ตอนที่ 6397
5315 / 5461
อ่าน 5 นาที
Chapter 6397: My Uncle
เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 21:11
Chapter 6397: ลุงของข้า
หลี่ชีเยี่ยยังคงนั่งอยู่ในห้องโถง พลางจิบน้ำชาที่ราชาลมดำเป็นผู้รินให้
“วูบ”
มิติโดยรอบเกิดการสั่นไหว ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมดาบทองคำที่พาดอยู่บนบ่า
เสื้อคลุมของเขาเปิดอ้า เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่หนาแน่นและรอยสักมังกรทองบนแผงอก กลิ่นอายจักรพรรดิที่แผ่ออกมาปกคลุมทั่วทั้งห้อง กดทับทุกสรรพชีวิตให้ต้องยอมสยบ เขาคือภาพจำของโจรป่าในความคิดของทุกคนอย่างแท้จริง การได้กลายเป็นจักรพรรดิไม่ได้ทำให้รากเหง้าของเขาจางหายไปแต่อย่างใด
ดาบทองคำเล่มนั้นปลดปล่อยละอองสีทองออกมา เพียงแค่การตวัดดาบเบาๆ ก็เพียงพอที่จะบดขยี้ภูเขาให้แหลกละเอียดได้ การปรากฏตัวของเขาทำให้ทุกคนบนเกาะถึงกับตัวแข็งทื่อ
“ลมดำ! คราวนี้เจ้าไปก่อเรื่องอะไรมาอีก!” เขาแผดเสียงก้องกังวาน
“ท่านลุง!” ราชาลมดำรีบวิ่งเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา
ครอบครัวนี้ช่างเหลือเชื่อ คนหนึ่งกลายเป็นจักรพรรดิระดับจุดสูงสุดขั้นครึ่งก้าว ส่วนอีกคนกลับกลายเป็นเทพแห่งความรกร้าง
หลี่ชีเยี่ยไม่ได้ปรายตามองผู้มาใหม่แม้แต่น้อย เขายังคงจิบชาด้วยท่าทางเฉยเมย
“จักรพรรดิกระบี่ทอง” กวางโอสถยิ้ม เขาไม่รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อยเพราะมีบรรพชนคอยคุ้มครองอยู่
“พวกเจ้าเป็นใครกัน?” สายตาของจักรพรรดิกระบี่ทองเหลือบมองสลับไปมาระหว่างกวางโอสถและหลี่ชีเยี่ย
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายคือจักรพรรดิที่มีผลไม้แห่งเต๋าเพียงหนึ่งผล
“นั่นแหละขอรับ พวกเขามาจากพรมแดนรกร้าง” ราชาลมดำกระซิบ
“พรมแดนรกร้าง? พวกมันมาบุกงั้นรึ?” จักรพรรดิกระบี่ทองถาม
“เปล่าขอรับ ข้าแค่กำลังทำธุระตอนเช้ามืด...” ราชาลมดำยิ้มเจื่อนๆ
จักรพรรดิกระบี่ทองเข้าใจสถานการณ์ทันที พวกมันพยายามปล้นคนทั้งสองโดยไม่รู้ภูมิหลัง
“เจ้าโง่! ตาบอดหรือไง!” จักรพรรดิกระบี่ทองฟาดมือไปที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย
ถึงแม้ราชาลมดำจะดูอายุมากกว่าจักรพรรดิกระบี่ทอง แต่เขาก็ไม่กล้าโต้ตอบแม้แต่น้อย
“ข้าไม่รู้ว่าพวกเขามาจากพรมแดนรกร้าง...” เขาพึมพำ
“หลานชายโง่เขลาของข้าไม่ทราบว่าพวกท่านเป็นยอดฝีมือจากพรมแดนรกร้าง ต้องขออภัยด้วย” จักรพรรดิกระบี่ทองประสานมือคำนับ
“หากพวกเราไม่ได้มาจากพรมแดนรกร้าง เจ้าจะเอ่ยคำขอโทษเช่นนี้หรือไม่?” หลี่ชีเยี่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
“ในโลกของเรา ผู้แข็งแกร่งย่อมกินผู้ที่อ่อนแอ ในเมื่อพวกเราเป็นโจร การปล้นชิงผู้อื่นจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว “การถูกรังแกเมื่ออ่อนแอเป็นเรื่องปกติ วันนี้พวกเราจะเป็นผู้ชดใช้ความผิดที่เกิดขึ้นเอง”
กวางโอสถเกือบพ่นน้ำชาออกมาเพราะคำพูดที่แก้ต่างความชั่วร้ายของจักรพรรดิกระบี่ทอง
“สหายเต๋า ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การปล้นผู้อื่นถือเป็นเรื่องปกติ?” กวางโอสถยิ้ม
