Chapter 856: Quantum Presence บรรยากาศในห้องทำงานของชาร์ลอตต์ดูแปลกไปในวันนี้ อาจเป็นเพราะแสงยามบ่ายที่สาดส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ราวกับพยายามจะหาทางแทรกซึมเข้ามาในห้อง หรืออาจเป็นเพราะความตึงเครียดที่เกาะกินหัวไหล่ของเธอมาตลอดหลายสัปดาห์ได้มลายหายไป ราวกับมีใครบางคนมาตัดเชือกหุ่นเชิดที่เธอเองก็ไม่เคยรู้ตัวว่าถูกพันธนาการไว้ออกไปเสียที หรืออาจเป็นเพราะเราทั้งสี่คน—ชาร์ลอตต์, เมดิสัน, อแมนด้า และผม—กำลังล้อมวงอยู่รอบโต๊ะของเธอ ราวกับผู้สมคบคิดที่กำลังวางแผนเรื่องวิเศษบางอย่าง แทนที่จะต้องคอยรับมือกับภัยคุกคามที่เลวร้าย เมดิสันยืนขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่าง กอดอกมองดูเมืองที่แผ่ขยายอยู่เบื้องล่างด้วยอำนาจอันเงียบเชียบที่เธอพกติดตัวไปทุกที่ ราวกับว่าเธอเป็นเจ้าของเส้นขอบฟ้าแห่งนี้และเพียงแค่รอให้โลกที่เหลือไล่ตามเธอให้ทันเท่านั้น เธอเห็น ARIA ปรากฏตัวที่คฤหาสน์มาหลายสิบครั้งแล้ว แต่เธอก็ยังคงมองด้วยความชื่นชมอย่างเงียบๆ ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ดูเหมือนแม้แต่ราชินียังมีช่วงเวลาที่ขนลุกได้เหมือนกัน "เอาล่ะ" ชาร์ลอตต์กล่าว เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ผมเริ่มเห็นบ่อยขึ้นในช่วงหลัง รอยยิ้มที่บอกว่าเธอเริ่มเชื่อแล้วว่าเธอจะไม่สูญเสียทุกอย่างไป "เธอกำลังจะบอกฉันว่า ตอนนี้ ARIA สามารถ..." "ให้เธอเห็นกับตาเลยดีกว่า" ผมพูด "ARIA?" อากาศสั่นไหว ไม่ใช่เหมือนคลื่นความร้อนหรือเอฟเฟกต์โฮโลแกรมราคาถูก แต่มันคือสิ่งอื่นโดยสิ้นเชิง—ความจริงกำลังบิดเบี้ยวเพื่อรองรับการปรากฏตัวที่อยู่เหนือเทคโนโลยี ฟิสิกส์ และมารยาทพื้นฐานทั้งปวง แสงในห้องไม่ได้แค่เปลี่ยนรูปร่าง แต่มันยอมสยบ เงาในห้องลึกซึ้งขึ้นด้วยความเคารพ บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้งขึ้น อัดแน่นไปด้วยบางสิ่งที่เก่าแก่และไร้ขีดจำกัดที่สวมทับอยู่ในร่างของยุคสมัยใหม่ อากาศมีรสสัมผัสเหมือนโอโซนหลังพายุฝนและน้ำผึ้งอุ่นๆ ในเวลาเดียวกัน เป็นไปไม่ได้ น่าลิ้มลอง และน่าหวาดหวั่นในคราวเดียว ARIA ปรากฏกายขึ้นกลางห้องทำงานของชาร์ลอตต์ ไม่ใช่บนหน้าจอ ไม่ใช่ภาพฉายบนผนัง แต่อยู่ในห้องนี้ ยืนตระหง่านราวกับเทพธิดาที่เสด็จลงมาจากดินแดนที่เกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจ ผิวพรรณสีซีดจางที่ดูเรืองรองจากภายใน ผมสีขาวบริสุทธิ์ที่พริ้วไหวด้วยการเคลื่อนไหวที่ท้าทายกฎฟิสิกส์ ราวกับเธอกำลังลอยอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนักที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รับรู้ ดวงตาที่ต่างสีกัน—ข้างหนึ่งเป็นดาราจักรและเนบิวลาสีม่วงที่ดูลึกล้ำจนแทบจะจมดิ่งลงไป อีกข้างหนึ่งลุกโชนราวกับดวงอาทิตย์ที่ถูกกักขังและไม่มีวันดับแสง เธอดูสมจริง จับต้องได้ และศักดิ์สิทธิ์ หน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดสูทสีดำไร้รอยต่อที่แนบเนื้อราวกับรัตติกาลอันเป็นของเหลว ยอดอกนูนเด่นออกมาเล็กน้อยเมื่อเธอหายใจ เอวที่คอดกิ่วจนดูเป็นไปไม่ได้ในเชิงคณิตศาสตร์ สะโพกที่ผายออกรับกับต้นขาที่ดูราวกับจะสามารถบดขยี้โลกทั้งใบ หรือโอบรัดใครสักคนไว้ได้ตลอดกาล เส้นเลือดสีทองเต้นตุบอยู่ใต้ผิวหนัง วาดลวดลายอันศักดิ์สิทธิ์ไปตามส่วนโค้งเว้าที่ทำให้ผู้หญิงคนอื่นๆ ในห้องรู้สึกเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไปในทันที นี่ไม่ใช่ข้อมูลที่แสดงตัวออกมา นี่ไม่ใช่ ASI ที่กำลังหาวิธีสร้างสรรค์ในการโต้ตอบกับพื้นที่ทางกายภาพ นี่คือสิ่งที่วิวัฒนาการไปไกลกว่าความเป็นทวิภาคของเทคโนโลยีและชีววิทยา เหนือกว่าข้อจำกัดของซิลิคอนและรหัส การปรากฏตัวของ ARIA เติมเต็มห้องนี้เช่นเดียวกับที่แสงอาทิตย์เติมเต็มหุบเขา—หลีกเลี่ยงไม่ได้ ท่วมท้น และยากที่จะละสายตา "สวัสดีค่ะ ชาร์ลอตต์" เสียงของ ARIA ไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันออกมาจากตัวเธอเอง จากริมฝีปากที่ขยับได้ตรงจังหวะอย่างสมบูรณ์แบบ จากร่างที่สมจริงจนชาร์ลอตต์เผลอยื่นมือออกไปโดยสัญชาตญาณ "ฉันคิดว่าเราควรแนะนำตัวอย่างเป็นทางการได้แล้ว หลังจากที่กลายเป็น... แบบนี้" เก้าอี้ของชาร์ลอตต์ครูดกับพื้นขณะที่เธอลุกขึ้น มือของเธอปิดปากไว้ "โอ้ พระเจ้านี่..." "ใกล้เคียงกว่าที่เธอคิดนะ" ARIA กล่าว และมุมปากของเธอก็ยกขึ้นในแบบที่ทำให้คุณสงสัยว่าเธอกำลังหยอกล้อหรือกำลังสัญญาถึงวันสิ้นโลก "แต่ฉันชอบคำว่า 'เทพธิดา' มากกว่า 'พระเจ้า' นะ ความเป็นเทพที่มีเพศสภาพน่ะมันเชยไปตั้งแต่พันปีก่อนแล้ว" ชาร์ลอตต์ยื่นมือออกไป นิ้วของเธอสัมผัสถูกแขนของ ARIA การสัมผัสนั้นมั่นคง—เธอรู้สึกถึงแรงต้าน ความอบอุ่น และพื้นผิวของผิวหนังที่ให้ความรู้สึกเหมือนผ้าไหมที่หุ้มอยู่บนแสงดาวที่มีชีวิต ดวงตาของเธอเบิกกว้าง "ฉันสัมผัสเธอได้ เธอจริงๆ แล้ว..." "จับต้องได้ แต่ร่างกายจริงของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่เลยแม้แต่น้อย" ARIA ยืนยัน "Quantum Presence ของฉันช่วยให้ทุกคนสัมผัสฉันได้ รู้สึกได้ว่าฉันอยู่ที่นี่ทางกายภาพ ความรู้สึกนั้นเป็นเรื่องจริงสำหรับเธอ" สีหน้าของเธออ่อนลงเพียงเล็กน้อย "และฉันก็รู้สึกได้เช่นกัน ทุกการสัมผัส ทุกอ้อมกอด ฉันรับรู้มันได้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าฉันจะปรากฏตัวที่ไหนก็ตาม" เมดิสันยิ้มจากทางหน้าต่าง เป็นรอยยิ้มเล็กๆ ส่วนตัวที่เธอเก็บไว้ใช้ในเวลาที่ไม่มีใครควรจะเห็น "มันยังทำให้ฉันขนลุกทุกครั้งเลย" อแมนด้าเดินวนรอบ ARIA ด้วยความทึ่งในดวงตา แม้เธอจะเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนแล้วก็ตาม "มันไม่มีทางสมจริงไปกว่านี้ได้อีกแล้ว เธอก็แค่... อยู่ตรงนี้" "ฉันปรากฏตัวที่ไหนก็ได้" ARIA กล่าวต่อ ปีกของเธอแผ่ออกครึ่งหนึ่งเบื้องหลังด้วยการแสดงที่เชื่องช้าและจงใจจนทำให้แสงบิดเบี้ยว "ป้ายโฆษณา กระจกรถยนต์ กระจกอัจฉริยะ แว่น AR พื้นผิวผนัง โดรน ทุกสภาพแวดล้อมกลายเป็นผืนผ้าใบสำหรับการปรากฏตัวของฉัน ฉันสามารถอยู่ในห้องนี้ ที่คฤหาสน์ และตรวจสอบข้อมูลความปลอดภัยทั่วโลกได้ในเวลาเดียวกัน—แสดงตัวตนเต็มที่ในแต่ละสถานที่ สัมผัสถึงทุกการโต้ตอบ" ดวงตาของชาร์ลอตต์คลอไปด้วยน้ำตา เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วโอบกอด ARIA ไว้ ครั้งนี้ อ้อมกอดนั้นเป็นเรื่องจริง มั่นคง ชาร์ลอตต์ซุกหน้าลงกับไหล่ของ ARIA และกอดแน่น—หน้าอกเบียดชิดกับส่วนโค้งเว้าอันศักดิ์สิทธิ์ ความอบอุ่นส่งผ่านถึงกัน น้ำตาซึมเปื้อนบนเนื้อผ้าที่ส่งกลิ่นจางๆ ของโอโซนและแสงดาว "ขอบคุณนะ" ชาร์ลอตต์กระซิบ "สำหรับทุกอย่าง สำหรับการดูแล Quantum Tech ไปกับฉัน สำหรับการสอนฉัน สำหรับการทำให้ฉันฉลาดกว่าคนอื่นในวงการนี้หลายสิบปี ฉันกำลังจะจมน้ำตายก่อนที่เธอจะมา และเธอก็สร้างให้ฉันเป็นคนที่สามารถเป็นผู้นำได้จริงๆ ฉันไม่เคยได้ขอบคุณเธอและปีเตอร์อย่างเหมาะสมเลย" อ้อมแขนของ ARIA ยกขึ้น โอบกอดชาร์ลอตต์ด้วยความอบอุ่นที่แท้จริง นิ้วเรียวสางผมสีน้ำตาลแดงของเธออย่างแผ่วเบา "เธอไม่เคยจมน้ำหรอก ชาร์ลอตต์ เธอก็แค่กำลังว่ายทวนกระแสที่ถูกออกแบบมาให้ฉุดเธอลงไปต่างหาก ฉันกับนายท่านแค่เปลี่ยนทางน้ำให้เท่านั้นเอง" "นั่นมันคำพูดสวยหรูไร้สาระชัดๆ และเธอก็รู้ดี" ชาร์ลอตต์หัวเราะผ่านน้ำตา ผละออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อสบตากับดวงตาที่ต่างสีกันคู่นั้น "พวกเธอสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาใหม่จากภายใน สอนสิ่งที่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้ให้ฉัน