บทที่ 4123 ความหายนะใกล้เข้ามา แคลลิปเซียไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย เพราะหัวใจของเธอสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น จิตวิญญาณของเธอกรีดร้องให้เธอได้ลิ้มลองรสชาตินั้น เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แม้ว่าลีอาจะอยู่ตรงนี้ เธอก็อาจไม่สามารถหยุดยั้งเธอได้ เธอลงมาจากฟากฟ้า เผาให้กำแพงอันท้ายของระดับออโต้ร๊าชระดับสูงราวกับว่าเป็นอากาศ “วิญญาณเด็ก!?” “ไม่ใช่เด็ก! นี่คือวิญญาณเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัว! ระวังไว้…!” “ผู้ครองอาณาจักรบอกให้เราต่อสู้จนถึงตาย! หยุดเธอไว้!” ออโต้ร๊าชหลายร้อยคนวิ่งเข้ามา ฝ่ายคณะวิหารเขียวชอุ่มจัดทัพออโต้ร๊าชจำนวนมหาศาล แม้เปรียบเทียบกับอาณาจักรอื่นก็ยังมากกว่ามาก อย่างไรก็ตาม พวกเขาส่วนใหญ่ยังอยู่ในระดับออโต้ร๊าชระยะเริ่มต้น เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ ภายในพิลึกออโต้ร๊าชหลายสิบคนส่งเสียงกรีดร้องอย่างหวาดระแวง “อออออ!” ร่างของพวกเขาถูกเผาโดยเปลวไฟสีม่วงดำแห่งหายนะ พวกเขาไม่อาจเข้าใกล้เธอได้เลย เธอร้อนระอุจนเปลวไฟลามรอบตัว พวกเขาต้องละทิ้งร่างกายและหนีด้วยจิตวิญญาณ แต่แคลลิปเซียได้ปล่อยคลื่นความร้อนแห่งหายนะออกมาทันที จิตวิญญาณของออโต้ร๊าชถูกทำลายโดยตรง ผู้ที่ถอยกลับก็ถูกเผาโดยเปลวไฟหายนะเช่นกัน และจักรพรรดิอมตะพันชาติตัวอื่น ๆ ที่กำลังจัดรูปแบบต่อสู้ก็หายไปไม่มีร่องรอย ร่างของพวกเขาแปรเป็นเถ้าถ่าน และแม้แต่เถ้านั้นก็ถูกเผาโดยคุณสมบัติอับศรัทธาของเปลวไฟหายนะ “อา! ถอยกลับ!” “เธอเป็นปีศาจ! เธอเป็นอสูร!!!” เสียงกรีดร้องของความหวาดกลัวดังก้องกังวานทั่วเมือง ผู้คนสูญเสียแรงใจต่อสู้ เมื่อวิญญาณเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวลงสู่พื้นดิน เมืองถูกล้อมรอบด้วยคลื่นเปลวไฟสีม่วงดำ เมื่อเปลวไฟล้มลงบนอาคาร เส้นเปลวไฟโหนดโขดคลีออกมาทำลายโครงสร้างเป็นนับไม่ถ้วนและละลายหินเป็นแม่น้ำของถ่านหลอม สายถนนกลายเป็นโบกไฟกลืนกินทุกอย่างที่อยู่ใกล้เคียง ผู้ที่ยังไม่หนีถูกเผาเป็นเถ้าในพริบตา มันเป็นทะเลแห่งไฟหายนะจริง ๆ แคลลิปเซียค่อย ๆ ลงมาช้า ๆ ราวกับให้เวลาผู้อื่นที่ไม่ได้ต่อสู้หนีไปได้บ้าง โชคร้ายที่จุดที่เธอลงมานั้นไม่ใช่ใจกลางของคณะวิหารเขียวชอุ่ม แต่คือใจกลางของอาณาจักรล่างของคณะวิหารเขียวชอุ่ม ซึ่งเป็นเขตต้องห้ามที่ไม่มีใครยกเว้นผู้ครองอาณาจักรและผู้ที่เขาอนุมัติให้เข้า เนื่องจากที่นี่คือจุดตั้งของแกนอาณาจักร แคลลิปเซียค่อย ๆ ลงมาช้า ๆ ราวกับให้เวลาผู้อื่นที่ไม่ได้ต่อสู้หนีไปได้บ้าง โชคร้ายที่จุดที่เธอลงมานั้นไม่ใช่ใจกลางของคณะวิหารเขียวชอุ่ม แต่คือใจกลางของอาณาจักรล่างของคณะวิหารเขียวชอุ่ม ซึ่งเป็นเขตต้องห้ามที่ไม่มีใครยกเว้นผู้ครองอาณาจักรและผู้ที่เขาอนุมัติให้เข้า เนื่องจากที่นี่คือจุดตั้งของแกนอาณาจักร เพียงขอบของคณะเท่านั้นที่ถูกเผา แต่แม้กระทั่งนั้นเธอก็รับรู้ว่ามีชีวิตประมาณสองหมื่นคนหายไป แคลลิปเซียหายใจเบา ๆ ด้วยความไม่เชื่อ คำสอนของเดฟวส์และลีอาให้เธอไม่ฆ่าโดยง่าย