“นั่นคือความจริง” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว “ท่านเป็นจักรพรรดิจากพรมแดนรกร้าง ย่อมเสวยสุขอยู่กับทรัพยากรมหาศาล สำหรับคนอื่น ไม่ต้องพูดถึงปุถุชน แม้แต่คนจากนิกายใหญ่ก็ยังต้องลักขโมยและแย่งชิงทรัพยากร นี่คือวิถีแห่งความเป็นจริงบนเส้นทางจักรพรรดิ”
“...” กวางโอสถเกาหัวแล้วตอบกลับ “บัดซบ ฟังดูมีเหตุผลแฮะ สามารถทำให้การเป็นโจรดูเป็นเรื่องชอบธรรมได้ถึงขนาดนี้ สมกับเป็นจักรพรรดิระดับจุดสูงสุด ข้านับถือจริงๆ”
หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึๆ ก่อนจะจิบชาต่อหลังได้ยินบทสนทนานั้น
“ในเมื่อข้าล้มเหลวในการอบรมสั่งสอนหลานชายผู้โง่เขลา โปรดบอกมาเถิดว่าต้องการสิ่งใดเป็นการชดเชย ข้าจะทำตามหากคำขอนั้นสมเหตุสมผล” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว
“ถ้าข้าขอหัวของเจ้าล่ะ?” หลี่ชีเยี่ยถาม
ดวงตาของจักรพรรดิกระบี่ทองปะทุด้วยประกายอันเฉียบคม
“เจ้าเป็นใคร?” เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลจึงรีบคว้าดาบของตนไว้
“ท่านลุง เขาเป็นบรรพชนจากที่นั่น” ราชาลมดำกระซิบ
“บรรพชนแห่งพรมแดนรกร้าง?” เขาถอยหลังกรูดในขณะที่ยังจ้องเขม็งไปที่หลี่ชีเยี่ย
“เทพนอร์ธคุน, เฉินรุ่นที่สิบ, บรรพชนวาฬ หรือว่าบรรพชนสูงสุด?” จักรพรรดิกระบี่ทองเอ่ยนามบรรพชนโบราณระดับสูง ซึ่งเป็นเพียงคนไม่กี่คนที่จักรพรรดิจะยอมเรียกว่า ‘บรรพชน’
อย่างไรก็ตาม หลี่ชีเยี่ยไม่ใช่คนเหล่านั้น เพราะเขาเคยพบเจอคนเหล่านั้นมาหมดแล้ว
“ไม่ทราบว่าข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไร?” เขาถาม
“เกรงว่าเจ้าคงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะถาม” กวางโอสถส่ายหน้า
“อย่างนั้นรึ แม้ข้าจะมาจากโลกปุถุชน แต่ข้าก็เคยพบเห็นบรรพชนทั้งหมดในโลกเก่ามาหมดแล้ว ข้าค่อนข้างสงสัยว่าบรรพชนท่านไหนกันที่ข้าไม่มีคุณสมบัติพอแม้แต่จะรับรู้ฉายา” จักรพรรดิกระบี่ทองอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“สหายเต๋า อย่าได้บังอาจต่อหน้าบรรพชน การได้พบเห็นท่านถือเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว ทางที่ดีจงปฏิบัติตนให้เหมาะสมเถิด” กวางโอสถกล่าว
“หากบรรพชนสูงส่งนัก ข้าก็คงต้องประเมินตนเองสูงเกินไปที่จะขอบทเรียน” จักรพรรดิกระบี่ทองโกรธจัด เขาใช้สองมือกุมดาบเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้
“แสงหิ่งห้อยริบหรี่” หลี่ชีเยี่ยเหลือบมองเขา
ถึงแม้จะรู้ว่าหลี่ชีเยี่ยคือบรรพชนโบราณ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่น
“เช่นนั้นก็โปรดแสดงรัศมีแห่งดวงจันทร์ให้ข้าได้ประจักษ์ทีเถิด” จักรพรรดิกระบี่ทองกล่าว
“สหาย หากบรรพชนต้องการจะสังหารเจ้า ป่านนี้เจ้าคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว ท่านเคยตบฝ่ามือเดียวก็กดทับบรรพชนเฉินรุ่นที่สิบจนจมดิน เจ้าเอาอะไรไปเทียบกับเขา?” กวางโอสถกล่าว
“เฉินรุ่นที่สิบ?!” จักรพรรดิกระบี่ทองตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.