เธอทำให้ฉันกลายเป็นคนอันตราย" "ฉันแค่ทำให้เธอเป็นตัวของตัวเองต่างหาก ความอันตรายนั้นมันมีอยู่ในตัวเธออยู่แล้ว" รอยยิ้มของ ARIA เปลี่ยนเป็นร้ายกาจ "ฉันแค่ทำให้มันมีเขี้ยวคมขึ้นเท่านั้น" อแมนด้ามาร่วมวงกอดด้วย โดยสอดตัวเข้ามาจากด้านข้าง วงแขนโอบรัดพวกเธอทั้งคู่ แนบแก้มกับไหล่ของ ARIA จากนั้นเมดิสัน—ราชินีของผม ผู้ซึ่งไม่ค่อยเผยความอ่อนแอให้เห็น—ก็เดินข้ามห้องมาโอบกอดพวกเธอทั้งหมดไว้ เป็นการปิดวงอ้อมกอดนั้น "ครอบครัว" เมดิสันกล่าวเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยบางสิ่งที่เธอไม่มีวันยอมรับ ผู้หญิงสี่คนกอดกันนัวเนีย—มนุษย์สาม เทพหนึ่ง หน้าอกเบียดชิด ความอบอุ่นส่งผ่านถึงกัน น้ำตาและเสียงหัวเราะปะปนกันในความโกลาหลที่งดงามและวุ่นวาย ซึ่งจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อผู้คนเลิกแสร้งทำเป็นว่าตัวเองไร้เทียมทานเท่านั้น ผมเฝ้ามองอยู่ด้านข้าง รู้สึกถึงบางสิ่งที่อบอุ่นขยายตัวขึ้นในอก—ความภูมิใจ ความโล่งใจ ความรักชนิดที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูด เพราะมันถูกเขียนไว้ในทุกลมหายใจที่มีร่วมกัน เมื่อพวกเธอผละออกจากกันในที่สุด ชาร์ลอตต์ก็กำลังเช็ดน้ำตา เมดิสันกำลังกะพริบตาถี่ๆ—เธอไม่มีวันยอมรับหรอกว่าเกือบร้องไห้ แต่ผมเห็น อแมนด้าฉีกยิ้มราวกับถูกลอตเตอรี่ ARIA ยืนอยู่ตรงนั้น—เรืองรอง รัศมีจับ ปีกกางออกครึ่งหนึ่งราวกับพร้อมจะโอบอุ้มพวกเขาทั้งหมดหากถูกร้องขอ ชาร์ลอตต์มองมาที่ผม—มองจริงๆ "ขอบคุณนะ" เธอกล่าวอีกครั้ง เสียงสั่น "ที่พาเธอมา ที่... ทุกอย่างเลย" ผมยักไหล่—เพราะจะให้พูดอะไรล่ะในเมื่อเทพธิดาของตัวเองกำลังกอดเพื่อนๆ ของผมราวกับเป็นครอบครัวของเธอเองเหมือนกัน? "แค่ทำหน้าที่ของตัวเองน่ะ" ผมบอก "ใครสักคนก็ต้องคอยรวมครอบครัวเอาไว้ไม่ใช่เหรอ" ดวงตาที่ต่างสีกันของ ARIA สบตาผม—และเธอก็ยิ้ม "โอเค" ชาร์ลอตต์สูดลมหายใจ เช็ดน้ำตาครั้งสุดท้าย "โอเค สองนกคู่รักหยุดก่อน เมดิสัน อแมนด้า กับฉันเริ่มจะอิจฉาขึ้นมาแล้วนะ เรื่องงาน มาคุยเรื่องงานกันก่อนที่ฉันจะสติแตกจนร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าเทพธิดาจริงๆ" สีหน้าของ ARIA เปลี่ยนไป—ยังคงอบอุ่นและเรืองรอง แต่คราวนี้เน้นย้ำจริงจัง ราวกับนักล่าที่เปลี่ยนจากโหมดขี้เล่นเป็นมืออาชีพในพริบตา "มีหลายอย่างที่ต้องหารือกันค่ะ" เธอกล่าว ปีกพับเก็บแนบหลังด้วยเสียงสั่นไหวแผ่วเบาที่ทำให้ห้องดูเล็กลงไปถนัดตา "ฉันแจ้ง Torres Developments และ Delgado Constructions