Chapter 430 - Code: Ghost Crow “ฮ่าๆๆ...” “หัวเราะอะไรนักหนา?” หวังเถิงจ้องเขม็งไปที่คงลี่ เขารู้สึกเหมือนเพิ่งโดนหยามเกียรติครั้งใหญ่ ยัยผู้หญิงคนนี้มันเหลือเกินจริงๆ! “แคก... ฉันไม่หัวเราะแล้ว... พรืด... ฮ่าๆๆ ขอโทษที ฉันกลั้นไม่อยู่จริงๆ” คงลี่เดินเข้ามาใกล้แล้วก็ระเบิดหัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าหัวเสียของหวังเถิง เธอยึดไหล่เขาไว้แล้วหัวเราะจนตัวงอ เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย หนิวลี่และอวี่เหวินเซวียนเองก็กลั้นไว้ไม่อยู่เช่นกัน พวกเขาเผยรอยยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ถ้าสถานการณ์ไม่คับขันขนาดนี้ พวกเขาก็คงหัวเราะออกมาดังๆ ไปแล้ว “มาเถอะ น้องชาย ใส่ไว้ซะ พี่สาวจะดูหน่อย ฉันว่าหน้ากากแมวนี่ไม่เลวเลยนะ เหมาะกับภาพลักษณ์ของนายดีออก” คงลี่หยอกล้อเขาหลังจากหัวเราะไปได้พักใหญ่ “ไปไกลๆ เลยไป!” หวังเถิงปัดมือเธอออกอย่างฉุนเฉียว “เอาน่า ใส่เถอะ มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก” คงลี่ยังไม่ยอมแพ้ เธอยังคงคะยั้นคะยอเขาไม่หยุด หวังเถิงเมินเธอ เขาเบนสายตาไปทางอวี่เหวินเซวียนแล้วพูดว่า “ผู้พันอวี่ เรามาเปลี่ยนหน้ากากกันไหม? ผมว่าหน้ากากอันนี้น่าจะเหมาะกับคุณมากกว่านะ” “หึ!” อวี่เหวินเซวียนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที หวังเถิงยังไม่ยอมแพ้ เขาหันไปหาหนิวลี่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พี่หนิว เรามาสลับหน้ากากกันดีไหม? เชื่อผมสิ ถ้าพี่ใส่หน้ากากนี้ พี่จะกลับมาเป็นหนุ่มแน่นและได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งเหมือนกิ่งไม้แห้งที่ผลิใบในฤดูใบไม้ผลิ พี่จะต้องเป็นที่หมายปองของสาวๆ นับพันยิ่งกว่าผู้พันอวี่เสียอีก พี่จะกลายเป็นไอดอลคนใหม่ของกองทัพเลยล่ะ” หนิวลี่รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่กระตุกยิก เส้นเลือดบนขมับปูดโปนขึ้นมา ไอ้เด็กนี่ แกพูดจาภาษาคนเป็นหรือเปล่าเนี่ย? อะไรคือกลับมาเป็นหนุ่มแน่น? อะไรคือการเริ่มต้นชีวิตใหม่? ฉันแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง? สำหรับจอมยุทธ์ อายุ 30 ปีถือว่ายังอยู่ในวัยหนุ่ม แต่ไอ้เด็กนี่กลับเรียกเขาว่าแก่ มันช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย อยากสลับหน้ากากกับฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! “ฮ่าๆๆ ไม่มีใครอยากสลับกับนายหรอก” คงลี่หัวเราะเยาะโชคชะตาของเขา หวังเถิงเดือดพล่านด้วยความโกรธ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “ทำไมไม่—” “อย่าแม้แต่จะคิด ฉันไม่เปลี่ยนกับนายหรอก” คงลี่กรอกตา เธอปฏิเสธเขาทันควันก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอหมุนหน้ากากหมีในมือเล่นแล้วพูดว่า “ฉันว่าหน้ากากของฉันมันเท่จะตาย” “ชิ รสนิยมแบบไหนกันเนี่ย?” หวังเถิงกล่าวอย่างเหยียดหยาม “พอได้แล้ว เลิกเล่นกันได้แล้ว เวลาเรามีจำกัด ออกเดินทางกันได้แล้ว!” หนิวลี่กล่าวแทรกขึ้นมาในตอนนั้น “เอาเถอะ ในเมื่อไม่มีใครชอบ ก็ให้ผมรับกรรมไปคนเดียวละกัน” หวังเถิงส่ายหัวพลางถอนหายใจ เขาะหน้ากากแมวในมือเบาๆ “หน้ากากมีไว้เพื่อปกปิดตัวตน ป้องกันไม่ให้คนอื่นจำหน้าได้จากรูปถ่าย ไม่ใช่เครื่องประดับนะ” หนิวลี่ตอบกลับอย่างจนใจ หวังเถิงเงียบไป หนิวลี่พูดต่อ “ในเมื่อเราต้องซ่อนตัวตน เราก็ใช้ชื่อจริงไม่ได้ เราต้องมีโค้ดเนม” “โค้ดเนม?” หวังเถิงถามอย่างสงสัย “นี่มันเหมือนหนังสายลับเลยแฮะ” หนิวลี่จ้องเขาเขม็ง “โค้ดเนมของฉันคือ ‘กระทิงคลั่ง’ คงลี่คือ ‘นกยูง’ และอวี่เหวินเซวียนคือ ‘หมาป่าเหวิน’ นายเป็นทหารใหม่ ยังไม่มีโค้ดเนม นายเลือกเอาเองเลย ตั้งแต่นี้ไปเราจะเรียกกันด้วยโค้ดเนมเท่านั้น” “ยุ่งยากชะมัด” หวังเถิงรู้สึกจนใจ แต่ก็ยอมใช้ความคิด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องตั้งโค้ดเนมให้ตัวเอง มันให้ความรู้สึกแปลกๆ จนเขาคิดไม่ออกอยู่นาน “ทำไมไม่ตั้งว่า ‘แมวน้อย’ ล่ะ?” คงลี่หยอกล้อเขา “ก็ไม่เลวนะ!” อวี่เหวินเซวียนพยักหน้าเห็นด้วย “พอได้แล้ว!” หวังเถิงถลึงตาใส่พวกเขา ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรออก รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากก่อนจะพูดว่า “ผมคิดออกแล้ว โค้ดเนมของผมก็คือ... โกสต์โครว์ (Ghost Crow)!” “โกสต์โครว์!” คงลี่และอวี่เหวินเซวียนทวนชื่อนั้นซ้ำ หนิวลี่กลัวว่าพวกเขาจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ เขาโบกมือรัวๆ แล้วพูดว่า “โค้ดเนมนี้ใช้ได้ ตกลงตามนี้ ใส่หน้ากากแล้วออกเดินทางกันได้แล้ว” บทสนทนาไร้สาระจบลงตรงนั้น พวกเขาปรับสีหน้าให้จริงจังและมุ่งหน้าไปยังทางออกอีกแห่งของพื้นที่ฝึกซ้อมใต้ดิน ระหว่างทางทุกคนสวมหน้ากากของตัวเอง หวังเถิงก็เลิกลังเลเช่นกัน มันก็แค่หน้ากาก นอกเหนือจากคงลี่ อวี่เหวินเซวียน และหนิวลี่ ก็ไม่มีใครรู้อยู่ดีว่าเขาเป็นใคร มันคงไม่น่าอายเท่าไหร่หรอก ทีมทั้งสี่ติดตามผู้นำของพวกเขาไป ไม่กี่อึดใจต่อมา พวกเขาก็มาถึงสถานีเทียบยานพาหนะพลังงานลอยฟ้า มีคนรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว “ดูแลตัวเองด้วย!” ทั้งสี่คนสบตากันและกล่าวคำอำลา จากนั้นพวกเขาก็นำทีมขึ้นยานพาหนะพลังงานลอยฟ้าแล้วทะยานหายไปในเส้นขอบฟ้า หวังเถิงและลูกน้อง 42 คนนั่งอยู่ในห้องโดยสาร ต่างคนต่างจ้องหน้ากันอย่างประหม่า หวังเถิงไม่รู้จะทำอย่างไร เหล่าทหารพวกนี้ดูเกร็งกันสุดๆ พวกเขารู้จักแต่การทำตามคำสั่ง ถ้าเขาไม่เปิดปาก พวกเขาก็จะไม่พูดอะไรสักคำ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หวังเถิงก็กระแอมไอแล้วพูดว่า “พวกคุณแนะนำตัวกันหน่อยไหม? เริ่มจาก... สองคนนี้ก่อนเลยแล้วกัน” เขาชี้นิ้วไปรอบๆ และไปหยุดที่จอมยุทธ์ระดับทหาร 5 ดาวทั้งสองคน จอมยุทธ์ทั้งสองตกใจและแอบสบตากันโดยไม่ให้รู้ตัว จอมยุทธ์เหล่านี้สังกัดหน่วยพิเศษ พวกเขาทุกคนจึงได้รับการฝึกฝนทักษะการพรางตัวเพื่อปกปิดระดับพลังของตนเอง โดยปกติแล้วคนนอกจะไม่มีทางมองออกว่าพวกเขาเก่งกาจแค่ไหน ทว่าหวังเถิงกลับชี้ตัวพวกเขาได้อย่างแม่นยำท่ามกลางเหล่าทหารทั้งหมด พวกเขาไม่เชื่อว่านี่เป็นเพียงความโชคดี ผู้นำที่อายุน้อยอย่างเหลือเชื่อคนนี้ต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแน่นอน เมื่อครู่นี้ ตอนที่ทีมเห็นท่าทีสบายๆ ของหวังเถิง พวกเขารู้สึกกังวลเล็กน้อย และสงสัยว่าจะเป็นโชคหรือเคราะห์กันแน่ที่ได้ผู้นำแบบนี้ ตอนนี้ จอมยุทธ์ทั้งสองจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา ใครก็ตามที่ถูกส่งมาจากเบื้องบนให้มาเป็นผู้นำของพวกเขาย่อมไม่ใช่คนกระจอกแน่ ความตั้งใจของหวังเถิงที่ทำแบบนี้ก็เพื่อแสดงความสามารถให้เหล่าทหารเห็น คนเก่งทุกคนล้วนมีความทะนงตัว ดังนั้นจอมยุทธ์เหล่านี้ย่อมต้องมีความไม่พอใจหรือสงสัยในตัวผู้นำที่ "ตกลงมาจากฟ้า" อย่างเขาอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับคงลี่และคนอื่นๆ เขายังไม่มีชื่อเสียงและอายุน้อยเกินไป วัยรุ่นมักถูกมองว่าความสามารถอ่อนด้อย เขาขี้เกียจจะอธิบายให้ฟัง จึงใช้วิธีนี้เพื่อตบหน้าพวกเขาทันที เหล่าจอมยุทธ์พวกนี้ไม่ใช่คนโง่ เขาเชื่อว่าพวกเขาต้องสังเกตเห็นอะไรบ้าง ภายใต้สายตาอันสงบนิ่งของหวังเถิง หนึ่งในทหารคนนั้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายวัยประมาณ 30 ปี เขาเปิดปากพูดว่า “โค้ดเนม: ไอซ์วินด์ (Ice Wind)!” จากนั้นเขาก็สวมหน้ากากกลับแล้วนิ่งเงียบไปอีกครั้ง เขาไม่พูดถึงความสามารถของตัวเอง เขาเพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหวังเถิงอย่างตั้งใจ หวังเถิงยังคงดูเฉยเมย ไม่มีเจตนาจะซักไซ้ต่อ เขาหันไปส่งสัญญาณให้อีกคนพูด ที่น่าประหลาดใจคือจอมยุทธ์อีกคนเป็นผู้หญิงวัยประมาณ 27 ปี มีรอยแผลเป็นดูคล้ายตะขาบพาดผ่านใบหน้าครึ่งหนึ่ง เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “โค้ดเนม: แบล็ควิโดว์ (Black Widow)!” หลังจากพูดจบ เธอก็เหลือบมองหวังเถิงแล้วสวมหน้ากากกลับเหมือนเดิม เธอเองก็ไม่ได้พูดถึงความสามารถของตัวเองเช่นกัน หวังเถิงรู้สึกเสียวฟันขึ้นมาทันที แบล็ควิโดว์? ชื่ออะไรเนี่ย?! ทำไมไม่ไปแสดงหนังเรื่องอเวนเจอร์สเลยล่ะ! อีกอย่าง แบล็ควิโดว์ในอเวนเจอร์สยังสวยกว่ายัยคนนี้ตั้งเยอะ แต่ถ้ายัยนี่ไม่มีแผลเป็น... เอิ่ม... ก็น่าจะสวยเหมือนกันแหละ จากนั้น คนอื่นๆ ก็เริ่มแนะนำตัว พวกเขาบอกเพียงแค่โค้ดเนมและถอดหน้ากากเพื่อให้หวังเถิงจำหน้าได้ หวังเถิงลูบคางพลางกวาดสายตามองลูกน้องของเขา ลูกน้องทุกคนของเขาดูท่าทางพยศไม่เบาเลยแฮะ...