Chapter 4032: ของขวัญ “ข้าเชื่อใจท่านและก็เชื่อใจตัวเองด้วย หากท่านยอมรับพวกเราเข้ากลุ่ม พวกเราขอสาบานว่าจะอุทิศชีวิตเพื่อเป้าหมายของท่าน” เถี่ยเจี้ยนสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะกล่าวออกมา จากนั้นเขาก็หมอบกราบลงและย้ำอีกครั้งว่า “โปรดรับพวกเราไว้ด้วยเถิด” “ไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้มานานแล้วนะ” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึ “เอาล่ะ ในเมื่อเจ้ากระตือรือร้นขนาดนี้ ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร? ลุกขึ้นเถอะ ต่อจากนี้ไป เจ้ามีตำแหน่งภายใต้การนำของข้าแล้ว” “ขอบพระคุณนายน้อย” เถี่ยเจี้ยนคำนับอีกครั้ง “คนผู้นี้ไม่ว่าต้องลุยน้ำลุยไฟ หรือกระโจนลงหม้อต้มเดือด ขอเพียงนายน้อยสั่งมา ข้าก็พร้อมจะทำตามทุกประการ” อี้หยุนเห็นได้ชัดว่าเถี่ยเจี้ยนนั้นแข็งแกร่งและน่าจะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา การที่เขาเสนอตัวมาทำงานให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนจึงดูเหมือนเป็นการลดตัวของเขาเองลง อีกอย่างหลี่ชีเยี่ยก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าสำหรับพวกเขา คนที่มีสติสัมปชัญญะปกติคงมองว่าการตัดสินใจของเถี่ยเจี้ยนนั้นบ้าคลั่งหรือสมองกลับไปแล้ว ทว่าเถี่ยเจี้ยนรู้ดีว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ อี้หยุนไม่ได้พูดอะไร นางคิดว่านี่คงเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่เขาไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว “ในเมื่อเจ้าเข้าร่วมกับข้าแล้ว ข้าก็ต้องให้ของขวัญต้อนรับสักหน่อย” หลี่ชีเยี่ยกล่าวอย่างสบายๆ “อืม ข้ามีบางอย่างที่เหมาะกับเจ้าพอดี” เมื่อกล่าวจบ เขาก็หยิบดาบเล่มเล็กที่มีคราบสนิมเกาะเต็มไปหมดออกมา อี้หยุนไม่คาดคิดมาก่อนจนเกือบจะทักหลี่ชีเยี่ยไปว่าหยิบของผิดมาแล้ว นางคิดว่าหลี่ชีเยี่ยจะมอบของล้ำค่าระดับสุดยอด หรืออาจจะเป็นอาวุธระดับเต๋าหลอดด้วยซ้ำ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เคยมอบสมบัติอันน่าทึ่งให้กับนางและลู่ฉีมาแล้ว นี่ไม่สมเหตุสมผลเลย เพราะนายน้อยไม่ใช่คนขี้เหนียว ในความเป็นจริง เขาใจกว้างอย่างไม่น่าเชื่อเสียด้วยซ้ำ คนอื่นอาจตีความได้ว่าหลี่ชีเยี่ยจงใจดูหมิ่นเถี่ยเจี้ยน ทว่าชายผู้นั้นกลับตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อเมื่อได้เห็นดาบเล่มนี้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ขณะจ้องมองดาบเล่มนั้น เขานึกว่าตัวเองกำลังตาฝาดไป “นี่มัน...” ลู่ฉีเริ่มประหลาดใจและไม่กล้าด่วนสรุป นางไม่เคยเห็นดาบเล่มนี้มาก่อน แต่เคยอ่านและได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับมัน เถี่ยเจี้ยนก็เช่นกัน เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับดาบเล่มนี้เพราะเคยอ่านม้วนคัมภีร์โบราณทั้งหมดที่พรรณนาถึงมัน ทุกตัวอักษรและภาพวาดที่ระบุรายละเอียดของดาบเล่มนี้ถูกสลักลึกลงไปในจิตใจของเขา เป็นเวลาหลายล้านปีที่คนในตระกูลของเขารุ่นแล้วรุ่นเล่าพยายามตามหาอาวุธชิ้นนี้ แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ในความครอบครองของหลี่ชีเยี่ยได้? “นี่คือดาบเล่มนั้นจริงๆ หรือ?” เถี่ยเจี้ยนเอ่ยถามด้วยความกังขา แม้เขาจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับดาบเล่มนี้ แต่เขาก็ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน “มันคืออะไรหรือ?” สวีอี้หยุนรู้ได้ทันทีว่าดาบเล่มนี้ต้องมีความสำคัญมากหลังจากเห็นสีหน้าของพวกเขา “ใช่แล้ว มันคือเล่มนี้แหละ” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้าและยิ้ม “มันกำลังจะกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงของมัน” เขาได้ดาบเล่มนี้มาจากกระแสน้ำมืด มันหล่นลงมาตอนที่เขาเก็บกวาดร่างของเทพดาบ เขาจึงมีเหตุผลที่มอบมันให้กับเถี่ยเจี้ยน “เคร้ง!” หลี่ชีเยี่ยสะบัดดาบเบาๆ ดาบเล่มเล็กก็ส่องประกายสว่างไสว สนิมที่เกาะอยู่หลุดร่วงออกไป กระบวนการปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์เริ่มต้นขึ้น เมื่อแสงจางลง ดาบปกติเล่มหนึ่งก็ปรากฏต่อสายตา มันมีฝักสีเทาที่มีอักขระโบราณฝังอยู่ ดูลึกลับเกินหยั่งถึง พวกมันแผ่ออร่าที่น่าเกรงขาม ราวกับว่าสามารถแยกฟ้าดินออกจากกันได้ เพียงแค่เห็นมันอยู่ในฝัก ก็สัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งการต่อสู้อันร้อนแรงและสายลมที่คมกริบ ทันทีที่มันถูกชักออกมา มันย่อมสามารถกวาดล้างสมรภูมิทุกแห่งได้อย่างราบคาบ “ใช่จริงๆ ด้วย!” ลู่ฉีหลุดปากออกมา “ดาบของบรรพชน!” เถี่ยเจี้ยนหมอบกราบลงหน้าดาบที่เคยเป็นของบรรพชนพวกเขา จู่ๆ มันก็หายสาบสูญไปและพวกเขาพยายามตามหามาหลายชั่วอายุคนแต่ก็ไม่พบ ดังนั้นเขาจึงเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ ราวกับว่ากำลังเฝ้ามองบรรพชนของเขาอยู่ “รับไปสิ” หลี่ชีเยี่ยยิ้มและส่งดาบให้เถี่ยเจี้ยน เถี่ยเจี้ยนลังเล ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เขารู้ค่าของดาบเล่มนี้ดีกว่าใคร และที่สำคัญไปกว่านั้น มันมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อสำนักของเขาด้วย สมาชิกในสำนักยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองดาบเล่มนี้ ทว่าในตอนนี้เขารู้สึกทั้งขอบคุณและละอายใจในเวลาเดียวกัน “ข้ายังไม่ได้สร้างผลงานอันใดเลยนายน้อย ข้าไม่อาจรับของล้ำค่าเช่นนี้ได้” เขากล่าว “เอาไว้ค่อยสร้างผลงานทีหลังก็ได้” หลี่ชีเยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจและยื่นดาบให้เขา เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นรับดาบอย่างนอบน้อมก่อนจะคำนับอย่างสุดซึ้งอีกครั้ง หน้าผากของเขาโขกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า “สำนักของพวกเราจะทำทุกวิถีทางเพื่อทดแทนบุญคุณของท่าน สมาชิกทุกคนของพวกเราพร้อมทำตามคำสั่งของท่าน” เถี่ยเจี้ยนประกาศกร้าวด้วยความมุ่งมั่นโดยไม่มีความลังเล “ข้าก็แค่หยิบยืมดอกไม้คนอื่นมามอบให้เท่านั้นแหละ” หลี่ชีเยี่ยยิ้มและกล่าว “เจ้าควรจะขอบคุณเทพดาบเสียมากกว่า ไม่อย่างนั้นดาบเล่มนี้ก็ไม่รู้จะไปตกอยู่ที่ไหนแล้วในตอนนี้” “เทพดาบ...” เถี่ยเจี้ยนรู้จักผู้อาวุโสท่านนี้เป็นอย่างดีเพราะเขามีสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับสำนักของพวกเขา บางคนถึงกับเชื่อว่าเทพดาบมีต้นกำเนิดมาจากที่นั่นด้วยซ้ำ “ข้าจะตั้งศาลบูชาเพื่อแสดงความเคารพต่อท่านอย่างแน่นอน” เถี่ยเจี้ยนกล่าว “ยินดีด้วยนะ ในที่สุดก็ได้มันคืนมาเสียที” ลู่ฉีรู้สึกยินดีไปกับเขาด้วย “ขอบคุณ” เขาคำนับให้กับนาง สำนักของพวกเขาทั้งสองเคยมีความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกัน ทว่าหลังจากสงครามในครั้งนั้น สำนักของเถี่ยเจี้ยนก็เสื่อมถอยลงและแทบไม่ได้ติดต่อกับใครอีกเลยหลังจากนั้น “จริงสิ ยังมีผู้สมัครคนอื่นๆ อีกไม่ใช่หรือ? ไปดูกันเถอะ” หลี่ชีเยี่ยยิ้มและเดินออกไปข้างนอก อี้หยุนตั้งสติและรีบเดินตามเขาไปทันที “ข้าเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วนายน้อย ท่านเลือกได้ตามใจชอบเลย”