Chapter 6397: ลุงของข้า หลี่ชีเยี่ยยังคงนั่งอยู่ในห้องโถง พลางจิบน้ำชาที่ราชาลมดำเป็นผู้รินให้ “วูบ” มิติโดยรอบเกิดการสั่นไหว ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมดาบทองคำที่พาดอยู่บนบ่า เสื้อคลุมของเขาเปิดอ้า เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่หนาแน่นและรอยสักมังกรทองบนแผงอก กลิ่นอายจักรพรรดิที่แผ่ออกมาปกคลุมทั่วทั้งห้อง กดทับทุกสรรพชีวิตให้ต้องยอมสยบ เขาคือภาพจำของโจรป่าในความคิดของทุกคนอย่างแท้จริง การได้กลายเป็นจักรพรรดิไม่ได้ทำให้รากเหง้าของเขาจางหายไปแต่อย่างใด ดาบทองคำเล่มนั้นปลดปล่อยละอองสีทองออกมา เพียงแค่การตวัดดาบเบาๆ ก็เพียงพอที่จะบดขยี้ภูเขาให้แหลกละเอียดได้ การปรากฏตัวของเขาทำให้ทุกคนบนเกาะถึงกับตัวแข็งทื่อ “ลมดำ! คราวนี้เจ้าไปก่อเรื่องอะไรมาอีก!” เขาแผดเสียงก้องกังวาน “ท่านลุง!” ราชาลมดำรีบวิ่งเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา ครอบครัวนี้ช่างเหลือเชื่อ คนหนึ่งกลายเป็นจักรพรรดิระดับจุดสูงสุดขั้นครึ่งก้าว ส่วนอีกคนกลับกลายเป็นเทพแห่งความรกร้าง หลี่ชีเยี่ยไม่ได้ปรายตามองผู้มาใหม่แม้แต่น้อย เขายังคงจิบชาด้วยท่าทางเฉยเมย “จักรพรรดิกระบี่ทอง” กวางโอสถยิ้ม เขาไม่รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อยเพราะมีบรรพชนคอยคุ้มครองอยู่ “พวกเจ้าเป็นใครกัน?” สายตาของจักรพรรดิกระบี่ทองเหลือบมองสลับไปมาระหว่างกวางโอสถและหลี่ชีเยี่ย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายคือจักรพรรดิที่มีผลไม้แห่งเต๋าเพียงหนึ่งผล “นั่นแหละขอรับ พวกเขามาจากพรมแดนรกร้าง” ราชาลมดำกระซิบ “พรมแดนรกร้าง? พวกมันมาบุกงั้นรึ?” จักรพรรดิกระบี่ทองถาม “เปล่าขอรับ ข้าแค่กำลังทำธุระตอนเช้ามืด...” ราชาลมดำยิ้มเจื่อนๆ จักรพรรดิกระบี่ทองเข้าใจสถานการณ์ทันที พวกมันพยายามปล้นคนทั้งสองโดยไม่รู้ภูมิหลัง “เจ้าโง่! ตาบอดหรือไง!” จักรพรรดิกระบี่ทองฟาดมือไปที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย ถึงแม้ราชาลมดำจะดูอายุมากกว่าจักรพรรดิกระบี่ทอง แต่เขาก็ไม่กล้าโต้ตอบแม้แต่น้อย “ข้าไม่รู้ว่าพวกเขามาจากพรมแดนรกร้าง...” เขาพึมพำ “หลานชายโง่เขลาของข้าไม่ทราบว่าพวกท่านเป็นยอดฝีมือจากพรมแดนรกร้าง ต้องขออภัยด้วย” จักรพรรดิกระบี่ทองประสานมือคำนับ “หากพวกเราไม่ได้มาจากพรมแดนรกร้าง เจ้าจะเอ่ยคำขอโทษเช่นนี้หรือไม่?” หลี่ชีเยี่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “ในโลกของเรา ผู้แข็งแกร่งย่อมกินผู้ที่อ่อนแอ ในเมื่อพวกเราเป็นโจร การปล้นชิงผู้อื่นจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว “การถูกรังแกเมื่ออ่อนแอเป็นเรื่องปกติ วันนี้พวกเราจะเป็นผู้ชดใช้ความผิดที่เกิดขึ้นเอง” กวางโอสถเกือบพ่นน้ำชาออกมาเพราะคำพูดที่แก้ต่างความชั่วร้ายของจักรพรรดิกระบี่ทอง “สหายเต๋า ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การปล้นผู้อื่นถือเป็นเรื่องปกติ?” กวางโอสถยิ้ม “นั่นคือความจริง” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว “ท่านเป็นจักรพรรดิจากพรมแดนรกร้าง ย่อมเสวยสุขอยู่กับทรัพยากรมหาศาล สำหรับคนอื่น ไม่ต้องพูดถึงปุถุชน แม้แต่คนจากนิกายใหญ่ก็ยังต้องลักขโมยและแย่งชิงทรัพยากร นี่คือวิถีแห่งความเป็นจริงบนเส้นทางจักรพรรดิ” “...” กวางโอสถเกาหัวแล้วตอบกลับ “บัดซบ ฟังดูมีเหตุผลแฮะ สามารถทำให้การเป็นโจรดูเป็นเรื่องชอบธรรมได้ถึงขนาดนี้ สมกับเป็นจักรพรรดิระดับจุดสูงสุด ข้านับถือจริงๆ” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึๆ ก่อนจะจิบชาต่อหลังได้ยินบทสนทนานั้น “ในเมื่อข้าล้มเหลวในการอบรมสั่งสอนหลานชายผู้โง่เขลา โปรดบอกมาเถิดว่าต้องการสิ่งใดเป็นการชดเชย ข้าจะทำตามหากคำขอนั้นสมเหตุสมผล” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว “ถ้าข้าขอหัวของเจ้าล่ะ?” หลี่ชีเยี่ยถาม ดวงตาของจักรพรรดิกระบี่ทองปะทุด้วยประกายอันเฉียบคม “เจ้าเป็นใคร?” เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลจึงรีบคว้าดาบของตนไว้ “ท่านลุง เขาเป็นบรรพชนจากที่นั่น” ราชาลมดำกระซิบ “บรรพชนแห่งพรมแดนรกร้าง?” เขาถอยหลังกรูดในขณะที่ยังจ้องเขม็งไปที่หลี่ชีเยี่ย “เทพนอร์ธคุน, เฉินรุ่นที่สิบ, บรรพชนวาฬ หรือว่าบรรพชนสูงสุด?” จักรพรรดิกระบี่ทองเอ่ยนามบรรพชนโบราณระดับสูง ซึ่งเป็นเพียงคนไม่กี่คนที่จักรพรรดิจะยอมเรียกว่า ‘บรรพชน’ อย่างไรก็ตาม หลี่ชีเยี่ยไม่ใช่คนเหล่านั้น เพราะเขาเคยพบเจอคนเหล่านั้นมาหมดแล้ว “ไม่ทราบว่าข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไร?” เขาถาม “เกรงว่าเจ้าคงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะถาม” กวางโอสถส่ายหน้า “อย่างนั้นรึ แม้ข้าจะมาจากโลกปุถุชน แต่ข้าก็เคยพบเห็นบรรพชนทั้งหมดในโลกเก่ามาหมดแล้ว ข้าค่อนข้างสงสัยว่าบรรพชนท่านไหนกันที่ข้าไม่มีคุณสมบัติพอแม้แต่จะรับรู้ฉายา” จักรพรรดิกระบี่ทองอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “สหายเต๋า อย่าได้บังอาจต่อหน้าบรรพชน การได้พบเห็นท่านถือเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว ทางที่ดีจงปฏิบัติตนให้เหมาะสมเถิด” กวางโอสถกล่าว “หากบรรพชนสูงส่งนัก ข้าก็คงต้องประเมินตนเองสูงเกินไปที่จะขอบทเรียน” จักรพรรดิกระบี่ทองโกรธจัด เขาใช้สองมือกุมดาบเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ “แสงหิ่งห้อยริบหรี่” หลี่ชีเยี่ยเหลือบมองเขา ถึงแม้จะรู้ว่าหลี่ชีเยี่ยคือบรรพชนโบราณ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่น “เช่นนั้นก็โปรดแสดงรัศมีแห่งดวงจันทร์ให้ข้าได้ประจักษ์ทีเถิด” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว “สหาย หากบรรพชนต้องการจะสังหารเจ้า ป่านนี้เจ้าคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว ท่านเคยตบฝ่ามือเดียวก็กดทับบรรพชนเฉินรุ่นที่สิบจนจมดิน เจ้าเอาอะไรไปเทียบกับเขา?” กวางโอสถกล่าว “เฉินรุ่นที่สิบ?!” จักรพรรดิกระบี่ทองตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น