บทที่ 584 แบคทีเรีย “ปกติแล้วคนที่เป็นโรคกลัวความสกปรกคงไม่อยากสัมผัสอะไรที่มันเลอะเทอะหรอกใช่ไหม” เจียงเยี่ยนอธิบาย โจวเหวินถึงบางอ้อ “นายจะบอกว่าอยากให้พวกเราทำให้ร่างกายสกปรกงั้นเหรอ? แล้วไป๋เจ๋อก็คงไม่อยากแตะต้องตัวพวกเรา น่าจะบอกกันตั้งแต่แรกนะ นี่มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย รู้อย่างนี้ฉันน่าจะเตรียมเขม่าก้นหม้อมาด้วยตั้งแต่ก่อนขึ้นมาบนนี้ก็ดี...” “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ต่อให้ร่างกายพวกเราจะสกปรกแค่ไหน มันก็ไม่มีผลกับไป๋เจ๋อหรอก เพราะมันไม่จำเป็นต้องสัมผัสตัวพวกเราเลยสักนิด แค่คำพูดคำเดียวของมันก็จบชีวิตพวกเราได้แล้ว ถ้าเราตัวสกปรก มันอาจจะแค่รำคาญใจจนไล่เราลงจากเขา แต่ถ้ามันเห็นว่าเราสกปรกขนาดนั้น มันอาจจะจับพวกเราโยนลงหน้าผาให้ตายไปเลยก็ได้” เจียงเยี่ยนส่ายหัวพลางกล่าว “แล้วนายหมายความว่ายังไง?” โจวเหวินนึกไม่ออกจริงๆ ว่าสิ่งที่เจียงเยี่ยนจะสื่อคืออะไร “สิ่งที่ฉันจะบอกคือ บางทีเราอาจมีวิธีที่ทำให้ไป๋เจ๋อไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า หรือไม่อยากแม้แต่จะพูดกับเราเลยสักคำ” เจียงเยี่ยนกล่าว “จะเป็นไปได้ยังไง? ต่อให้พวกเราจะสกปรกขนาดไหน มันก็เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มองเราเลยจริงไหม? ถึงมันไม่อยากมอง มันก็แค่หลับตาก็พอ แล้วค่อยใช้คำพูดไล่พวกเราลงจากเขาไป” ไม่ว่าโจวเหวินจะคิดอย่างไร มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่เรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้น “เป็นไปได้แน่นอน ตราบใดที่นายทำตามที่ฉันบอก นายทำได้แน่” เจียงเยี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ “ทำยังไง?” โจวเหวินถามด้วยความไม่เชื่อ “เดี๋ยวนายอ่านนี่แล้วก็จะรู้เอง” แสงสีม่วงเปล่งประกายที่หว่างคิ้วของเจียงเยี่ยน ร่างกายที่เคยขยับไม่ได้เหมือนกับของโจวเหวินเริ่มขยับได้อีกครั้ง จากนั้นเขาก็โยนหนังสือเล่มหนึ่งไปตรงหน้าโจวเหวิน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว หลังจากทำเสร็จแสงสีม่วงระหว่างคิ้วของเจียงเยี่ยนก็จางหายไป ร่างของเขากลับไปสู่สภาวะแข็งทื่อดังเดิม “ดูเนื้อหาในหนังสือการ์ตูนเล่มนี้ให้ดี แล้วนายจะรู้ว่าต้องทำยังไง” เจียงเยี่ยนกล่าว ไป๋เจ๋อนั้นมั่นใจในตัวเองอย่างถึงที่สุด แม้มันจะได้ยินบทสนทนาของโจวเหวินกับเจียงเยี่ยนและเข้าใจสิ่งที่ทั้งสองพูดคุยกัน แต่มันกลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด มันมองทั้งคู่ราวกับเป็นคนโง่สองคนที่กำลังดิ้นรน ในมุมมองของมัน ไม่ว่าโจวเหวินกับเจียงเยี่ยนจะทำอะไร มันก็แค่ต้องใช้คำพูดเพียงคำเดียวเพื่อปิดฉากคนโง่ทั้งสองคนนี้เท่านั้น โจวเหวินขยับร่างกายไม่ได้ โชคดีที่ปากของเขายังขยับได้อยู่ เขาเป่าลมไปยังหนังสือการ์ตูนที่พื้นและใช้แรงลมนั้นเปิดหน้าหนังสือ นี่เป็นหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่ง มันไม่มีบริบทอะไรเลยว่าเรื่องราวก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร โจวเหวินไม่เข้าใจความหมายของมัน แต่หลังจากอ่านไปได้สักพัก สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เนื้อหาในหนังสือการ์ตูนดูปกติมาก ราวกับไม่มีอะไรพิเศษ และในฉากนั้นก็ดูเหมือนจะไม่มีเนื้อหาที่เลวร้ายอะไรเลย ไป๋เจ๋อนอนอยู่ตรงนั้นและแอบลืมตาขึ้นมามองอย่างลับๆ เมื่อเห็นว่าในภาพวาดไม่มีอะไรผิดปกติ มันก็หลับตาลงและพักผ่อนต่อไปอย่างสบายอารมณ์ “นายมั่นใจนะว่าวิธีนี้จะได้ผล?” โจวเหวินถามเจียงเยี่ยนด้วยสีหน้าประหลาดใจหลังจากอ่านจบ เจียงเยี่ยนตอบอย่างมั่นใจ “แน่นอน” “แล้วไป๋เจ๋อจะไม่ฆ่าเราทิ้งถ้าเราทำแบบนี้เหรอ?” โจวเหวินถามย้ำ “ไม่ฆ่าแน่นอน เลือดของนายจะแค่ทำให้มันรู้สึกว่าที่อยู่อาศัยของมันแปดเปื้อนเท่านั้น” เจียงเยี่ยนกล่าว “เดี๋ยวสิ ที่นายบอกว่าฉันทำที่อยู่มันแปดเปื้อนคืออะไร? ไม่ควรเป็นพวกเราเหรอที่ต้องแปดเปื้อน?” โจวเหวินรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล “อาเหวิน เรื่องนี้มีแค่นายคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้ ฉันทำไม่ได้” เจียงเยี่ยนกล่าวอย่างจริงใจ “เราก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ทำไมฉันทำได้แล้วนายทำไม่ได้?” โจวเหวินโต้กลับทันควัน เขาไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของเจียงเยี่ยนเลย “จริงๆ แล้วฉันก็เป็นพวกโรคจิตเรื่องความสะอาดเหมือนกัน ความรุนแรงของอาการน่ะไม่น้อยไปกว่าไป๋เจ๋อหรอก นั่นแหละเหตุผลที่ฉันต้องการให้นายช่วย ไม่อย่างนั้นฉันก็คงทำเองไปแล้ว ไม่ต้องลากนายมาที่นี่หรอก” เจียงเยี่ยนยังคงกล่าวอย่างจริงใจ “เพราะว่าฉันเป็นพวกโรคจิตเรื่องความสะอาดนี่แหละ ฉันเลยรู้ว่าวิธีนี้จะได้ผลแน่นอน” “ฉันไม่เชื่อ! ถ้านายอยากทำ เราก็ต้องทำด้วยกัน ไม่มีทางที่ฉันจะยอมทำคนเดียวแน่” โจวเหวินกัดฟันพูด “ขอโทษทีนะอาเหวิน ไว้ในอนาคตฉันจะชดเชยให้นายเอง” ในขณะที่เจียงเยี่ยนพูด แสงสีม่วงที่หว่างคิ้วของเขาก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ทำให้เขาสามารถหลุดพ้นจากการควบคุมของไป๋เจ๋อได้ชั่วคราว ในวินาทีถัดมา เจียงเยี่ยนสะบัดมือและซัดกระดาษแผ่นหนึ่งออกไป มันร่อนไปตกลงบนหัวของโจวเหวินพอดี หลังจากทำสำเร็จ แสงสีม่วงระหว่างคิ้วของเจียงเยี่ยนก็หม่นแสงลงอีกครั้ง และเขาก็กลับไปขยับตัวไม่ได้ดังเดิม “นายทำอะไร? นั่นอะไรบนหัวฉัน?” โจวเหวินเหลือบตามองขึ้นไปด้านบน แต่เขามองไม่เห็นอะไรเลย “นี่คือสัตว์เลี้ยงประเภทคู่หูระดับมหากาพย์ที่ชื่อว่า ‘ตุ๊กตากระดาษสวมหัว’ ตราบใดที่มันตกลงบนหัวนาย มันก็จะควบคุมร่างกายของนาย จากนั้นไม่ว่ามันจะทำอะไร ร่างกายของนายก็จะทำตาม ไม่ต้องห่วง การควบคุมของตุ๊กตากระดาษสวมหัวก็เหมือนกับหุ่นเชิด ร่างกายของนายจะยังคงแข็งทื่อ แต่มันไม่กระทบกับสิ่งที่จะต้องทำหรอก...” ในขณะที่เจียงเยี่ยนอธิบาย ตุ๊กตากระดาษสวมหัวก็ลุกขึ้นยืน มันเป็นตุ๊กตากระดาษที่ตัดมาจากกระดาษสีเหลือง ไม่มีจมูกหรือดวงตา เป็นแค่ตุ๊กตากระดาษรูปร่างมนุษย์เท่านั้น ทว่าเมื่อมันยืนอยู่บนหัวของโจวเหวิน ร่างกายที่เคยแข็งทื่อของเขาก็เริ่มขยับเหมือนหุ่นเชิด แต่มันดูฝืดเคืองอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ต้องห่วง ฉันให้คนสอนท่าทางทั้งหมดไว้แล้ว มันจะทำทุกอย่างให้เสร็จสิ้นในครั้งเดียวด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด จำบทพูดไว้ให้ดีด้วยล่ะ...” เจียงเยี่ยนหลับตาลง เขาไม่อยากแม้แต่จะมองฉากนั้นหรือจินตนาการถึงมันด้วยซ้ำ “ไม่... ไม่นะ...” ดวงตาของโจวเหวินเบิกกว้างในขณะที่ก้มมองลงมา เขาเฝ้ามองอย่างหมดหนทางเมื่อมือของเขาดึงกางเกงตัวเองออกด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ “อาเหวิน ลำบากนายหน่อยนะ ไว้ฉันจะชดเชยให้ในอนาคต” เจียงเยี่ยนหลับตาแน่นด้วยสีหน้าละอายใจ ทว่าทันใดนั้น สีหน้าของเจียงเยี่ยนก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาลืมตาโพลงขึ้นมาทันที รูม่านตาของเขาส่ายไปด้านข้าง แต่เขากลับไม่เห็นโจวเหวิน แสงสีม่วงระหว่างคิ้วของเจียงเยี่ยนปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว โจวเหวินปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขาด้วยรอยยิ้มราวกับปีศาจ ในมือข้างหนึ่งเขาจับตุ๊กตากระดาษสวมหัวที่พยายามดิ้นรนอยู่อย่างต่อเนื่อง แต่มันก็ไม่สามารถหลุดรอดจากฝ่ามือของเขาไปได้ ส่วนมืออีกข้างของโจวเหวินนั้น เขาได้คว้ากางเกงของเจียงเยี่ยนแล้วกระชากมันลงมาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาก็โผขึ้นไปถีบก้นของเจียงเยี่ยนอย่างแรง รูม่านตาของเจียงเยี่ยนหดวูบในทันทีขณะที่เขากลิ้งหลุนๆ ไปทางไป๋เจ๋อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ฮ่าๆ คุณพี่ไป๋เจ๋อ ช่วยดูจุดที่ไอ้หมอนี่กลิ้งผ่านให้ดีๆ นะ ตรงนั้นน่ะมันเปื้อนแบคทีเรียสกปรกของมันไปหมดแล้ว... พอลมพัด แบคทีเรียพวกนี้ก็จะแพร่กระจายไปทั่ว... ไม่นานหรอก ยอดเขาทั้งลูกก็จะเต็มไปด้วยแบคทีเรียสกปรก... อย่าปล่อยให้มันหนีลงจากเขาไปเชียวล่ะ... เพราะไม่ว่ามันจะกลิ้งไปที่ไหน ที่นั่นก็จะแปดเปื้อนไปด้วยแบคทีเรียสกปรกทั้งนั้น...” โจวเหวินกำลังพูดอย่างลำพองใจ ทันใดนั้นเขาก็เห็นแส้สีม่วงตวัดมารัดขาของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “อ๊าก!” เจียงเยี่ยนที่กำลังกลิ้งไปหาไป๋เจ๋อกัดฟันกรอดแล้วกระตุกแส้สุดแรง กางเกงของโจวเหวินขาดวิ่น ร่างของเขาเสียหลักตกลงกับพื้นและกลิ้งตามไปหาไป๋เจ๋อเช่นกัน