Chapter 3184: ข้าไม่ได้ต้องการอะไรมากนัก หลี่ชีเย่ไม่ได้เสียเวลาในสายธารอมตะอีกต่อไป เขาจากไปทันทีหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจของตน เขาไม่มีความผูกพันใดๆ กับโลกใบนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาย้ำอยู่เสมอว่าตนเป็นเพียงคนผ่านทาง เขามาที่นี่เพียงเพื่อหาคำตอบ พบเจอผู้คนสักเล็กน้อย และสัมผัสประสบการณ์บางอย่างเท่านั้น ที่นี่ไม่มีอดีตที่ฝังใจหรือความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ใดๆ เขาไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรือปกป้องสถานที่แห่งนี้เพื่อใครทั้งสิ้น เขาเดินทางกลับไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสระเสด็จขึ้นสู่สวรรค์เพื่อหลอมอาวุธของเขาต่อ ในตอนนี้มันเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงการแกะสลักรายละเอียดเล็กน้อยเพื่อเก็บงานให้เรียบร้อยเท่านั้น “เจ้าปล่อยให้ผู้สืบทอดคนนั้นหนีไป” เจ้าของสถานที่แห่งนี้เอ่ยขึ้น เขาหมายถึงทูตแห่งความมืดนั่นเอง “แล้วอย่างไรเล่า? ก็แค่ผู้สืบทอดคนหนึ่ง ซึ่งถือว่าเป็นทูตไปบอกให้คนอื่นรู้ว่าข้ากำลังจะไปหานั่นแหละ ถือว่าเป็นมารยาทอย่างหนึ่ง” หลี่ชีเย่ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เจ้าของสถานที่ไม่ได้ติดตามเรื่องนี้ต่อ แม้แต่สมาชิกของสิบผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่ใช่ภัยคุกคามอะไรสำหรับคนระดับหลี่ชีเย่ “รสชาติของการสร้างสรรค์เป็นอย่างไรบ้าง?” เจ้าของสถานที่ถามหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง “ไม่เลว” หลี่ชีเย่แย้มยิ้มและจ้องมองไปยังส่วนลึก “ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลมากมาย แต่พวกเจ้าทุกคนจะต้านทานความเย้ายวนของงานเลี้ยงได้หรือ? อย่าบอกข้านะว่าเจ้าไม่เคยคิดถึงมันเลย” “พวกเราคงทำไปนานแล้ว แทนที่จะมารอจนถึงตอนนี้หรือในอนาคต” เจ้าของสถานที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและไม่พอใจ “ใครจะไปรู้? ตัวตนระดับพวกเราก็คาดเดาได้ยากพอๆ กันนั่นแหละ” หลี่ชีเย่ยักไหล่ตอบ “พวกเรามีวิถีชีวิตที่แตกต่างออกไป แทนที่จะเอาแต่คิดจะเขมือบกลืนกิน นั่นคือสาเหตุของสถานะที่เราเป็นอยู่ตอนนี้” เจ้าของสถานที่ขมวดคิ้ว “อืม ฟังดูมีเหตุผล” หลี่ชีเย่หัวเราะ “วิถีของเจ้าแตกต่างจากคนอื่นจริงๆ เช่นเดียวกับระบบเหรียญใน Moneyfall หรือการแลกเปลี่ยนที่สระเสด็จขึ้นสู่สวรรค์แห่งนี้ เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก” “อะไรนะ เจ้าคิดจะทำลายพวกเราหรือ?” เจ้าของสถานที่ไม่พอใจขึ้นมา “อย่างที่เจ้าพูดนั่นแหละ ถ้าข้าจะทำ ข้าคงไม่รอจนถึงตอนนี้หรอก อีกอย่างยังไงก็ไม่ใช่ตาของข้าด้วย ตาแก่สามคนนั้นคงจะกระโดดงับเหยื่อไปก่อนแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว เจ้าของสถานที่แน่นอนว่าไม่ชอบคำพูดนี้ แต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร ตัวตนส่วนใหญ่ในระดับนี้ก็คงคิดเช่นเดียวกัน แม้แต่ตาแก่สามคนที่หลี่ชีเย่กล่าวถึงก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์บางอย่างมา พวกเขาก็ละทิ้งความระแวงนั้นไป “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าก็ควรไปเสียที แล้วไปก่อเรื่องที่ห้วงอวกาศโน่น สถานที่ของข้าไม่เหมาะจะรับมือตัวปัญหาอย่างเจ้า” เจ้าของสถานที่ต้องการขับไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ออกไป “อย่าเพิ่งรีบไล่ข้าสิ อย่างไรข้าก็ยังถือว่าเป็นแขกอยู่นะ” หลี่ชีเย่หัวเราะหึๆ “ไม่ ที่พักอันต่ำต้อยของข้าไม่สามารถรองรับคนอย่างเจ้าได้หรอก” เจ้าของสถานที่ประชดประชัน “เจ้ากำลังทำให้ข้าเสียใจนะ” หลี่ชีเย่กล่าวต่อ “เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้ายังเตรียมตัวไม่พร้อมเลย? ข้าจำเป็นต้องพักผ่อนเพื่อให้สภาพร่างกายอยู่ในจุดที่สมบูรณ์ที่สุดสำหรับการต่อสู้ครั้งถัดไป” “นั่นมันปัญหาของเจ้า ไม่ใช่ของข้า” เจ้าของสถานที่หาได้สนใจไม่ “งั้นรึ? ข้าเชื่อว่าเจ้าคงนอนไม่หลับหรอกในเมื่อมีจ้าวเหนือหัวกำลังหลับใหลอยู่ในห้วงอวกาศนั่น ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก” หลี่ชีเย่กล่าว “หึ” เจ้าของสถานที่คำรามในลำคออีกครั้ง เป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของหลี่ชีเย่ “ลองคิดดูสิ เจ้าเองก็เป็นก้อนเนื้อชิ้นโตในสายตาของมัน การกลืนกินเจ้าเข้าไปคงมีประโยชน์มหาศาล ข้ามั่นใจว่าคนอื่นๆ ก็คงไม่ต่างกัน” หลี่ชีเย่ยังคงกล่าวต่อ “เราจะได้เห็นกันว่าใครจะเป็นคนสุดท้ายที่ยืนหยัดอยู่” เจ้าของสถานที่กล่าวพร้อมปลดปล่อยกลิ่นอายไร้เทียมทานที่สามารถบดขยี้ผืนฟ้า ผู้สืบทอดทั่วไปไม่มีทางเข้าใจถึงพลังอำนาจนี้ได้เลย “แน่นอน แต่ทว่านั่นหมายความว่าเจ้าเองก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อยเหมือนกัน” หลี่ชีเย่กล่าว “แล้วเจ้ามั่นใจงั้นรึ?” น้ำเสียงของเจ้าของสถานที่เข้มขึ้น “ฆ่าแล้วค่อยหลอม การแค่ฆ่าทิ้งมันเปลืองเปล่าเกินไป คุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมันคือการถูกข้าสูบกินจนหมดสิ้น” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างใจเย็น “เก็บความโอหังของเจ้าไว้หลังจากฆ่ามันได้ก่อนเถอะ” “ไม่ใช่เรื่องยากเลย ข้าจะฆ่ามันถ้ามันกล้าโผล่หัวออกมา อีกอย่างเจ้าก็รู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่ข้าต้องการ ข้าจะโค่นล้มทุกอย่างในภายหลัง” หลี่ชีเย่กล่าว “ความตายเท่านั้นที่รอเจ้าอยู่” ครั้งนี้เจ้าของสถานที่พูดความจริง ไม่ใช่เพียงเพราะความโกรธเคืองที่มีต่อแขกผู้น่ารำคาญคนนี้ ในฐานะตัวตนระดับสูงสุด เจ้าของสถานที่รู้ถึงภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง ในสายตาของเขา หลี่ชีเย่กำลังทำตัวฆ่าตัวตายชัดๆ “เก็บคำพูดนี้ไว้พูดหลังข้าตายเถอะ” หลี่ชีเย่ตอบอย่างเกียจคร้าน “แน่นอน ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกัน เจ้าอาจจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ข้าบ้างก็ได้ เพราะการเป็นผีที่ยากจนมันคงแย่น่าดู ข้าขอเป็นผีที่ร่ำรวยตอนตายดีกว่า” “เจ้าได้เป็นแน่ และใช่... ข้าจะทำ” เจ้าของสถานที่กล่าว ราวกับเขาสามารถมองเห็นอนาคตของหลี่ชีเย่ที่ว่างเปล่าได้ “เอาล่ะ ข้ามั่นใจว่าเจ้ารู้ดีว่าการที่ข้าตายมันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับใคร โดยเฉพาะสำหรับเจ้า” หลี่ชีเย่ไม่ได้โกรธแต่กลับยิ้มมุมปาก “ดูสถานที่นี้สิ ช่างงดงามเหลือเกิน เช่นเดียวกับซากปรักหักพังแห่งสวรรค์ ใครบ้างจะไม่ชอบสถานที่เหล่านี้? ถ้าข้าตาย โลกของเจ้าจะเป็นลำดับถัดไป ตัวอย่างเช่น สายธารอมตะจะถูกทำลายเป็นที่แรก จากนั้นก็ตามด้วยเจ้าและซากปรักหักพังแห่งสวรรค์ เจ้าเองก็รู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร” เจ้าของสถานที่ไม่ได้ชอบท่าทีของหลี่ชีเย่ แต่เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายพูดถูก อนาคตนั้นไม่สดใสอย่างแน่นอน ที่แห่งนี้จะต้องกลายเป็นสมรภูมิอย่างไม่ต้องสงสัย และเขาก็จะเป็นเป้าหมายหลักด้วยเช่นกัน “นั่นคือเหตุผลที่เจ้าควรภาวนาให้ข้ารอด ไม่สิ ภาวนาให้ข้าครองอำนาจเหนือทุกสิ่ง” หลี่ชีเย่หยุดพูดเพียงเท่านี้แล้วโบกมือ “เจ้ากำลังจะเรียกร้องอะไรบางอย่างสินะ” เจ้าของสถานที่กล่าว “คำว่าเรียกร้องดูจะรุนแรงไปหน่อย” หลี่ชีเย่ฉีกยิ้ม “ไม่หรอก ข้าเพียงแค่ขอแรงสนับสนุนจากทุกคน เพราะมันเป็นผลประโยชน์ร่วมกัน ข้ามั่นใจว่าเจ้าคงได้รับคำตอบแล้ว ไปสิ ข้ารออยู่” เจ้าของสถานที่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเผยออกมาว่า “ข้าบอกคนอื่นๆ เกี่ยวกับความตั้งใจของเจ้าแล้ว พวกเขายินดีที่จะช่วยเจ้า แต่ก็อย่าหวังอะไรมากนัก มันจะเป็นเพียงการสนับสนุนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” “ข้ารู้ จำไว้ว่าข้าไม่ได้ขอให้กลุ่มของพวกเจ้าลงมือด้วยตัวเอง แค่ส่งของดีๆ ทั้งหมดมาให้ข้า เพื่อให้ข้าเอาไปปาใส่ศัตรู นั่นคือการสนับสนุนที่ดีที่สุดแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างสบายอารมณ์ “อย่าโลภให้มากนัก” เจ้าของสถานที่ชิงพูดตัดบทเพื่อป้องกันไม่ให้หลี่ชีเย่พยายามเรียกร้องไปมากกว่านี้ “ข้าไม่เห็นด้วย” หลี่ชีเย่ขยายความ “ลองคิดดูสิ ถ้าพวกเจ้าต้องลงมือด้วยตัวเอง ต่อให้ไม่นับเรื่องความสำเร็จ จะต้องใช้ทรัพยากรและวัตถุดิบสวรรค์ไปมากแค่ไหน? ในเมื่อตอนนี้ข้าเป็นคนทำแทน พวกเจ้าทุกคนก็แค่นั่งพัก���่อนเฉยๆ ไม่ใช่ว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดหรือ? คุ้มค่าเงินเสียยิ่งกว่าอะไร” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ในที่สุดเจ้าของสถานที่ก็ถามขึ้นว่า “เจ้าต้องการอะไร?” “ไม่มากหรอก แค่ของดีๆ สักสองสามชิ้นเท่านั้น” หลี่ชีเย่แย้มยิ้มตอบกลับไป