ตอนที่ 1408 - 778 ตำหนักหินค่ายกล_2 ความปรารถนาบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ กระดูกกระบี่ยังคงพูดอย่างนอบน้อม ทำเป็นเหมือนไม่ใส่ใจนัก “เท่าที่ข้ารู้ มีแค่สองวิธีที่จะเข้าไปในแผนภาพหลอมปีศาจ” “วิธีหนึ่งคือต้องทนทรมานอย่างแสนสาหัสแล้วตายอย่างน่าสังเวชอยู่หน้าแผนภาพหลอมปีศาจ ก่อนที่ร่างกายจะดับสูญ ความเจ็บปวดสุดขีดจะกระตุ้นจิตเทพให้เกิดการกลายแปรบางอย่าง ทำให้หลังจากหลุดพ้นจากร่างแล้วสามารถเข้าไปในแผนภาพหลอมปีศาจได้ เพื่อทนรับการลงโทษที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก...” “นี่เป็นความทุกข์ทรมานทั้งของร่างกายและจิตเทพที่มาพร้อมความตาย คล้ายกับความทรมานในนรกขุมหนึ่ง พวกผู้ฝึกสัตว์อสูรในหุบเขาหมื่นอสูรจึงหวาดกลัวแผนภาพหลอมปีศาจยิ่งนัก” “อีกวิธีหนึ่งก็คือการสังเวย...” โม่ฮว่าชะงัก “สังเวย?” “ถูกต้อง” กระดูกกระบี่พยักหน้า “ผ่านพิธีกรรมชนิดหนึ่ง คนคนหนึ่งสามารถถูกสังเวยให้กับแผนภาพหลอมปีศาจได้” “แต่ข้าไม่เคยเห็น ‘พิธีกรรม’ นั้นมาก่อน และก็ไม่รู้วิธีการที่แน่ชัด” “ในหุบเขาหมื่นอสูร ‘การสังเวย’ นั้นหาได้ยาก และผู้ฝึกสัตว์อสูรทั่วไปก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะถูกใช้เป็นเครื่องสังเวย...” โม่ฮว่าขมวดคิ้ว เรื่องนี้ยุ่งยากเสียแล้ว เขาเข้าไปในแผนภาพหลอมปีศาจไม่ได้ หากจะทนรับการทรมาน ก็อาจต้องเสียชีวิต แถมยังอาจทรมานจนแทบทนไม่ไหวด้วย ถ้าเป็นการสังเวย เขาก็ไม่รู้วิธีสังเวย และยิ่งไม่มีใครจะเอาเขาไปเป็น ‘เครื่องสังเวย’ ด้วย เขาหิว และในหม้อก็มีอาหารอยู่ แต่ฝาหม้อปิดอยู่ ทำให้เอื้อมมือไปไม่ถึง โม่ฮว่ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “ลองไปดูรอบๆ แถวนี่ก่อน บางทีอาจมีเบาะแสอื่น ทำให้ข้า ‘แทรกซึม’ เข้าแผนภาพหลอมปีศาจไปเงียบๆ ได้...” เมื่อจิตเทพของโม่ฮว่าขยับไหวเล็กน้อย เขาก็เกิดความคิดขึ้นมา จึงเหลือบมองแผนภาพหลอมปีศาจอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเงียบๆ แต่พอเดินออกไปได้เพียงไม่กี่จั้ง เสียงประหลาดแผ่วเบาก็ดังเข้าหูมาอย่างกะทันหัน โม่ฮว่าหันกลับไปมอง แล้วตั้งใจฟังอย่างละเอียด ตอนนั้นเองเขาจึงรู้ว่า นั่นคือเสียงที่ดังมาจากภายในแผนภาพหลอมปีศาจ มันเหมือนเสียงพวกอสูรร้ายต่างชนิดตะโกนโหวกเหวกไปพร้อมกัน ระส่ำระสาย อึกทึก เต็มไปด้วยความโอหัง