บทที่ 974 - สังหารยายมังกร “ถ้าฉันดื่มมันเข้าไป คุณจะปล่อยพี่สาวของฉันไปไหม” ฉินหลิงกล่าวขณะมองขวดในมือ “ฉินหลิง ทิ้งมันไปซะ” มิย่าพยายามเค้นเสียงออกมา ยายมังกรสั่นกรับในมืออีกครั้ง มิย่าถูกบีบคอจนไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีก สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงการสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น “แน่นอน ข้าเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ วันนี้พี่สาวเจ้าล่วงเกินข้า ดังนั้นหนึ่งในพวกเจ้าต้องตาย เลือกว่าใครจะตายระหว่างเจ้ากับพี่สาวของเจ้า” ยายมังกรยิ้มให้ฉินหลิงแล้วพูดต่อ “แน่นอน เจ้าจะเลือกไม่ดื่มก็ได้ จะปล่อยให้พี่สาวเจ้าตายไปก็ย่อมได้ ยังไงเสีย นางก็ไม่ได้มีพ่อคนเดียวกับเจ้า และไม่นับว่าเป็นพี่สาวแท้ๆ ใช่ไหมล่ะ?” “ฉันจะดื่ม ปล่อยพี่สาวฉันไป” ฉินหลิงกล่าวผ่านไรฟัน “ฆ่าเจ้ามันง่ายสำหรับข้า ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกเจ้าหรอก ทันทีที่เจ้าดื่มมัน ข้าจะปล่อยพี่สาวเจ้าทันที” ยายมังกรกล่าวอย่างเชื่องช้า มิย่าไม่สามารถส่งเสียงได้อีก เธอพยายามดิ้นรนลุกขึ้นเพื่อคว้าขวดจากมือของฉินหลิง แต่ยายมังกรก็สั่นกรับ ทำให้มิย่าล้มลงบนดาดฟ้าเรือและสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง มิย่ารู้ดีว่าต้องมีใครบางคนทำอะไรบางอย่างกับเธอแน่นอน มิฉะนั้นด้วยพลังของยายมังกร เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะตกเป็นรองขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถูกทรมานจนปางตายเช่นนี้ ทว่ามิย่ากลับจำไม่ได้เลยว่ามีใครเคยทำอะไรกับเธอตอนไหน “หยุดสั่นได้แล้ว ฉันจะดื่ม” ฉินหลิงกล่าวพลางเปิดขวดและเตรียมจะดื่มของเหลวข้างใน “อย่าดื่มนะ!” เสียงใสสะอาดดังขึ้นพร้อมกับลำแสงจากดาบที่ตวัดฟาดฟันเข้าใส่ยายมังกร “เสี่ยวเฟิง!” ฉินหลิงประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นคนที่มาถึง เฟิ่งชิวหยานมีสีหน้าเรียบเฉยขณะฟาดฟันดาบโซลชีวิตเข้าใส่ยายมังกร ร่างของยายมังกรเคลื่อนไหวหลบหลีกคมดาบของเฟิ่งชิวหยาน เดิมทีนางตั้งใจจะสวนกลับ แต่กลับพบว่าออร่าดาบของเฟิ่งชิวหยานนั้นเชี่ยวกรากราวกับแม่น้ำที่ไหลหลาก ทำให้นางไม่สามารถหาช่องโหว่ได้เลย “วิชาดาบของเจ้าไม่เลว แต่โชคร้ายที่เจ้าอ่อนแอเกินไป” ยายมังกรกล่าวพลางใช้เปลือกหอยยักษ์ต้านรับคมดาบของเฟิ่งชิวหยาน ก่อนจะฟาดเข้าที่หน้าอกของเขาจนกระเด็นออกไป “เสี่ยวเฟิง!” ฉินหลิงบินไปรับร่างของเฟิ่งชิวหยานที่กระเด็นกลับมาเพียงเพื่อจะเห็นว่าหน้าอกของเขายุบลงและมีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก “พี่หลิง