Chapter 3253: ก้าวแห่งเต๋า หลิวฝูโหย่วตกลงที่จะถ่ายทอดคัมภีร์นี้ให้แก่หลี่ชีเย่เพราะเขามีหนี้บุญคุณอันใหญ่หลวงต่ออีกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้น เขาเพียงแค่ต้องแสดงความเคารพต่อบรรพชนของพวกเขาเพื่อที่จะได้เป็นศิษย์ภายนอกของสำนักทิพย์ดำ “รั้วใต้” หลี่ชีเย่แย้มยิ้มขณะมองดูอีกฝ่าย “ใช่แล้วครับ มันเป็นคัมภีร์เริ่มต้นที่ดีที่สุดของสำนักเรา เป็นคัมภีร์ระดับเหลืองขั้นสูงที่ถูกสร้างขึ้นโดยปรมาจารย์เพื่อศิษย์ใหม่โดยเฉพาะ มันยอดเยี่ยมมากในการสร้างรากฐานที่มั่นคง” ฝูโหย่วรีบอธิบาย นี่ไม่ใช่คำกล่าวเกินจริง “รั้วใต้” นั้นมีชื่อเสียงอย่างแท้จริง มันถูกสร้างขึ้นโดยปรมาจารย์เต๋าสังข์ใต้ ผู้ซึ่งเป็นบุคคลที่พลิกฟื้นสำนักขึ้นมาใหม่ ศิษย์ใหม่ของสำนักทิพย์ดำแทบทุกคนล้วนฝึกฝนคัมภีร์นี้เนื่องจากไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า ฝูโหย่วเองก็ทำเช่นเดียวกันเพื่อสร้างรากฐานแห่งเต๋าของเขา “ระดับเหลืองขั้นสูงงั้นรึ?” หลี่ชีเย่ถาม “วิชาและคัมภีร์มีระดับขั้นกำกับอยู่ครับ มีทั้งหมดสี่ระดับ คือ สวรรค์ ปฐพี ดำ และเหลือง แต่ละระดับยังแบ่งออกเป็นสามขั้น คือ ต่ำ กลาง และสูง และยังมีอีกสิ่งที่ต้องระวัง คือแต่ละระดับนั้นสอดคล้องกับสามขอบเขต นี่เป็นกฎที่เข้มงวด หากฝ่าฝืนจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้าย” ฝูโหย่วอธิบายถึงความรู้ทั่วไปในแปดแดนร้าง ยกตัวอย่างเช่น ผู้บำเพ็ญระดับเอ็นทองแดงสามารถฝึกได้เพียงวิชาและคัมภีร์ระดับเหลืองเท่านั้น หากพวกเขาเลื่อนระดับไปถึงเกราะเงิน ระดับดำถึงจะเริ่มใช้งานได้ ส่วนระดับย่อยภายในสี่ระดับชั้นนั้นก็มีความแตกต่างกันในด้านคุณภาพ ระดับสูงย่อมดีกว่าระดับต่ำอย่างแน่นอน อย่างที่ฝูโหย่วได้กล่าวไว้ การไม่ปฏิบัติตามกฎเหล่านี้อาจทำให้ลมปราณธาตุไฟเข้าแทรกได้ “ยังคงอยู่ในกฎเกณฑ์ ไม่ดีและไม่เลว” หลี่ชีเย่ไม่ได้รังเกียจข้อจำกัดเหล่านี้เป็นพิเศษ เขาไม่ต้องการเห็นกฎเกณฑ์ประเภทนี้ แต่ชีวิตมันไม่ยุติธรรม กฎเหล่านั้นอาจเป็นสิ่งจำเป็น ผู้คนต่างมีระดับความเข้าใจในความลี้ลับของต้นไม้ดึกดำบรรพ์ที่แตกต่างกัน ด้วยกฎเหล่านี้ ผู้บำเพ็ญจะสามารถจดจ่ออยู่กับการสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งและก้าวไปทีละขั้น แทนที่จะรีบร้อนและเริ่มต้นด้วยวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดจากเหล่าปรมาจารย์เต๋า ผู้ที่มีพรสวรรค์มากกว่าก็สามารถเลิกเพ้อฝันถึงอนาคตอันไกลและจดจ่ออยู่กับปัจจุบันได้ “แต่คุณชาย ท่านเป็นข้อยกเว้น ท่านมีโชคชะตาแท้จริงแต่กำเนิด