จึงฝังลึกอยู่ในจิตใจทำให้เธอควบคุมตนเองไม่ให้ตัดชีวิตหรือทำร้ายใครตามใจชอบ แต่เมื่อพวกเขาเริ่มต่อสู้กับครอบครัวของเธอ เธอรู้สึกว่าการกระทำของเธอเป็นการชดเชยที่สมควร “ฉันยังเป็นเด็กดีอยู่…” แคลลิปเซียทำหน้าอายแล้วคิดว่าเดฟวส์และลีอาจะไม่โทษเธอ เธอลงสู่พื้นผิวและละลายทางลงสู่ใต้ดินลึก เธอเร่งความเร็วเพราะไม่เห็นสัญญาณชีวิตใด ๆ ที่นี่ ยกเว้นบางจุดเล็กน้อย เปลวไฟของชีวิตดูเหมือนจะดับสูญเร็ว ๆ นี้ “คงเป็นผู้พิทักษ์บ้างล่ะ พวกปัญญาแก่ในหลุมศพที่พี่มิ้งจีเคยพูดถึง…” แคลลิปเซียพูดบ่นไม่ได้ทำให้ความเร็วของเธอช้าลงเลย *บูม!~* ไม่นานระเบิดอำมหิตดังขึ้น ทำให้เกิดแผ่นดินไหวเล็ก ๆ ทำลายโครงสร้างหลายแห่งบนผิวดิน แคลลิปเซียมาถึงโครงสร้างเกือบเหมือนเขาวงกตใต้ดิน และสามคนกระโจนมาหาเธออย่างกระทันหัน พวกเขาดูเหมือนโครงกระดูกและร่างกายแห้งแร็ว แต่ออร่าของพวกเขาอันแรงแรงส่งคลื่นกระทำระดับออโต้ร๊าชระดับเจ็ด พลังของพวกเขาเหนือกว่าระดับสองขั้น “พายุลมฟ้า!!!” พวกเขาปล่อยเทคนิคล้ำศักดิ์สามสูตรพร้อมกันสู่แคลลิปเซีย พลังลมวนรวมเป็นพายุไซโคลน พวกเขายิงมาที่เธอราวกับพายุที่ไม่มีที่สิ้นสุดโดยดูดพลังงานฟ้าผ่าและดินเพื่อเสริมกำลังให้กลายเป็นพายุอันน่าสะพรึงกลัว แต่ความผิดพลาดแรกของพวกเขาคืออยู่อย่างใกล้ชิดกับเธอ “นวาโบล่าแห่งหายนะ!” แคลลิปเซียกำมือแน่นและส่งเสียงดังกังวาน เปลวไฟสีม่วงดำลุกขึ้นจากร่างกายเล็กของเธอและขยายเป็นก้าส่งผลทำลายพายุและกลืนกินโครงกระดูกเก่าทั้งสาม เปลวไฟหายนะทำลายเขาวงกตลึกลงไปและทำลายล้างทุกอย่างในอุโมงค์ใต้ดินเผาทุกสิ่งที่อยู่ในรัศมีของมัน ทันที เธอสร้างช่องว่างกว้างใหญ่ในเขาวงกต แม้หินที่ใช้สร้างก็ไม่อาจทนทานได้แม้จะอยู่ในระดับออโต้ร๊าชระดับยอดสุดแล้ว ห้องและทางเดินจำนวนมากละลายภายใต้เทคนิคอันน่าสะพรึงของเธอ ไม่ใช่เทคนิคล้ำศักดิ์แต่เป็นเทคนิคที่เธอเพิ่งเข้าใจและฝึกใช้จากลีอา เพียงแค่ระเบิดเปลวไฟของเธอซึ่งเป็นรูปแบบที่บีบอัดของเทคนิคจิตวิญญาณโดยกำเนิดของเธอ ทุกจิตวิญญาณต่างมีเทคนิคกำเนิดหนึ่งเดียว เมื่อตอนที่เอลเดียเป็นวิญญาณพายุฟ้าผ่าลบ การทำลายล้างอาจทำให้ดินและฟ้าตกเต็มที่ด้วยแสงสว่างแห่งการทำลาย เมื่อเปลวไฟส่วนใหญ่ถอยหลังหลังการโจมตี แคลลิปเซียเห็นบางอย่างแสงสว่างอยู่ใต้อัน ใจของเธอเต้นแรงและเธอกระโดดวิ่งไปหามัน *ซวช!~* ในขณะนั้น ผู้ครองอาณาจักร “พันลมตัดใบ” ปรากฏขึ้นเหนือเมือง ใบหน้าขุ่นเคืองและอัศจรรย์เมื่อมองดูฝั่งปราสาทที่ไม่อาจทะลุได้ซึ่งหลอมละลายอย่างง่ายดาย ปราสาทเคยต้านทานการรุกรานของคนโง่ธรรมะหลายครั้ง แต่ตอนนี้ดูเหมือนไม่มีโอกาส การป้องกันของคณะวิหารเขียวชอุ่มถูกเผาผลาญจนหมด ไม่มีแนวป้องกันใด ๆ จำนวนสิบแห่งที่ตั้งขึ้นจะหยุดเธอได้เลย จริง ๆ แล้วพวกมันละลายไปแล้วก่อนเริ่มทำงาน “ไม่...ไม่...ไม่ได้…ไม่ได้!” เขาตกลงมาดูรอยแสงสีม่วงดำที่ส่องแสงสว่างอยู่ตลอดเวลา ซึ่งลึกลงสู่ใต้ดินทำให้หัวใจของเขาตบตื่นด้วยความหวาดกลัว คำเตือนของวิญญาณฟีที่เคยได้ยินบ่อย ๆ ก้องอยู่ในหัวของเขา เขาเสียใจที่ไม่ได้รับข้อเสนอ แต่เข้าใจว่าตอนนี้สายเกินแล้ว เพราะเขารู้สึกว่ากำลังจากแกนอาณาจักรกำลังหลุดออกจากร่างกายของเขา!