Chapter 6392: เจ้าคือลูกชายของบอสใช่ไหม? “เจ้าคือลูกชายของบอสใช่ไหม?” คนแรกจู่ๆ ก็ถามหลี่ชีเย่ขึ้นมา “ไม่ใช่” หลี่ชีเย่ส่ายหัว “เขาไม่ใช่ลูกชายของบอสเรา” คนแรกหันไปบอกคนที่สอง “แน่นอนสิ เจ้าจะไปถามคนแปลกหน้าแบบนั้นได้ยังไง มันเสียมารยาทนะ” คนที่สองตำหนิ “คนแปลกหน้าที่ไหนกัน?” คนแรกเถียง “ดูเขาสิ ท่าทางเหมือนจะใช่เลย” “ตรงไหน? ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี ข้าไม่เห็นมีเค้าตรงไหนเลย” คนที่สองเดินวนรอบตัวหลี่ชีเย่แล้วพิจารณาอย่างถี่ถ้วน “ถอยไปให้ห่างเลย เขาเป็นบรรพชนแห่งพรมแดนรกร้าง ไม่ใช่ลูกชายบอสหรืออะไรที่พวกเจ้าเพ้อฝันหรอก” กวางแอลเคโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน คนเพี้ยนทั้งสองไม่สนใจมัน คนแรกยังคงเดินวนรอบหลี่ชีเย่แล้วกล่าวว่า “ก็นะ บอสไม่ใช่คนดี ดังนั้นลูกชายเขาก็คงไม่ใช่คนดีเหมือนกัน” “จริงด้วย” คนที่สองลังเลหลังจากได้ยินเช่นนั้น “เจ้าเป็นคนดีหรือเปล่า?” คนที่สองถาม “ไม่ใช่” หลี่ชีเย่ตอบพร้อมรอยยิ้ม “เห็นไหมล่ะ ข้าบอกแล้วว่าเขาต้องเป็นลูกชายของบอสเราแน่ๆ!” คนแรกกระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้น จนกวางแอลเคถึงกับพูดไม่ออก “ทั้งพ่อทั้งลูกเป็นคนเลว สงสัยเจ้าจะพูดถูก” คนที่สองเกาหัว “ถูกต้องที่สุด ลูกชายบอสเราแน่นอน!” คนแรกพยักหน้าเห็นด้วย “นี่ เจ้าเป็นลูกชายบอสเราใช่ไหม?” คนที่สองถามย้ำอีกครั้ง “ไม่ใช่” หลี่ชีเย่ตอบอย่างอดทน “เห็นไหมล่ะ เขาส่ายหัวว่าไม่ใช่” คนที่สองจ้องหน้าคนแรก คนแรกดึงแขนเสื้อของหลี่ชีเย่แล้วกระซิบว่า “แค่ตอบว่าใช่เถอะ เรามีของดีจะให้เจ้า มันสุดยอดมากเลยนะ” กวางแอลเคขยับเข้ามาใกล้แล้วถามว่า “ของอะไร?” “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า! ถอยไปเลย!” คนแรกตวาดใส่มัน “นี่ พวกเจ้าทำตัวเสียมารยาทกับคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง” กวางแอลเคหงุดหงิดแต่ก็ถูกเมิน คนแรกขยับเข้ามาใกล้หลี่ชีเย่อีกครั้งแล้วกระซิบ “แค่ยอมรับว่าใช่ แล้วเราจะยกให้ มันเป็นสิ่งที่แม้แต่อมตะยังปรารถนา” “แม้แต่อมตะ? จริงเหรอ?” กวางแอลเคสูดหายใจลึก “แน่นอน มันแลกมาด้วยเวลาแปดสิบล้านปีเชียวนะ” คนแรกกล่าว “ใช่แล้ว เราไม่โง่พอที่จะเสียเวลาขนาดนั้นไปเปล่าๆ หรอก” คนที่สองเสริม กวางแอลเคยังคงแสดงท่าทีสงสัย “บอกมาเถอะ บอกเราว่าเจ้าคือลูกชายของบอส” คนแรกอ้อนวอนหลี่ชีเย่ “ข้าไม่ใช่” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ยอมตอบว่าใช่เถอะ แล้วเราจะพาเจ้าไปเอาสมบัติเดี๋ยวนี้เลย มันเหลือเชื่อมากนะ” คนที่สองคะยั้นคะยอ “จะให้ข้าทำยังไงในเมื่อมันไม่ใช่ความจริง” หลี่ชีเย่โบกมือ “เอาไงต่อดี?” คนที่สองถามคนแรก “สงสัยต้องหาเด็กคนใหม่ เอ้ย ลูกชายบอสคนอื่นแล้วล่ะ” คนแรกเกาหัว “เดี๋ยวสิ เดี๋ยวบอสก็รู้เอง ให้เขาจำลูกชายตัวเองได้เองก็น่าจะดี” คนที่สองเสนอไอเดียเด็ด “ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นบอสแล้ว จะไปจำอะไรได้ต่อให้เขาอยากจำก็เถอะ” คนแรกคัดค้าน “นั่นสินะ...” คนที่สองจ้องมองหลี่ชีเย่ “ไม่เป็นไรหรอกที่เจ้าไม่ใช่ลูกชายบอส แค่บอกว่าใช่ก็พอ แล้วเราจะให้ของชิ้นนั้นแก่เจ้า มันคุ้มค่าแน่นอน” เขากล่าว “ไม่สนใจ” หลี่ชีเย่จ้องมองพวกเขาก่อนจะตอบ “เขาไม่สนใจ เอาไงต่อดี?” คนที่สองถามคนแรก “ข้าจะไปรู้ได้ไง ข้าไม่ได้เข้าไปอยู่ในท้องเขาเสียหน่อย ข้าไม่รู้หรอกว่าเขาต้องการอะไร” คนแรกพูดก่อนจะหันไปหาหลี่ชีเย่ “บอกมาซิ เจ้าสนใจอะไรล่ะ?” “พวกเจ้าสองคนสนองความต้องการของข้าไม่ได้หรอก” หลี่ชีเย่กล่าว คนที่สองถลึงตาใส่เขาทันทีแล้วพูดว่า “อย่ามาดูถูกคนอื่นด้วยสายตาหมาๆ ของเจ้า บอกมาเลย อะไรที่เราทำไม่ได้?” “เจ้าอาจจะเป็นลูกชายบอสหรือไม่เป็นก็ได้ แต่จำไว้อย่างหนึ่ง เราน่ะเก่งกว่าบอสเสียอีก” คนแรกกล่าว “จริงเหรอ?” คนที่สองแทรกขึ้น “แน่นอนสิ เขาทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากรอคอยมาแปดสิบล้านปี มีแค่พวกเราเท่านั้นที่ทำได้” คนแรกคุยโว “จริงด้วย ถ้าเป็นเขาป่านนี้คงถูกจับได้ไปนานแล้ว” คนที่สองพยักหน้า “แน่นอน พวกหมาพวกนั้นต้องสังเกตเห็นเราไปนานแล้ว บอสแก่ตายไปแล้ว แต่พวกเราน่ะเหนือกว่าเขาไปแล้ว” คนแรกกล่าวอย่างลำพอง “ใช่ๆ ต่อให้เขาฟื้นขึ้นมาตอนนี้ ก็เทียบกับเราไม่ได้หรอก” คนที่สองพูดอย่างมั่นใจ “เห็นไหมล่ะ ทีนี้ก็ตอบมาได้แล้ว” คนแรกถกแขนเสื้อขึ้น “ใช่ ตอบมา!” คนที่สองตะโกน “พวกเจ้าทำได้ทุกอย่างจริงเหรอ?” หลี่ชีเย่ยิ้ม “พูดมาได้แล้ว!” คนแรกเริ่มหมดความอดทน “งั้นพวกเจ้าไปจับเจ้าหมึกยักษ์ตัวนั้นมาให้ข้าได้ไหม?” หลี่ชีเย่ถาม “หมึกยักษ์? ที่ไหน?” คนแรกมองไปรอบๆ “ไอ้โง่ ไม่ใช่หมึกยักษ์ธรรมดา แต่เป็น 'ตัวนั้น' ต่างหาก” คนที่สองเข้าใจทันที “เจ้าพูดเรื่องอะไร หมึกยักษ์นั่นหมึกยักษ์นี่?” คนแรกโวย “ก็ตัวที่อยู่ข้างล่างนั่นไง ที่เราเคยไปกันก่อนหน้านี้” คนที่สองอธิบาย “หมึกยักษ์ข้างล่างนั่นเหรอ? อะไรนะ? เราเคยไปที่นั่นเหรอ?” คนแรกถาม “ใช่ ตัวนั้นแหละ” คนที่สองพยักหน้า “ฉิบหาย... นั่นไม่ใช่อาหารธรรมดานะเว้ย” คนแรกก้าวถอยหลังอย่างเสียหลัก “เออ แต่มันดูเหมือนหมึกยักษ์นี่หว่า” คนที่สองเถียง “เจ้าหมายถึงหมึกยักษ์ตัวนั้นใช่ไหม?” คนแรกถามหลี่ชีเย่ด้วยท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เอามาได้ยากที่สุด” หลี่ชีเย่กล่าว “นั่นสินะ...” คนแรกครุ่นคิด “เราจะไปเอาดีไหม?” คนที่สองถามเบาๆ โดยดูไม่อยากทำเท่าไรนัก “เอาอะไรนะ? นั่นมันหาเรื่องตายชัดๆ” คนแรกกล่าว “ใช่ มันอาจจะกินเราก็ได้” คนที่สองเสริม “มันกินแน่ๆ” คนแรกยืนยัน “ดูเหมือนพวกเจ้าทำไม่ได้ทุกอย่างสินะ” หลี่ชีเย่กล่าว “...” ทั้งสองสบตากัน “ฝนตกแล้ว” คนแรกจู่ๆ ก็แหงนหน้ามองฟ้า “ไหนล่ะ?” กวางแอลเคมองตามขึ้นไปบ้าง “ต้องรีบเอาเสื้อผ้าเข้าบ้านแล้ว!” คนที่สองตะโกนแล้ววิ่งหนีไป “ต้องไปแล้ว!” คนแรกก็วิ่งตามไปติดๆ