ดังนั้นข้อจำกัดเหล่านี้จึงไม่ส่งผลกับท่านครับ” ฝูโหย่วไม่มั่นใจนักตอนที่พูดประโยคนี้ เขาวัดจากข้อเท็จจริงที่ว่าหลี่ชีเย่นั้นน่าทึ่งมากแม้จะเป็นเพียงปุถุชน บางทีเขาอาจจะมีโชคชะตาแท้จริงในตำนานก็ได้ โชคชะตาแท้จริงแต่กำเนิดจะมอบพรสวรรค์อันเหลือเชื่อให้แก่ผู้ครอบครองประหนึ่งเป็นที่รักของสวรรค์ ข้อจำกัดของวิชาและคัมภีร์ต่างๆ จะใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่หลี่ชีเย่ขาดไป เขาไม่ได้ดูถูกอีกฝ่ายหรอกนะ แต่เขาเคยเห็นคนที่มีโชคชะตาแท้จริงแต่กำเนิดมาก่อน พวกเขามีออร่าพิเศษที่สัมผัสได้เพียงแค่แรกเห็น หลี่ชีเย่แย้มยิ้มและส่ายหัว “อย่าคิดมากไปเลย ฉันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาแท้จริงแต่กำเนิดอะไรนั่นหรอก” “คุณชาย ผมไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่ท่าน เป็นความผิดของผมเองที่ตื้นเขิน…” ฝูโหย่วยิ้มแหยๆ “ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้โกรธเคืองอะไร” หลี่ชีเย่โบกมือ “ฉันซาบซึ้งในความปรารถนาดีของเธอ แต่คัมภีร์สรรพสิ่งก็เพียงพอแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่าทั้งเจ็ดเล่มนั้นหรอก” “ทะ…ท่านวางแผนจะฝึกทั้งเจ็ดเล่มเลยงั้นหรือครับ?” ฝูโหย่วประหลาดใจ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? วังทั้งหลายกักเก็บสัญลักษณ์ทั้งสี่ที่ปกป้องโชคชะตาแท้จริงซึ่งใช้สร้างมหาเต๋า ส่งผลให้เกิดคัมภีร์หัวใจที่มีเจ็ดวิชาเพื่อไปถึงระดับดึกดำบรรพ์” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ท่านรู้เรื่องนี้ด้วยหรือครับ?” ฝูโหย่วรู้สึกแปลกใจเพราะนี่เป็นประโยคที่ลึกซึ้งในโลกแห่งการบำเพ็ญ อัจฉริยะมากมายต่างพยายามขบคิดแทบตายเพื่อทำความเข้าใจและนำประโยคนี้ไปใช้ ในทางกลับกัน หลี่ชีเย่กลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความรู้ทั่วไปเลย แต่เขากลับสามารถเอ่ยประโยคที่ลึกซึ้งเหล่านี้ออกมาได้อย่างง่ายดาย “มันก็แค่เรื่องง่ายๆ รากฐานทั้งหมดถูกบรรจุไว้ในคัมภีร์ทุกเล่ม รวมถึงคัมภีร์สรรพสิ่งด้วย” หลี่ชีเย่กล่าว “สรุปว่าแผนของท่านคือการฝึกทั้งเจ็ดเล่มพร้อมกันจริงๆ” ฝูโหย่วเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง “ทำได้แน่นอน” หลี่ชีเย่ตอบกลับ “ผมเคยได้ยินว่าคนทั่วไปฝึกมากที่สุดก็แค่สี่เล่ม จากต่ำไปสูง ผมไม่คิดว่าจะมีใครฝึกทั้งเจ็ดเล่มนะ” ฝูโหย่วเกาหัว ผู้บำเพ็ญในระดับขอบเขตที่สูงขึ้นจะเริ่มเปลี่ยนไปใช้คัมภีร์ระดับสูงขึ้นด้วยเหตุผลสองประการ คือความสอดประสานและศักยภาพของพลัง ยกตัวอย่างเช่น หลังจากไปถึงระดับเกราะเงิน ฝูโหย่วก็เปลี่ยนไปใช้ “วัวอัคนีคลั่ง” ซึ่งเป็นคัมภีร์ระดับดำขั้นกลาง