ผมขอโทษที่มาสายครับ” เฟิ่งชิวหยานกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติของเขา “เธอไม่น่ามาเลย” ฉินหลิงตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเฟิ่งชิวหยานด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน “เธอเป็นยังไงบ้าง?” “เขายังไม่ตายหรอก วันนี้ข้าอารมณ์ดี แค่อยากฆ่าคน ฉินหลิง เจ้าคิดว่าข้าควรฆ่าใครดี?” ยายมังกรจ้องมองเฟิ่งชิวหยานแล้วกล่าว ฉินหลิงมองไปที่มิย่าและเฟิ่งชิวหยาน เธอถือขวดไว้ในมือและกำลังจะยกขึ้นดื่ม แต่เฟิ่งชิวหยานก็คว้าขวดนั้นไปแล้วทุ่มลงพื้น ทว่าขวดใบนั้นมีความทนทานสูง มันไม่แตกและของเหลวข้างในก็ไม่หกออกมาแม้แต่น้อย การกระทำของเฟิ่งชิวหยานทำให้ยายมังกรโกรธจัด เดิมทีนางหวังจะหลอกให้ฉินหลิงดื่มเข้าไป แต่ตอนนี้เห็นทีต้องใช้กำลังบังคับ ออร่าประหลาดพวยพุ่งออกมาจากร่างของยายมังกร ดวงตาของนางเริ่มมีแสงสีแดงอาบไล้ นางจ้องเขม็งไปที่เฟิ่งชิวหยาน ตั้งใจจะฆ่าเขาก่อนแล้วค่อยกรอกของเหลวนั้นใส่ร่างของฉินหลิง ฉินหลิงพยายามจะเข้าไปช่วยเฟิ่งชิวหยานต้านรับ แต่กลับถูกเขาห้ามไว้ เฟิ่งชิวหยานค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองยายมังกร “ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับ แต่มีบางอย่างที่ผมต้องจัดการให้เสร็จก่อนถึงจะมาได้ มิฉะนั้นต่อให้มาตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์” ขณะที่เขากล่าว สัตว์คู่หูก็ปรากฏขึ้นบนร่างของเฟิ่งชิวหยาน มันเป็นสัตว์คู่หูเพศชายที่มีท่อนบนเป็นมนุษย์และท่อนล่างเป็นงู สวมชุดคลุมคล้ายกับร่างทรง “สัตว์คู่หูระดับตำนาน... เธอไปที่ถ้ำเทพวายุมาหรือ?” ฉินหลิงถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นสัตว์คู่หูของเฟิ่งชิวหยาน “ใช่ครับ มีบางอย่างที่ต้องใช้พลังเพียงพอถึงจะทำได้ ดังนั้นผมเลยไปที่ถ้ำเทพวายุและทำพันธสัญญาคู่หูกับสัตว์ตัวนั้นก่อนจะมารับพี่” เฟิ่งชิวหยานกล่าว ฉินหลิงรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง เธอทราบดีว่าถ้ำเทพวายุคืออะไร มันเป็นเขตมิติที่เฉพาะผู้ที่มีสายเลือดตระกูลเฟิ่งเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้ ที่นั่นมีสัตว์คู่หูพิเศษอยู่ แม้ว่าจะไม่ใช่ไข่สัตว์คู่หู แต่ตราบใดที่คนผู้นั้นมีสายเลือดตระกูลเฟิ่งไหลเวียนอยู่ในตัว ก็สามารถนำมาเป็นสัตว์คู่หูได้เหมือนกับการฟักไข่ ทว่าสัตว์คู่หูตัวนั้นต้องการพลังงานแก่นแท้มหาศาล ตระกูลเฟิ่งหลายต่อหลายรุ่น รวมถึงผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ที่ทรงพลังหลายคนต่างพยายามสยบมัน แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว แม้จะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ระดับการฝึกฝนก็สูญสิ้นไปจนหมด