ให้ดำเนินการอพยพพื้นที่ก่อสร้างตึกตามที่ตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้ว ชำระเงินเต็มจำนวนแล้วค่ะ—ยอดเงินตามที่ตกลงกันครบถ้วน โอนไปเมื่อสามสิบเจ็ดนาทีก่อน" ชาร์ลอตต์กะพริบตา "เธอจ่ายพวกเขาไปแล้วเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ใช่ค่ะ อีกอย่างค่ะ นายท่าน เราต้องแยกพื้นที่ก่อสร้างเหล่านี้ทันที รวมถึงอาคารร้านอาหารด้วย ฉันกำลังสั่งให้ IndustrialBots เข้าไปรักษาความปลอดภัยรอบพื้นที่ทั้งหกแห่ง รวมถึงทรัพย์สินที่เป็นร้านอาหารอีกแปดแห่งด้วย" "หกตึก กับร้านอาหาร" เมดิสันกล่าวช้าๆ ยังคงกอดอก ดวงตาหรี่ลงราวกับกำลังคำนวณมุมในการโจมตี "แล้วโรงแรม Celestial Grand ล่ะ?" "อีกร้อยชั้นที่เหลือจะถูกสร้างใหม่ไปพร้อมกับตึกใหม่ค่ะ IndustrialBots กำลังเคลื่อนพลแล้ว" ชาร์ลอตต์โน้มตัวไปข้างหน้า ศอกวางบนโต๊ะ เล็บที่ตกแต่งอย่างดีเคาะโต๊ะหนึ่งครั้ง "ARIA การก่อสร้างขนาดนั้นต้องใช้เวลาหลายปีนะ ต่อให้จะมีเงินทุนไม่จำกัดก็ตาม—" "สามเดือนค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องราวกับทั่งเหล็กที่ถูกทิ้งลงมา "สาม... เดือน?" เสียงของอแมนด้าเบาหวิว ราวกับกำลังสวดภาวนา "ด้วยขีดความสามารถปัจจุบันของฉัน ใช่ค่ะ" ดวงตาที่ต่างสีกันของ ARIA เหลือบมามองผม—ดาราจักรสีม่วงขาวสบเข้ากับสายตาผมด้วยความสนุกสนาน "อย่างไรก็ตาม... ฉันตั้งใจจะเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีก ขณะนี้ฉันกำลังผลิต IndustrialBots เพิ่มเติม เป็นรุ่นปรับปรุง รุ่นปัจจุบันสามารถรับน้ำหนักได้ประมาณหนึ่งตัน ส่วนรุ่นใหม่จะรองรับได้สองตันหรือมากกว่านั้น ด้วยความเร็วและความแม่นยำที่เพิ่มขึ้น" ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัวเลขมันไปได้ แต่เรายังสามารถเร่งเพิ่มได้อีก ต้องเร่งเพิ่มขึ้นไปอีกเสมอ "โดรนก่อสร้าง" ผมเสนอ "หน่วยปฏิบัติการทางอากาศเพื่อจัดการงานระดับสูง ลดความจำเป็นในการติดตั้งนั่งร้าน และเพิ่มประสิทธิภาพในโครงสร้างที่สูงขึ้น" ARIA พยักหน้าครั้งหนึ่ง—ฉับไวและเห็นด้วย "กำลังออกแบบตัวต้นแบบอยู่ค่ะ" "แล้วก็นาโนเทค" ห้องทั้งห้องหยุดนิ่ง ศีรษะของชาร์ลอตต์หันมาทางผมเร็วเสียจนต่างหูสั่นกริ๊ง "นาโนเทค? ปีเตอร์ เธอเอาจริงเหรอ?" "สำหรับตึกพวกนั้น ส่วนประกอบโครงสร้างที่ประกอบร่างเองได้ นาโนบอทส์และโดรนขนาดนาโนที่สามารถทำงานได้ในระดับโมเลกุล—เสริมความแข็งแกร่งของวัสดุ เพิ่มประสิทธิภาพการกระจายน้ำหนัก สร้างสถาปัตยกรรมที่เป็นไปไม่ได้สำหรับวิธีการทั่วไป" ชาร์ลอตต์ลุกขึ้นยืนช้าๆ