Chapter 872: Best Creation "ด้วยกัน" เธอพูดทวน คำนั้นฟังดูเหมือนการปลดเปลื้องความทุกข์ในใจ "แม่ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะครับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะต้องเจอกับปัญหาอะไรหลังจากนี้ แม่จะไม่มีวันเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง ผมสัญญา" เธอพยักหน้าซบลงกับอกผม ผมรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในห้องนี้ราวกับว่าเป็นสิ่งที่จับต้องได้ ความอึดอัดที่กดทับมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตูเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่เบาบางกว่า อบอุ่นกว่า บางสิ่งที่ให้ความรู้สึกราวกับว่าเป็นจุดเริ่มต้นของความสุขอย่างเหลือเชื่อ "ปีเตอร์?" "ครับ?" "ลูก... ลูกมีความสุขใช่ไหม? กับเรื่องนี้?" ผมผละออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะมองเห็นความจริงทุกอย่างในดวงตาของผม "มีความสุขเหรอ?" ผมหัวเราะ ไม่ใช่หัวเราะอย่างขมขื่น ไม่ใช่การฝืน แต่เป็นความประหลาดใจที่เกิดขึ้นจริงจากก้นบึ้งของหัวใจ "แม่ครับ ผมสร้างอาณาจักรขึ้นมา ผมสร้างอาริยา (ARIA) ขึ้นมา ซึ่งก็คือเทพธิดาที่มีตัวตนจริงและสามารถบิดเบือนกฎฟิสิกส์ได้เพียงเพราะความสนุก ผมมีเงินมากกว่าประเทศส่วนใหญ่ มีอำนาจมากเกินกว่าที่กฎหมายควรจะอนุญาต และมีคฤหาสน์ที่ใหญ่พอจะตั้งรหัสไปรษณีย์ของตัวเองได้เลย แต่เรื่องนี้..." ผมเลื่อนมือกลับไปวางบนหน้าท้องของเธอ ฝ่ามือราบเรียบและเต็มไปด้วยความเคารพรัก "นี่คือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดเท่าที่ผมเคยสร้างมา ไม่มีสิ่งไหนเทียบได้เลยแม้แต่นิดเดียว" ดวงตาของเธอเบิกกว้าง น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาแต่ยังไม่ไหลหยดลงมา "ไม่ใช่ทั้งอาริยา ไม่ใช่ทั้ง Liberation Holdings ไม่ใช่เทคโนโลยี ความมั่งคั่ง ผู้หญิงคนไหน หรืออะไรทั้งนั้น" เสียงของผมสั่นเครือเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่ผมไม่สามารถ (และไม่อยาก) ซ่อนไว้ "ชีวิตหนึ่งชีวิตครับแม่ ชีวิตของเราที่กำลังเติบโตอยู่ในตัวแม่ตอนนี้ ส่วนหนึ่งของผมและส่วนหนึ่งของแม่ ถักทอรวมกันเป็นสิ่งใหม่ที่สมบูรณ์แบบและเป็นของเรา" คราวนี้เธอยิ้มผ่านม่านน้ำตา เป็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่จริงใจและเปล่งประกาย "ลูกพูดจริงๆ เหรอ?" "ไม่เคยมีความหมายไหนที่ผมตั้งใจเท่านี้มาก่อน" และจากนั้น เพราะความต้องการมันพุ่งเข้าใส่ผมราวกับรถไฟด่วน เพราะผมอดไม่ได้ที่จะถาม ผมจึงโพล่งออกไปว่า: "ผมขอสัมผัสลูกได้ไหม?" ลินดาขยิบตา แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสดใสและประหลาดใจ เสียงนั้นหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ "ปีเตอร์ ลูกเพิ่งจะปฏิสนธิได้แค่สองวันเองนะ มันไม่มีอะไรให้สัมผัสหรอก มันแทบจะเล็กกว่าเมล็ดป๊อปปี้ด้วยซ้ำ" "ผมไม่สน