ทั้ง “รั้วใต้” และ “วัวอัคนีคลั่ง” ต่างก็สืบทอดมาจาก “คัมภีร์สรรพสิ่ง” ดังนั้นพวกมันจึงเชื่อมโยงกัน ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อใช้ “วัวอัคนีคลั่ง” พลังของ “วานรปีศาจแปดแขน” และ “ผนึกสวรรค์” ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาก ดังนั้น ผู้บำเพ็ญจึงต้องการคัมภีร์เพียงสี่เล่มก่อนที่จะไปถึงจุดสูงสุดของพลัง นั่นเป็นเหตุผลที่ฝูโหย่วพบว่าทางเลือกของหลี่ชีเย่นั้นน่าตกใจ นี่อาจถูกมองว่าเป็นการเสียเวลา หลายคนมองว่าวิชาทั้งเจ็ดนั้นด้อยกว่าคัมภีร์ระดับเหลืองขั้นต่ำเสียอีกในระดับนี้ การเสียแรงและเวลาไปกับมันจึงเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ “ก็แค่อยากทำเท่านั้นเอง” แน่นอนว่าหลี่ชีเย่ไม่อยากเสียเวลาอธิบายเพราะฝูโหย่วยังอยู่ในระดับที่ยังไม่เข้าใจ ฝูโหย่วยังคงสับสน อย่างไรก็ตาม เขาเริ่มอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นและคอยจับตาดูการฝึกฝนของหลี่ชีเย่ ซึ่งหลี่ชีเย่ก็ไม่ได้ขัดข้องแต่อย่างใด หลังจากเฝ้ามองหลี่ชีเย่อยู่พักใหญ่ ฝูโหย่วพบว่าพลังแท้จริงแห่งความโกลาหลของหลี่ชีเย่นั้นยิ่งใหญ่และมหาศาลนัก พลังแท้จริงของเขาดูเหมือนจะสามารถให้กำเนิดทุกสรรพสิ่งได้ นี่เป็นสิ่งที่ฝูโหย่วไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเคยเห็นปุถุชนลองฝึกคัมภีร์นี้ในอดีต พลังแท้จริงแห่งความโกลาหลของคนเหล่านั้นช่างธรรมดาหรือกระทั่งเจือปน ไม่เหมือนกับของหลี่ชีเย่เลยแม้แต่น้อย “คุณชาย ผมคิดผิดไป คัมภีร์สรรพสิ่งในมือของท่านกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ไปเสียแล้ว” เขารอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม “ไม่ใช่ที่ตัวฉันหรอก คัมภีร์สรรพสิ่งนั้นมหัศจรรย์และไร้เทียมทานมาตั้งแต่ต้นแล้ว ฉันเพียงแค่เดินตามรอยทางที่มันกำหนดไว้เท่านั้น” หลี่ชีเย่ส่ายหัว “ไร้เทียมทาน?” ดวงตาของฝูโหย่วเบิกกว้างด้วยความกังขา ในฐานะผู้บำเพ็ญที่มีพรสวรรค์ เขาเคยผ่านตาคัมภีร์นี้มาบ้างในอดีต เขาไม่คิดว่ามันจะอยู่ในระดับเดียวกับ “รั้วใต้” ซึ่งเป็นคัมภีร์ระดับเหลืองขั้นสูงที่ปรมาจารย์เต๋าสร้างขึ้นเพื่อศิษย์ใหม่โดยเฉพาะ “เธอไม่เห็นด้วยงั้นรึ?” หลี่ชีเย่จ้องมองเขา “คือว่า...” ฝูโหย่วยืนงงอย่างทำตัวไม่ถูก “เธอไม่ได้บอกหรืองั้นรึว่าพวกมันถูกเรียกว่า ‘วิชาทั้งเจ็ดแห่งความสุขสมบูรณ์’ เธอคิดว่าปรมาจารย์เต๋าคนนั้นเผยแพร่วิชาเหล่านี้เพราะเขาเป็นคนโง่งั้นรึ?” หลี่ชีเย่ถาม ฝูโหย่วถึงกับแข็งทื่อเมื่อถ้อยคำเหล่านั้นแล่นผ่านเข้ามาในความคิด ทำให้เขาต้องขบคิดตามอย่างหนัก