แถมยังแฝงความดูแคลนและเหยียดหยามอยู่เล็กน้อย ดูเหมือนมันกำลังเยาะเย้ยโม่ฮว่า สายตาของโม่ฮว่าค่อยๆ เย็นลง “พวกเศษสวะ เดี๋ยวข้าเข้าไปเมื่อไร จะนับหัวพวกเจ้าเองทีละหัว” ... หลังจากโม่ฮว่าแอบจากไป เขาก็เริ่มเดินสำรวจบริเวณโดยรอบ แผนภาพหลอมปีศาจเป็นภาพจิตรกรรมขนาดมหึมา แม้จะดูลึกลับ แต่แก่นแท้ของมันก็คือสถาปัตยกรรมเต๋าประเภทหนึ่ง ใช้ภาพจิตรกรรมเป็นสื่อ ใช้ค่ายกลเป็นโครงกระดูก และใช้จิตวิญญาณเป็นตัวนำทาง เพียงแต่วิธีการนั้นค่อนข้างโหดเหี้ยมและอำมหิตไปสักหน่อย แถมยังเกี่ยวข้องกับขอบเขตค่ายกลที่ไม่รู้จักบางอย่างด้วย แต่กระบวนการพื้นฐานย่อมไม่เปลี่ยน การสร้างภาพนี้ต้องใช้แรงคนจำนวนมาก วัสดุมหาศาล และต้องมีค่ายกลครบสมบูรณ์ถึงจะสร้างขึ้นได้ นี่เป็นโครงการระยะยาว จากประสบการณ์และนิสัยของเขาในฐานะอาจารย์ค่ายกลที่เคยสร้างค่ายกลขนาดใหญ่ เขาเชื่อว่าต้องมีห้องลับอยู่ใกล้ๆ สำหรับให้อาจารย์ค่ายกลใช้วาดผังอาคมแน่ ตามการคาดเดาของผู้อาวุโสสวินจื่อเสียน การก่อสร้างค่ายกลในหุบเขาหมื่นอสูรเป็นระบบที่เชื่อมโยงกันทั้งมวล และค่ายกลเต๋าเทพภายในหุบเขาก็คือมรดกสืบทอดที่สมบูรณ์ชุดหนึ่ง และบนแผนภาพหลอมปีศาจนี้ ก็มีค่ายกลเต๋าเทพอยู่ด้วย มีความเป็นไปได้สูงมากว่าแผนภาพหลอมปีศาจนี้คือศูนย์กลางของทั้งหุบเขาหมื่นอสูร ค่ายกลเต๋าเทพคือแกนกลางของแผนภาพหลอมปีศาจทั้งหมด หากเขาหาทางครอบครองภาพผังค่ายกลเต๋าเทพและเรียนรู้มรดกสืบทอดของค่ายกลเต๋าเทพได้ ก็มีโอกาสสูงมากที่จะไขความลับของแผนภาพหลอมปีศาจออก และควบคุมหุบเขาหมื่นอสูรทั้งหุบเขาได้ แน่นอน นี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น มรดกสืบทอดของค่ายกลเต๋าเทพแท้จริงคืออะไร? แผนภาพหลอมปีศาจในฐานะศูนย์กลางของหุบเขาหมื่นอสูร มีบทบาทอะไรกันแน่... ที่นี่น่าจะมีหลักการลี้ลับของค่ายกลอันลึกซึ้งและซับซ้อนอยู่ รอให้เขาศึกษาและค้นคว้า “น่าจะได้เรียนรู้อะไรดีๆ สักอย่าง...” โม่ฮว่าพยักหน้า เขาเดินวนรอบภาพจิตรกรรมขนาดมหึมาของแผนภาพหลอมปีศาจอยู่สองรอบใกล้ๆ สุดท้ายก็พบจุดที่น่าสงสัยเข้า นั่นคือตำหนักหินอันโอ่อ่าแห่งหนึ่ง ภายในตำหนักมีกลิ่นอายของค่ายกลหนาแน่นมาก แค่มองแวบเดียว โม่ฮว่าก็บอกได้ว่านี่คือตำหนักหินผังอาคมของทั้งหุบเขาหมื่นอสูร โดยทั่วไปแล้วมันใช้เก็บสื่อค่ายกล สะสมผงหมึกค่ายกล ออกแบบผังค่ายกล และเป็นสถานที่ให้อาจารย์ค่ายกลใช้ศึกษาพักผ่อนและวาดค่ายกล