ผมแค่อยากรู้สึกถึงเขา" "ลูกไม่รู้สึกอะไรหรอก—" "ได้โปรดนะครับ?" ผมทำสายตาอ้อนวอนอย่างไม่อายใคร สายตาแบบเดียวกับที่ผมเคยใช้ขอคุกกี้เพิ่มตอนอายุสิบขวบ "ได้โปรดเถอะแม่ ให้ผมลองเถอะนะ?" เธอจ้องมองผมอยู่นาน แล้วก็หัวเราะหนักกว่าเดิม ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยความขบขัน น้ำตาแห่งความสุขไหลปนไปกับน้ำตาก่อนหน้านี้ "โอ้พระเจ้า ลูกกำลังอ้อนวอนจริงๆ เหรอเนี่ย ปีเตอร์ คาร์เตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าแห่งฮาเร็ม ผู้สร้างอาณาจักร เทพเจ้าที่มีตัวตนจริง กำลังขอสัมผัสหน้าท้องที่ยังไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยของการตั้งครรภ์ไปอีกหลายเดือน" "มันได้ผลไหมครับ?" "มันไร้สาระสิ้นดี" "แต่ว่ามันได้ผลไหมล่ะ?" เธอส่ายหน้าพลางหัวเราะคิกคัก แก้มแดงระเรื่อ "ลูกนี่มันเหลือเกินจริงๆ รู้ตัวไหม?" "มีคนบอกผมบ่อยๆ ครับ" "ก็ได้ๆ" เธอขยับตัว ดึงผ้าห่มออกแล้วเลิกเสื้อยืดตัวโคร่งขึ้นมาพอประมาณ "แต่แม่เตือนไว้ก่อนนะ ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ—" ผมไม่รอให้เธอพูดจบ มือของผมสั่นเทาขณะเอื้อมออกไปหาเธอ ผม... ผู้ชายที่สร้างกองทัพโดรนและหุ่นยนต์จนถึงขั้นเขียนกฎเกณฑ์แห่งความเป็นจริงขึ้นมาใหม่ นิ้วมือของผมสั่นราวกับกำลังสัมผัสกับสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ขณะที่มันวางลงบนผิวเนื้อนุ่มอุ่นบริเวณหน้าท้องของเธอ การสัมผัสครั้งแรกให้ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อต ผิวของเธออุ่น เรียบเนียน และคุ้นเคยในหลายความหมาย ผมเคยสัมผัสเธอตรงนี้มาก่อน ในยามหลงใหล ในยามใกล้ชิด แต่มันกลับแปลกใหม่ในอีกมุมหนึ่ง นี่ไม่ใช่เพียงร่างกายของลินดาอีกต่อไป เธอคือผู้ที่อุ้มชูอนาคตของเรา มรดกของเรา ลูกของเรา หัวใจของผมเต้นกระแทกซี่โครง จิตวิญญาณของผมรู้สึกราวกับว่ามันพยายามจะทะลุออกมาทางลำคอ "ปีเตอร์?" เสียงของลินดานุ่มนวลและเต็มไปด้วยความสงสัย "ลูกโอเคไหม?" ผมพูดไม่ออก แทบจะหายใจไม่ออก ไม่มีอะไรให้สัมผัสจริงๆ เธอพูดถูก ไม่มีส่วนนูน ไม่มีแรงกระตุก ไม่มีหลักฐานทางกายภาพใดๆ มีเพียงผิวที่เรียบเนียน ความอบอุ่น และเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ใต้ฝ่ามือ แต่ผมกลับรู้สึกถึงมันได้ ไม่ใช่ด้วยมือของผม แต่ด้วยสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า... สิ่งที่ดิบเถื่อนและเก่าแก่เกินกว่าคำพูดใดจะเข้าถึง ลูกของผมอยู่ในนั้น ลูกของเรา กำลังเติบโต กำลังก่อตัว รอคอยที่จะได้พบกับเรา มือของลินดาประทับลงบนมือของผม กดให้แน่นขึ้นกับหน้าท้องของเธอ นิ้วมือของเธอสอดประสานกับนิ้วของผม รั้งผมไว้ตรงนั้น เพื่อแบ่งปันช่วงเวลาที่ศักดิ์สิทธิ์และเหลือเชื่อนี้ เราทั้งคู่ต่างเงียบงัน เราไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ความเงียบนั้นบอกเล่าทุกอย่าง ทั้งความประหลาดใจ ความกลัว ความหวัง และความรัก