาเข้าสิงร่างใครได้อย่างไร?” เขาปัดแขนเสื้อแล้วเลือนหายไป หัวใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นพลันผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ด้วยความเมตตาของระดับเซียน ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับจักรพรรดิก็ไม่มีทางหนีรอดด้วยจิตวิญญาณได้ แม้จะเลือกทำลายตัวเองก็ตาม เป็นเรื่องน่าเสียดายที่มรดกของจักรพรรดิอสูรโบราณอย่างบันทึกลับเก้าเนตรเซียนต้องสูญสิ้นไป ยามที่ผู้คนมองไปยังซากปรักหักพังของยอดเขาอสูร ความรู้สึกในใจของแต่ละคนล้วนแตกต่างกันไป บางคนเปี่ยมสุข บางคนโศกเศร้า แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นความรู้สึกเวทนา...