Chapter 853: Missing Primary Target 1 สิบโทที่นอนอยู่ห่างออกไปสามเตียงพยายามยันกายลุกขึ้น ทว่าร่างนั้นได้ผ่านหน้าเขาไปแล้ว—คมดาบลากผ่านทิ้งรอยเงาไว้เบื้องหลัง เขาก้มมองเส้นแนวนอนที่ปรากฏขึ้นบนหน้าท้องของตน เลือดสีแดงซึมออกมาเหมือนหมึกที่หยดลงในน้ำ ลำไส้ไหลทะลักออกมาตามรอยแผลนั้นเป็นก้อนเปียกชื้นที่ส่งควันจางๆ อย่างผิดธรรมชาติ พวกมันขดตัวรอบข้อเท้าเขาดุจงูที่มีชีวิตก่อนจะแน่นิ่งไป จ่าสิบเอกตื่นขึ้นมาพร้อมสู้ เขากระโจนลงจากเตียงในท่าหมอบ พร้อมไรเฟิลในมือ— คมดาบตวัดลงมา—เปล่งประกายด้วยเปลวเพลิงจากนรก เขาใช้ไรเฟิลรับไว้ เหล็กปะทะเหล็ก แรงกระแทกส่งร่างเขาทรุดลงคุกเข่าจนโครงเตียงด้านหลังแตกกระจัดกระจาย ร่างนั้นกดน้ำหนักลงมา—พลังอันมหาศาลเกินมนุษย์ถ่ายเทผ่านคมดาบ อักขระบนถุงมือของเธอเรืองแสงสีแดงฉาน ลำกล้องปืนไรเฟิลหักสะบั้นราวกับกิ่งไม้แห้ง คมดาบผ่าทะลวงผ่านร่างเขาตั้งแต่กระหม่อมจรดเป้าในการตวัดเพียงครั้งเดียวที่โหดเหี้ยม ร่างสองซีกแยกจากกัน อวัยวะภายในไหลทะลักออกมาเป็นกองที่ส่งควันฉุย เลือดไหลนองหนาจนเดือดปุดๆ ราวกับน้ำมันดินจากขุมนรก สิบเอ็ดวินาที สิบสี่ศพ—ซากศพแต้มสีสันให้โรงนอนกลายเป็นภาพวาดแห่งขุมนรก แขนขาที่กระจัดกระจายราวกับเครื่องสังเวยแด่เทพเจ้ามืดดำ ทหารคนสุดท้ายวิ่งไปถึงประตู— คมดาบแทงทะลุหลัง ทะลุหน้าอก และทะลุผ่านประตูออกไป—ตรึงเขาไว้กับไม้ท่ามกลางเศษเสี้ยนและเลือดที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟประหลาดชั่วครู่ก่อนจะมอดดับลง *** โรงเก็บยานพาหนะมีทหารหกนายกำลังวิ่งสุดฝีเท้าเพื่อขึ้นรถขนส่ง ร่างหนึ่งร่วงลงมาจากคานหลังคา—ทิ้งตัวลงมากว่าสี่สิบฟุตเข้าใส่สิบโทที่เป็นผู้นำ กะโหลกของเขาถูกบดขยี้ลงบนคอนกรีตจนระเบิดออก เนื้อสมองกระจายทั่วพื้นเปื้อนน้ำมันเป็นก้อนสีเทาอมชมพูที่ส่งควันร้อนจางๆ ออกมาอย่างผิดปกติ พลทหารที่อยู่ด้านหลังเขาห่างจากจุดปลอดภัยเพียงสามก้าว คมดาบตวัดผ่านหน้าท้องของเขา—ผ่าร่างราวกับเครื่องสังเวย ลำไส้พุ่งทะลักออกมาพาดบนฝากระโปรงรถขนส่งเป็นเส้นสายเปียกชื้นที่บิดเร่าอยู่หลายวินาทีราวกับพยายามจะคลานกลับเข้าไปข้างใน ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู— คมดาบแทงทะลุจากด้านในออกมา ทะลุเหล็ก ทะลุหน้าอก ทะลุแผ่นหลังของเธอ ร่างที่สองดักรออยู่ก่อนแล้ว—เงาทมิฬเกาะเกี่ยวร่างเธอราวกับปีศาจผู้ซื่อสัตย์ คมดาบหมุนคว้าง—อย่างโหดเหี้ยมและจงใจ—กรีดขึ้นข้างบนจนกระดูกหน้าอกแยกออกจากกันด้วยเสียงดังสนั่นเหมือนฟ้าร้อง เลือดพุ่งกระฉูดเป็นน้ำพุสีแดงที่อาบชโลมเพดานห้อง ทหารสามนายเปิดฉากยิง แสงจากปากกระบอกปืนสว่างวาบ เสียงปลอกกระสุนกระทบพื้นดังระงม ทว่ากระสุนกลับไม่โดนเป้าหมายเลย เพราะร่างเหล่านั้นไม่เคยอยู่ในที่ที่กระสุนพุ่งไป—พวกมันพร่าเลือนกลายเป็นเงา และปรากฏตัวขึ้นใหม่อีกครั้งราวกับภูตผีจากฝันร้าย คมดาบตัดมือของผู้ยิงคนแรก—ขาดสะบั้นถึงข้อมือ ตอแผลถูกปิดสนิทด้วยความร้อนจากนรก จากนั้นคือศีรษะของเขา—ที่กลิ้งไปตามพื้น ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง คมดาบแทงทะลุกระดูกสันหลังของคนที่สอง—พุ่งออกจากหน้าอกพร้อมละอองกระดูกและเลือดเนื้อ บิดหมุนเพื่อฉีกกระชากหัวใจก่อนจะดึงกลับออกมาพร้อมเสียงเนื้อเปียกชื้น ศีรษะของเขากระแทกกระจกหน้ารถขนส่ง—กระจกแตกละเอียดทิ้งรอยเลือดและสมองไว้เป็นทาง ทหารคนสุดท้ายทิ้งไรเฟิลลงพื้น ทรุดตัวลงคุกเข่า อายุสิบเก้าปี อีกสามเดือนจะได้กลับบ้าน "ได้โปรด—" คมดาบเคลื่อนที่—ตวัดลงมาดุจคำพิพากษาจากสวรรค์ ผ่าร่างเขาตั้งแต่กระหม่อมถึงเป้าท่ามกลางละอองเลือดและอวัยวะที่ส่งควันไอร้อนอันชั่วร้าย ศูนย์สื่อสารมีช่างเทคนิคสี่คน คนแรกเอื้อมไปที่แผงควบคุมฉุกเฉิน นิ้วมือรัวพิมพ์บนคีย์บอร์ด— มือหนึ่งคว้าศีรษะของเธอแล้วกดหน้ากระแทกกับหน้าจอ ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม แผงควบคุมแตกกระจาย—เศษแก้วระเบิดเข้าด้านใน ฝังลงในดวงตา แก้ม และหน้าผากของเธอ กะโหลกศีรษะแตกหักพร้อมกัน—กระดูกเปราะแตกเหมือนพอร์ซเลน เนื้อสมองผสมปนเปไปกับวงจรไฟฟ้ากลายเป็นของเหลวสีเลือดที่ส่งประกายไฟ เธอฟุบลง กระตุกเกร็ง ใบหน้าไม่เหลือเค้าโครงเดิมของมนุษย์ คนที่สองวิ่งไปได้ห้าก้าวทางประตู บางสิ่งแทงทะลุผ่านกระดูกสันหลังของเขา—ไม่ใช่กระสุน แต่เป็นกำปั้นที่ห่อหุ้มด้วยเงาและไฟนรก กระดูกแตกละเอียดเหมือนแก้วถูกค้อนทุบ รองเท้าบูทเหยียบลงบนหลังของเขา—ส้นรองเท้าหุ้มเกราะกดลงด้วยแรงมหาศาล—และกระดูกสันหลังของเขาก็ระเบิดเข้าด้านใน กระดูกสันหลังแหลกเป็นผุยผง ซี่โครงยุบตัวลงราวกับกระดาษเปียก เขาแผดเสียงร้องหนึ่งครั้ง—แหลมสูงและเปียกชื้น—ก่อนที่คมดาบจะตามมา ตวัดผ่านเป็นเส้นโค้งสีเงินอมดำที่ผ่าร่างเขาตั้งแต่คอถึงเป้าในคราวเดียวอย่างไร้ความปรานี ลำไส้ไหลทะลักออกมาเป็นเส้นสายที่ส่งควันฉุย ขดตัวบนพื้นคอนกรีตเหมือนงูที่กำลังตาย ร่างของเขากระตุกหนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วแน่นิ่งไป—เลือดไหลนองจนหนาแน่นสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงราวกับกระจกเงาสีมืด คนที่สามระดมยิงกระสุนสิบห้านัดใส่เงาที่กำลังพุ่งผ่านห้อง กระสุนสิบห้านัดแหวกผ่านอากาศว่างเปล่า—รอยกระสุนพุ่งผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์ กระแทกฝาผนังเสียงดังทึบ เงาเลือนลางนั้นหยุดลงห่างจากใบหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้ว—ชุดเกราะสีดำกลืนกินแสง หน้ากากสะท้อนดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเธอราวกับความว่างเปล่าที่จ้องมองกลับมา เธอมีเวลาเพียงพอที่จะรับรู้ถึงแสงเรืองสีแดงจางๆ หลังช่องแคบของหน้ากาก จากนั้นคมดาบก็กรีดผ่านลำคอของเธอ การตวัดแนวนอนเพียงครั้งเดียว—คมดาบนั้นแหลมคมจนแยกเนื้อและกระดูกอ่อนออกโดยไม่มีแรงต้าน เลือดพุ่งเป็นเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบ แต้มจุดสีแดงลงบนเพดานซึ่งส่งเสียงขู่ฟ่อเมื่อหยดลงบนโลหะร้อนของแผงควบคุม ศีรษะของเธอพับไปด้านหลัง—ลำคอเปิดกว้างราวกับปากที่สอง—ก่อนที่ร่างจะทรุดลง มือตะเกียกตะกายที่บาดแผลอย่างสิ้นหวังในขณะที่ชีวิตไหลทะลักออกมาเป็นฟองเลือดสีแดง คนที่สี่ไม่ได้วิ่งหนี น้ำตาไหลพรากอาบใบหน้า เขามองดูเพื่อนร่วมงานตาย—มองดูแขนขาที่แยกออกจากร่าง ลำตัวที่ถูกผ่าออก ศีรษะที่กลิ้งหลุนๆ—และบางสิ่งภายในใจเขาก็แตกสลาย "ได้โปรด" เขาพึมพำ เสียงสั่นเครือ "ผม