Chapter 207: She Wasn’t a Picky Eater

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 15:44

บทที่ 207: เธอไม่ได้เลือกกิน อย่างไรก็ตาม เฉียวเนี่ยนเห็นปมเชือกรองเท้าที่กระโปรงแล้วก็แค่นหัวเราะ จากนั้นเธอก็นึกถึงว่าเบอร์โทรนั้นเป็นของใคร เป็นของเย่หลานที่แลกเบอร์ติดต่อกับเธอเมื่อคืนก่อนหรือเปล่า เธอเหลือบดูเวลาแล้วตอบกลับไป จากนั้นเธอก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ แล้วไปดูเด็กที่นอนอยู่ในห้องข้างๆ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไร เธอก็ลงไปข้างล่าง โจ๊กทะเลถูกวางไว้บนโต๊ะ เตรียมไว้ให้เธอกิน เฉียวเนี่ยนดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ยังง่วงๆ อยู่บ้าง เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอหยิบช้อนขึ้นมา มองอาหารตรงหน้าที่ช่างน่าเบื่อ แล้วไม่อยากกินเลยสักนิด จากนั้นเย่หวังชวนก็เดินเข้ามา วางจานผักดองไว้ตรงหน้าเธอ ผักถูกคลุกด้วยน้ำมันพริกบางๆ ดูน่ากินขึ้นมาทันที “ในตู้เย็นของเจียงหลี่แทบไม่มีอะไรเลย มีแค่พวกนี้ คิดว่าคงต้องกินแก้ขัดไปก่อน พรุ่งนี้ผมจะให้กู่ซานออกไปซื้อของสดมาให้” “อืม” เฉียวเนี่ยนถูกผักดองดึงดูดความสนใจตั้งแต่เห็นมันแล้ว เลยไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเลยสักคำ เธอคีบขึ้นมาหนึ่งชิ้นใส่ปาก ผักเพิ่งปรุงรส รสชาติกรอบสด กลิ่นน้ำมันพริกแผ่ซ่านเต็มปาก ทำให้ความอยากอาหารของเธอพุ่งขึ้นมา ตั้งแต่ตอนกลางวันเธอยังไม่ได้กินอะไรเลย เพราะมัวแต่ตั้งใจอยู่กับการผ่าตัดของเด็กคนนั้น พอตื่นจากงีบถึงได้เริ่มรู้สึกหิว เธอไม่ใช่คนเรื่องมากเรื่องอาหาร ที่จริงแค่มีรสชาติเธอก็กินได้หมด จะเรียกว่าเลี้ยงง่ายก็ได้ตอนเป็นเด็ก ถึงจะเป็นอาหารที่ไม่หรูหรา แต่กลับถูกปากเฉียวเนี่ยนมาก ดังนั้นเธอจึงเริ่มกินโจ๊กกับผักดอง โจ๊กทะเลถูกตั้งอุณหภูมิไว้พอดี เธอค่อยๆ ลิ้มรสอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ใครเห็นเธอกินก็พลอยหิวไปด้วย “กินช้าๆ ยังมีอีกเยอะ” เย่หวังชวนไม่ได้กิน เขานั่งลงมองเธอกินด้วยแววตาเอ็นดู ไม่นานเธอก็กินหมด แล้วส่งชามเปล่าให้เขาพร้อมพูดว่า “เอาอีกชามค่ะ” ... พวกคุณหนูตระกูลผู้ดีในปักกิ่งล้วนให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ตอนกินมาก ต่อให้หิวแค่ไหน เวลาปรากฏตัวต่อหน้าคนอื่นก็กินเพียงนิดเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่เย่หวังชวนเห็นผู้หญิงกินด้วยท่าทางแบบนี้ แต่เขากลับรู้สึกพอใจที่เห็นเธอกินอาหารที่เขาทำอย่างเอร็ดอร่อย เขาเองยังอยากนั่งกินด้วยกันกับเธอเสียด้วยซ้ำ เขารีบตักโจ๊กอีกชามให้เธอทันที เฉียวเนี่ยนไม่ใช่คนกินเก่ง เพียงแต่เพราะเธอหิวมานานเกินไป แถมยังมีอาการปวดกระเพาะอีก พอซัดชามแรกหมด ความเร็วในการกินของเธอก็ช้าลง แม้จะยังตั้งหน้าตั้งตากินอยู่ แต่จากความเร็วที่กินก็พอดูออกแล้วว่าเธอใกล้อิ่มเต็มที เจียงหลี่ไม่ได้กลับห้องไปพักในคืนนั้น เขาเอาแต่นั่งอยู่ในห้องรับแขก เขาเหลือบมองเฉียวเนี่ยนด้วยดวงตาเรียวยาวรูปเมล็ดอัลมอนด์ จากนั้นก็มองเย่หวังชวน พอนึกถึงเรื่องที่เพิ่งรู้มาเมื่อครู่ เขาก็ทนไม่ไหวแล้วจึงพูดออกมาเพื่อทำลายความเงียบ “เอ่อ เนี่ยนเนี่ยน เธอให้ท่านอาจารย์หวังถ่ายรูปเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ถึงเขาจะเป็นญาติของเธอ แต่เขากลับไม่มีรูปเธอสักใบ แล้วท่านอาจารย์หวังไปเอารูปของเธอมาจากไหนกัน เขาไม่ได้อิจฉา เขาไม่ได้บ่น เขาไม่ได้อิจฉาเลยสักนิด เขาแค่ถามเพราะเป็นห่วงน้องสาวของตัวเอง... เจียงหลี่สูดหายใจลึก ทว่าเขาก็ยังสลัดความอิจฉาออกไปไม่ได้ สุดท้ายจึงเงยหน้ามองทั้งสองคน ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก คนอื่นชอบพูดกันว่าผู้หญิงพอโตแล้วก็จะต้องออกจากบ้านไป แต่เขาไม่คิดเลยว่ามันจะเร็วขนาดนี้!

React

พูดคุย