เฟิ่งชิวหยานยอมไปเสี่ยงที่ถ้ำเทพวายุเพื่อเธอ ทำให้หัวใจที่เคยหมดหวังของฉินหลิงกลับมารู้สึกราวกับต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวได้พบกับสายฝนแห่งฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง สัตว์คู่หูประหลาดนั้นกลายเป็นกระแสลมที่หลอมรวมเข้ากับร่างของเฟิ่งชิวหยานราวกับเลือนหายไป ทว่าออร่าของเฟิ่งชิวหยานกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ยายมังกรมองเฟิ่งชิวหยานด้วยความประหลาดใจ แม้นางจะจำไม่ได้ว่าสัตว์คู่หูตัวนั้นคืออะไร แต่นางก็สัมผัสได้จากออร่าของเฟิ่งชิวหยานว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย “ถ้าไม่อยากให้พวกนางตาย ทางที่ดีเจ้าควรยืนอยู่นิ่งๆ” ยายมังกรกล่าวพลางยกกรับในมือขึ้น เห็นได้ชัดว่านางต้องการใช้อันตรายของมิย่ามาข่มขู่เฟิ่งชิวหยาน “ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะไม่ขยับครับ เพราะตราบใดที่คุณสั่นกรับนั่น ผมก็จะตัดหัวคุณทิ้งซะ” เฟิ่งชิวหยานกล่าวอย่างใจเย็น “น่าสนใจ มนุษย์ธรรมดาๆ กลับกล้าข่มขู่ข้าเพราะสัตว์คู่หูตัวเดียว ข้าอยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะตัดหัวข้าอย่างไร...” ยายมังกรกล่าวพลางเตรียมจะสั่นกรับในมือ ทว่าในวินาทีที่มือของนางขยับ ร่างของเฟิ่งชิวหยานก็หายไปราวกับสายลม เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็ไปยืนอยู่ด้านหลังของยายมังกรแล้ว เคร้ง! กรับในมือของยายมังกรหักสะบั้นออกและร่วงลงพื้นไปครึ่งหนึ่ง ยายมังกรตื่นตระหนกสุดขีด นางไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเฟิ่งชิวหยานเคลื่อนที่อย่างไร นางพยายามจะหันหัวไปมอง แต่แม้หัวจะหันไปแล้ว ทว่าร่างกลับยังคงหยุดนิ่ง ศีรษะของนางร่วงลงสู่พื้นก่อนที่ร่างกายจะทรุดฮวบลงตามมา หนึ่งในเจ็ดราชันมังกร ยายมังกร ได้จบชีวิตลงเพียงเท่านี้ เฟิ่งชิวหยานกระอักเลือดออกมาคำโต สัตว์คู่หูลึกลับนั้นแยกตัวออกจากร่างของเขาโดยอัตโนมัติและเปลี่ยนสภาพกลับไปเป็นรอยสักบนตัวเขาอีกครั้ง รอยอักขระบนลำคอของมิย่าเลือนหายไป ร่างกายของเธอค่อยๆ ฟื้นคืนกำลัง เธอมองดูซากศพของยายมังกรบนพื้นด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา “นั่นมันสัตว์คู่หูอะไรกัน? ดูไม่เหมือนมังกรเลย?” มิย่าถามเฟิ่งชิวหยาน เฟิ่งชิวหยานส่ายหัวแล้วกล่าว “ผมไม่รู้ชื่อของเขาครับ รู้เพียงว่าเขานามสกุลเฟิ่งและจะติดตามเฉพาะคนในตระกูลเฟิ่งเท่านั้น แต่พลังของผมยังอ่อนแอเกินไป แค่การใช้พลังของเขาก็แทบจะรับแรงกระแทกไม่ไหวแล้ว” ฉับพลันนั้น คลื่นลมก็ปั่นป่วนและน้ำก็เริ่มเดือดพล่าน ราชาเจ็ดสมุทรบุกตะลุยเข้ามาในเขตมิติแนวปะการังเทพสมุทรอย่างบ้าคลั่ง เมื่อสัมผัสได้ถึงการตายของยายมังกร