ทั้งหมดถูกถักทอเข้าด้วยกันเป็นสิ่งเดียวที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าภาษาจะบรรยาย ผมไม่รู้ว่าเราอยู่กันแบบนั้นนานเท่าไหร่ อาจจะเป็นนาที หรือเป็นชั่วโมง เวลาได้หลอมละลายลงเมื่อเทียบกับสิ่งที่หนักแน่นและเบาหวิวในเวลาเดียวกันนี้ ในที่สุด ผมก็ค้นพบเสียงของตัวเอง มันแหบพร่า สั่นเครือ และไม่เพียงพอที่จะสื่อสารอะไรได้ "ขอบคุณครับ" ลินดามองผม "เรื่องอะไร?" "เรื่องนี้ไง" ผมกดมือให้แน่นขึ้นบนหน้าท้องของเธอ "สำหรับของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่ใครเคยให้ผม สำหรับ... สำหรับลูกของเรา สำหรับการเชื่อใจผมในเรื่องที่มันช่าง..." คำพูดมันดูเล็กน้อยเกินไป แต่เธอเข้าใจ เธอเข้าใจผมเสมอ "ขอบคุณเหมือนกันนะ" เธอกระซิบตอบ เสียงสั่นเครือ "ที่ให้ลูกอีกคนกับแม่" "อีกคนเหรอครับ?" "แม่ก็อยากมีเพิ่มมาตลอดนั่นแหละ" รอยยิ้มของเธออ่อนโยนและโหยหา "หลังแฝดคนนั้น แม่คิดว่าบางทีอาจจะ... แต่แล้วชีวิตก็ดำเนินไป มีการหย่าร้าง ต้องทำงานสองกะ ต้องเลี้ยงลูกสามคนตามลำพัง มันไม่มีเวลา ไม่มีจังหวะที่เหมาะสม ไม่มีเลย..." เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ "แม่ไม่เคยนึกฝันเลยว่ามันจะเกิดขึ้นในรูปแบบนี้" "กับลูกชายของตัวเองที่เป็นพ่อเหรอครับ?" คำพูดนั้นแขวนลอยอยู่ในอากาศ เผยให้เห็นความอับปวงที่แท้จริงของสถานการณ์ของเรา แล้วลินดาก็พ่นลมหายใจทางจมูก เธอพ่นลมออกมาจริงๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้การเสแสร้งและจริงใจที่สุด "เมื่อพูดแบบนั้น..." ผมยิ้มกว้าง "มันค่อนข้างซับซ้อนและบ้าบอมากเลยนะ ว่าไหม?" "บ้าบอที่สุดเลยล่ะ" แต่เธอก็ยิ้มด้วยเช่นกัน ดวงตาเป็นประกายด้วยความขบขัน "ลองคิดดูนะ... ลูกเป็นพ่อ แล้วก็เป็นพี่ชายของลูกตัวเองด้วย" "และแม่ก็เป็นแม่ และในทางเทคนิคก็เป็นคุณย่าด้วย เพราะผมเป็นลูกชายของแม่" "โอ้พระเจ้า" เธอใช้มือข้างที่เป็นอิสระปิดหน้า หัวเราะหนักกว่าเดิม ไหล่ของเธอสั่นเทา น้ำตาแห่งความขบขันปนเปไปกับหยดน้ำตาก่อนหน้า "เราคงต้องเขียนผังครอบครัวแล้วล่ะ ผังที่ใหญ่มากๆ หรือไม่ก็ทำพาวเวอร์พอยต์ไปเลย" "โชคดีที่เรามีเงินจ้างนักลำดับวงศ์ตระกูลที่งุนงงที่สุดในประวัติศาสตร์ได้" "ปีเตอร์!" "อะไรล่ะครับ? มันก็จริงนี่!" เธอตบหน้าอกผมเบาๆ อย่างหยอกเย้า ก่อนจะซบหน้าลงกับตัวผมอีกครั้งพลางหัวเราะคิกคัก เราทั้งคู่กำลังหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่หมิ่นเหม่จะกลายเป็นอาการเสียสติ เป็นเสียงหัวเราะที่พุ่งออกมาเมื่อคุณจ้องมองความไร้เหตุผลของชีวิตแล้วเลือกที่จะกอดมันไว้แทนที่จะวิ่งหนี "แล้วพวกน้าๆ อีก" ลินดาพยายามพูดระหว่างเสียงหัวเราะพลางใช้หลังมือเช็ดตา "ลองคิดถึงน้าๆ ทั้งหมดที่ลูกคนนี้จะมีสิ" "น้าเยอะมาก" ผมเห็นด้วยพลางฉีกยิ้มเหมือนคนบ้า "กองทัพน้าเลยล่ะ ระดับความตามใจ: เชี่ยวชาญ" "เมดิสันจะเป็นน้า อิซาเบลลา เจเน็ต แพทริเซีย" "ซาร่าห์กับเอ็มม่าจะเป็นทั้งพี่สาวและน้า" ผมหยุดเว้นวรรคเพื่อเน้นอารมณ์ "งานสองหน้าที่เลยนะ พวกเธอคงต้องทำนามบัตรไว้แล้วล่ะ" "นั่น... นั่นมันเป็นไปไม่ได้ในทางชีววิทยาเสียหน่อย" เธอหลุดขำออกมาเป็นชุด "แต่เราก็อยู่นี่ไง" ผมกางมือออกราวกับยอมจำนน "หลักฐานที่มีชีวิตว่าผังครอบครัวสามารถเติบโตไปในรูปแบบที่บ้าคลั่งแค่ไหนก็ได้ตามต้องการ" ลินดาหลุดขำอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบใบหน้า แต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาที่ดี เป็นความสุข เป็นความปีติที่เกิดขึ้นจากการขุดทองท่ามกลางความไร้สาระ จากการแบ่งปันมุกตลกที่เป็นของเราเพียงสองคน ซึ่งไม่มีใครในโลกนี้ที่จะเข้าใจมันได้เท่าเราอีกแล้ว เมื่อเสียงหัวเราะค่อยๆ จางหายไป ทิ้งให้เราทั้งคู่หอบหายใจและปวดท้องจากการขำ เธอเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยดวงตาที่ไร้เงามืดมิดอีกต่อไป ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัว มีเพียงความรัก ความรักที่บริสุทธิ์ เรียบง่าย และไม่มีที่สิ้นสุด "ลูกของเราต้องสับสนแน่ๆ เลย" เธอกล่าวเบาๆ พลางสูดลมหายใจ "ลูกของเราจะได้รับความรักมากมายครับ" ผมแก้ไขให้ เสียงของผมอบอุ่น "สับสนน่ะอาจจะใช่ แต่อยู่ท่ามกลางป้อมปราการของคนที่ยอมย้ายภูเขาเพื่อเขาได้ จะได้รับการปกป้อง ได้รับการทะนุถนอม ได้รับทุกอย่างที่เราไม่เคยมี แถมพ่วงด้วยความหรูหราไร้สาระอีกนิดหน่อย อย่างเช่นม้าแคระตอนอายุสามขวบหรือรถไอศกรีมส่วนตัว" สีหน้าของลินดาเปลี่ยนไป กลายเป็นจริงจังแล้วแปรเปลี่ยนเป็นความภาคภูมิใจ มือของเธอกดทับลงบนมือของผมที่วางบนหน้าท้อง "ลูกพูดถูก" เธอกระซิบ "เด็กคนนี้... ลูกของเรา... กำลังจะเกิดมาในชีวิตที่ดีที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ ชีวิตที่ลูกสร้างขึ้นมา ปีเตอร์ อาณาจักรที่ลูกสร้างขึ้นมา" เธอเอื้อมมือขึ้นมา นิ้วมือไล้ไปตามแนวสันกรามของผมด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้หน้าอกผมตึงแน่น "ลูกของเราจะไม่ขาดสิ่งใด จะไม่ต้องการสิ่งใด จะได้รับความรักจากผู้คนมากกว่าที่เด็กคนอื่นจะใฝ่ฝันถึง" "ผมจะทำให้โลกนี้สมบูรณ์แบบเพื่อลูกของเรา" ผมสัญญา เสียงของผมหนักแน่นแต่เบาสบาย "ก่อนคลอด หลังคลอด ทุกๆ วัน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ไม่ว่าจะสร้างสนามเด็กเล่นบนดวงจันทร์ จัดการเวลานอน หรือสร้างรั้วกั้นเด็กที่ไม่มีวันพัง ผมจะทำมัน เพื่อเขา เพื่อแม่" "แม่รู้ว่าลูกจะทำ" เสียงของเธอเต็มตื้นไปด้วยอารมณ์ ดวงตาเป็นประกาย "นั่นคือตัวลูก นั่นคือสิ่งที่ลูกเป็นมาตลอด แม้กระทั่งก่อนจะมีเรื่องนี้ เด็กชายที่คอยปกป้องทุกคนที่เขารัก ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม แม้แต่การแอบย่องไปหยิบคุกกี้เพิ่มจากในครัวตอนเที่ยงคืนเพื่อ 'ช่วย' แม่จากวันที่แย่ๆ" ผมหัวเราะเบาๆ ความทรงจำนั้นทำให้ผมรู้สึกอุ่นซ่านในใจ รอยยิ้มของเธอสั่นไหว น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาอีกครั้ง "ปีเตอร์..."