ตอนนี้ประตูใหญ่ถูกปิดสนิทด้วยแม่กุญแจ ดูเหมือนข้างในจะไม่มีคนอยู่ นอกจากนี้ ยังไม่มีผู้ฝึกสัตว์อสูรเฝ้าอยู่ด้านนอกด้วย ดูเหมือนว่าตำหนักหินผังอาคมแห่งนี้ก็เป็น ‘เขตหวงห้าม’ สำหรับผู้ฝึกสัตว์อสูรเช่นเดียวกับแผนภาพหลอมปีศาจ “จะเข้าไปดูหน่อยดีไหม?” โม่ฮว่ารู้สึกใจสั่นไหว เขาปลดปล่อยสัมผัสวิญญาณออกไป ตรวจดูภายในเล็กน้อย ไม่พบกลิ่นอายของคนเป็นหรือผู้ฝึกสัตว์อสูรอยู่ข้างใน น่าจะปลอดภัย แต่ก็ยากจะพูด เพราะบางครั้งการรับรู้ของผู้บำเพ็ญเพียรก็เชื่อถือไม่ได้เสมอไป... โม่ฮว่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเหรียญทองแดงออกมา ใช้วิชาเสี่ยงทายสวรรค์คำนวณหนึ่งครั้ง คราวนี้ การเสี่ยงทายไม่มีความแจ่มชัดถึงเหตุและผลเหมือนอย่างครั้งก่อนๆ อีกแล้ว และก็ไม่อาจสัมผัสถึงเคล็ดลับสวรรค์ได้ชัดเจนเหมือนเดิม เขาไม่เห็นภาพอันกว้างใหญ่ไพศาลที่เหตุและผลทั้งปวงหลอมรวมเป็นเคล็ดลับสวรรค์ ไหลเวียนไปทั่วฟ้าดินดังสายน้ำ มีเพียงการเคลื่อนไหวของเหตุและผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น การเคลื่อนไหวนั้นมีอยู่น้อยมาก บางที ‘ผลประโยชน์สำหรับมือใหม่’ คงหมดไปแล้ว ต่อไปการคำนวณคงต้องอาศัยความเข้าใจเคล็ดลับสวรรค์ของเขาเอง แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถ้าต้องสร้างความอลหม่านใหญ่โตตลอดเวลา ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยสบายใจนัก เหรียญทองแดงหมุนอยู่กลางอากาศ แล้วตกลงบนฝ่ามือ ออกหัว นั่นหมายความว่าภายในไม่มีอันตราย โม่ฮว่าอดคาดหวังขึ้นมาไม่ได้ “วิชาเสี่ยงทายสวรรค์นี่ใช้ได้จริงๆ ถ้าข้าเข้าใจเคล็ดลับสวรรค์ได้จริง ควบคุมเหตุและผลได้ หลบหลีกเคราะห์ภัยและแสวงหาวาสนาได้เหมือนอาจารย์ จะเก่งกาจสักแค่ไหนกันนะ...” เขาเก็บเหรียญทองแดง แล้วเดินเข้าไปใกล้ประตูใหญ่ของตำหนักหิน ประตูใหญ่มีแม่กุญแจรูปร่างอสูรขนาดมหึมา บนตัวกุญแจสลักลวดลายเขี้ยวสี่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไว้ กระดูกกระบี่กล่าวว่า “นี่คือแม่กุญแจค่ายกลพิเศษภายในหุบเขาหมื่นอสูร พอมีแม่กุญแจค่ายกลนี้ผนึกประตูใหญ่เอาไว้ เจ้าก็เข้าไม่ได้ ทางที่ดีควรไปหา...” แต่ยังพูดไม่จบ โม่ฮว่าก็เริ่มผลักประตูแล้ว ประตูใหญ่เปิดออกอย่างง่ายดาย กระดูกกระบี่ตะลึงไป พอเพ่งมองให้ดี มันก็พบว่าค่ายกลบนแม่กุญแจได้ถูกปลดออกจนหมดสิ้นแล้ว