**บทที่ 4139: สำนักส่งของ** อาณาจักรบนและอาณาจักรใหญ่ได้อยู่ที่จุดเชื่อมต่อเพื่อส่งกองกำลังลงสู่ระดับอาณาจักรล่าง เพื่อหยุดยั้งหายนะใหม่ที่กำลังจะมาถึง แต่พวกเขากลับไม่รู้ถึงคลื่นใหม่ที่พลิกผันเข้ามาอีกครั้ง เกินกว่าเก้าระดับได้รับของขวัญเซอร์ไพรส์ พวกมันคือ ระดับอาณาจักรล่าง “กุญแจทอง” “หมู่เผานกแสงจันทร์” “อาณาจักรเทวตะวันเย็นนิรันดร์” “กุญแจรำคาญ” “มังกรดิน” “ไฟฟีนิกซ์” “ไฮดราตัวสามหัว” “ดินแดนป่าเสียงกระซิบ” และ “หุบเขาเขียวขจี” มหาปราชญ์ของแต่ละอาณาจักรต่างมองของขวัญนั้นด้วยความระแวดระวังจนหัวใจสั่นกึกก้องขณะมองดูศพที่ลอยอยู่หน้าพระราชวังของตน พวกเขาได้รับมันพร้อมกันในเวลาเดียวกัน แต่ไม่มีใครทราบว่ามันคืออะไร พวกเขาจ้องมองศพนั้นอย่างลึกซึ้ง มันก็แค่ศพของ “ออโตรัช ชั้น 1” เท่านั้น หากคนเช่นนั้นตายลงก็เพียงแค่สั่นสะเทือนสักสองสามวินาที — เท่านั้นเท่านั้นเอง แต่แล้วตอนนี้พวกเขาก็ยังสั่นสั่นไม่หยุด พวกเขาไม่รู้ศพนี้เป็นของใคร เพราะมันมิดดำเป็นถ่าน เหลือแค่พลังงานแห่งเปลวไฟมหันตภัยที่คอยละอองอยู่รอบๆ พวกเขาแทบไม่อาจรับรู้ แต่ “ลีออร่า เวิร์ลไลท์” “อราตะ ซันบอร์น” และ “พันลมศุร่าย” ต่างรับรู้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะคนหลังนี้ จะรับรู้อย่างไรได้ล่ะ เขากลับมาที่ “หุบเขาเขียวขจี” ระดับอาณาจักรล่างในวันรุ่งเช้าที่สาม หลังจากเห็นว่ามันไม่ระเบิด แต่กลับถูกด่าและทำลายเกียรติยศต่อหน้าสาธารณะว่า ทิ้งอาณาจักรไปแล้ว แม้เขาจะอ้างว่าได้เห็น “จักรพรรดิมืดมรณะ” และไล่ตามจนถึงขอบอาณาจักรแล้วแต่ล่มเหลือ หลายคนไม่รู้ความจริง แต่พวกเขากลับคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหก “ใจกลางอาณาจักร” กำลังถูกสิ่งมหันตภัยหลอมละลาย แล้วเขากลับมีอณาจักรรบกวนไล่ “จักรพรรดิมืดมรณะ” ที่กำลังหนีออกจากอาณาจักรหรือ? ผู้คนเริ่มสงสัย และมีพยานอ้างว่า “พันลมศุร่าย” เคยต่อสู้กับหญิงเถาและวิญญาณเปลวไฟมหันตภัย แต่หลังจากถูกผลักโยงไปทาง “ใจกลางอาณาจักร” แล้วก็หายไปไม่มีร่องรอย ชัดเจนว่าเขาหนีไปแล้ว แต่ “พันลมศุร่าย” ยังคงถือเรื่องของตนไว้ต่อไปโดยไม่อายใครเลย เขาพยายามเชื่อมต่อกับ “ใจกลางอาณาจักร” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่ล้มเหลว เรื่อยๆ จนฆ่าเยาวชนคนหนึ่งที่ดูถูกเขา ก็คือ “น้องชายศิษย์ใหญ่” ที่อ่อนละเลย แต่เขาก็สังหารคนอื่นหลายคนและบังคับให้ตนเองกลับเป็นผู้ปกครองอีกครั้ง แม้จะได้ฉ่ำฉุยบัลลังก์บ้าง เขาก็อ้างว่าเขายังคงเป็นผู้ปกครอง “หุบเขาเขียวขจี” จนถึงวันอาณาจักรพังทลาย แต่เขาก็หยุดยั้งการอพยพมวลรวมไม่ได้ ผู้คนกลัวว่าอาณาจักรอาจพังหรือถูกไฟมหันตภัยกลืนกิน ไม่มีใครตำหนิเขา เพราะทั้งหลายก็อยู่รวมตัวกันที่ขอบอาณาจักรพร้อมเตรียมออกหากอันตรายเพิ่มพูน “พันลมศุร่าย” เพียงแต่ทำนักหัวเราะกรีดและคงอยู่ต่อไป เขาคิดว่าพวกคนบ้าเหล่านั้นอาจหนีไปเพราะไม่สามารถเผา “ใจกลางอาณาจักร” ให้หมด หากทำได้ก็จะทำได้แล้วด้วยความรุนแรงของพวกเขา และยิ่งทำให้วุ่นวายก็ยิ่งเสี่ยง เขาคิดว่าควรจะยืนหยุดรอให้ “นักรบสวรรค์” หรือผู้อื่นมาช่วยโดยธรรมชาติ แต่เขากลับหันหลังวิ่งหนี “พันลมศุร่าย” รู้สึกว่าเป็นคราบสีดำใหญ่ที่สุดในชีวิตของตน แต่ความรู้สึกนั้นก็ไม่ค่อยยาวนาน เมื่อเขาเห็นศพ “ออโตรัช ชั้น 1” ศพที่เผาถ่านนั้นเตือนให้รู้ว่าถ้าเขายืนอยู่ตรงนั้น เขาจะตกเป็นเรื่องตลกของคนอื่น ขณะมองศพ เขาก็ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ไม่สามารถตามรอยได้ แต่เขาเห็น “ศิลาภาพอันวิจิตร” อยู่ในมือศพนั้น เป็นหินอันหนึ่งที่บันทึกและเก็บรักษาทั้งคลื่นภาพและคลื่นเสียงของโลกอย่างใกล้เคียงกับความชัดเจนที่ไม่มีที่ติ แม้ “ออโตรัช ระยะสุดท้าย” ก็ไม่อาจรบกวนการบันทึกนี้ได้ และ “ออโตรัช ระยะแรก” ก็มิอาจทำลายมันได้ เมื่อเปิดใช้ครั้งแรก หินจะส่งเสียงฮัมอ่อน ๆ สั่นสะเทือนกับความถี่ของแสงบรรพชาติ ข้อมูลที่บันทึกไว้สามารถเล่นซ้ำได้อย่างคมชัด เหมือนยกภาพสามมิติและเสียงใสใสขึ้นมาด้วยความคมชัดเหมือนเข้าสู่วิธีจำ “หินม่านความทรงจำลูมินาร์ค…” “พันลมศุร่าย” กับคนอื่น ๆ จ้องมองหินนั้นด้วยสีหน้าตะกึงตะก็ ลางสังเกตว่า นี่คงเป็นคำเตือนจาก “จักรพรรดิมืดมรณะ” อย่างชัด! มหาปราชญ์คนอื่น ๆ ก็เงียบไปในอาณาจักรของตน สีหน้ากลายเป็นสีหม่น **ลีออร่า เวิร์ลไลท์** เป็นคนแรกที่ยกมือขึ้นและรับ “หินม่านความทรงจำลูมินาร์ค” ไว้ในมือของเธอ มือเธอสั่นขณะจับมัน จึงต้องลูบไหล่ของตนเองเพื่อคุมการเคลื่อนไหว เธอคิดว่าความสวยงามของหินนี้เหมือนสัญญาณแห่งความตาย ลวดลายแสงเปล่งประกายคล้ายแสงแม่น้ำไหลอยู่ใต้วัสดุใส ทำให้หินดูมีออร่าที่เต้นระบายน้ำตาล แสงสว่างอยู่ในแกนศูนย์กลางของหิน ดึงเอาแสงสว่างละอองที่สุดของรอบๆ มาจับและสะท้อนกลับ อย่างไรก็ตาม แสงนี้ไม่ได้บริสุทธิ์แล้ว ถูกบันทึกด้วยแสงรอบข้างและจะคงอยู่ตลอดร้อยล้านปี สิ่งใดก็ตามที่อยู่ภายในอาจกำหนดชะตากรรมของอาณาจักรได้ เธอหายใจลึก ๆ แล้วกดเล่น แสงสว่างอร่ามกระจายแผ่ทั่วตัวเธอและหลายคนที่อยู่รอบ ๆ เหมือนโดนดึงเข้าสู่ “อาณาบริเวณ” แสงหมุนวนเต็มอากาศส่องสว่างอย่างลึกซึ้งจนเหมือนถูกพาไปยังสถานที่อื่น เป็นอาณาที่กว้างใหญ่ มีท้องฟ้าดวงดาวส่องแสงเหนือและทรายสีม่วง‑เทาปกคลุมพื้นดิน หน้าอกของพวกเขาเป็นสองร่างแปลกตา – ชายใส่เสื้อคลุมสีม่วงและเด็กหญิงใส่เสื้อคลุมสีดำ ชายยืนสูงส่ง มองด้วยสายตาสีไพลินเย็นยะเยือก แสดงถึงความตายที่ล้อมรอบ แต่ยังมีสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าอยู่ข้างเขา นั่นคือเด็กหญิงในชุดดำ เธอเป็น “วิญญาณเปลวไฟมหันตภัย” เล็ก ๆ พอเห็นผิวสีม่วงของเธอและลักษณะอื่น ๆ ที่เฉพาะของวิญญาณเท่านั้น ผู้ชมต่างก็สัมผัสถึงออร่าที่บันทึกไว้ จึงสะดุ้งและถอยหลัง บรรพบุรุษเฒ่าผู้ยิ่งใหญ่หลายคนหล่นนั่งลงบนก้นบังเหียนโดยหวาดกลัว มันมีอยู่จริง! เธอเป็นวิญญาณไฟมหันตภัย! ดวงตาสีทอง‑แดงอาบแสงไฟระอุ เหมือนจะทิ้งแผลเผาไหม้ในหัวใจของผู้ที่มอง เธอเป็นสัญลักษณ์ของการทำลายล้างที่เป็นรูป체 แต่อย่างเดียว “พันลมศุร่าย” ไม่ได้ตกตะลึง แต่กลับถูกกระแทกจิตใจอย่างแรง เขาวิ่งหนีออกจากฉากทันที แล้วหยุดที่ขอบอาณาจักรโดยคิดว่าทั้งหมดเป็นแค่ภาพกระ projection แต่อารมณ์ของเขาก็ปวดร้าว “สวัสดีครับ มหาปราชญ์ทั้งหลาย ใบหน้าต่าง ๆ คงเห็นแล้วว่า ผมคือ ‘จักรพรรดิมืดมรณะ’” เสียงลึกเย็นก้องกังวานทั่วบริเวณ “ท่านผู้มองภาพฉายนี้ โปรดฟังให้ดี” ริมฝีปากของ “จักรพรรดิมืดมรณะ” คดเคี้ยวเป็นรอยยิ้มเย็น “ข้าขออภัยที่วิญญาณไฟของข้าก่อให้เกิดความวุ่นวาย…ข้าหวังว่าท่านจะยกโทษให้เธอ เพราะเธอยังอายุไม่เต็มที่และไม่ฟังคำสั่งผมอย่างเต็มที่…ข้า‑” “อ๊ะ นั่นเป็นการโกหกไป ฉันฟังตามเจ้าเสมอ ㅎㅁㅍ~ ใครเลวตอนนี้?” วิญญาณไฟตัวเล็กพูดขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว “ใช่แล้ว” ชายใส่เสื้อคลุมสีม่วงเปลี่ยนสีหน้าเป็นความอ่อนโยน เขายื่นมือมาสัมผัสศีรษะของเธอ “ถูกต้องแล้ว คาลิปเซีย เจ้าตัวหลายคนพยายามฆ่าข้าตอนนี้” “อะไร!? ใครคือคนพวกนั้น!?” คาลิปเซียยกมือขึ้นด้วยความศักดิ์ศรี แล้วเปล่งเปลวไฟมหันตภัยจากฝ่ามือ “บอกฉันแล้วฉันจะเผาพวกเขา ถ้ามี ‘ใจกลางอาณาจักร’ ฉันจะละลายให้ด้วย!~” เสียงของเธออ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความโกรธ เดวิสหลับตามาก่อนชี้ไปที่ “หินม่านความทรงจำลูมินาร์ค” “เดินทางต่อของคุณรออยู่ที่จักรวรรดิ…” “…!” แต่มหาปราชญ์ทั้งเกียวเกียวเกียวเหมือนถูกชี้ให้เห็น ความกลัวซึมเข้าสู่หัวใจของพวกเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต.