บทที่ 229: ความอับอาย (3) ผู้แปล: Atlas Studios บรรณาธิการ: Atlas Studios แม้แต่เสิ่นชิงชิงเองก็ยังรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงเพราะเธอสวยมาก เธอจึงเอ่ยเตือนเฉียวเนี่ยนเบาๆ ว่า “เอ่อ...พี่เนี่ยน ฉันอยากเตือนว่า ต่อไปเวลาพูดอย่ายิ้มเลยจะดีกว่า...” “หืม?” เฉียวเนี่ยนที่กำลังอารมณ์ดีจึงยังยิ้มอยู่เหมือนเดิม บ้าเอ๊ย เสิ่นชิงชิงภาวนาในใจอย่างรู้สึกผิดกับความคิดของตัวเอง ขอโทษนะ เจียงหลี่ที่รัก ฉันกำลังจะตกหลุมรักน้องสาวนายแล้ว นายอยากได้พ่อคนใหม่ไหม? ฉันเป็นพ่อให้นายได้นะ! ... เฟอร์รารีสีน้ำเงินคันหนึ่งหยุดลงหน้าวอเทอร์ไซด์ ลอฟต์ พอคนขับเปิดประตู เสิ่นฉยงจือก็ก้าวออกมาจากด้านใน เธอสวมชุดราตรีผ้าไหมสีม่วงและสร้อยคอเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์ เฉียวเว่ยหมินซื้อให้เธอเป็นของขวัญในงานแต่งของพวกเขา เธอเคยใส่มันเพียงครั้งเดียวในวันแต่งงาน และวันนี้เป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้นมันคงถูกเก็บอยู่ในตู้เซฟไปแล้ว ในมือเธอยังถือกระเป๋าบุลการีชุบทองรุ่นล่าสุดที่ราคาแสน กระเป๋าแบรนด์เนมกับสร้อยเพชรยิ่งทำให้เธอดูหยิ่งผยอง “เฉินเฉิน ลงจากรถระวังหน่อยนะ อย่าเอาหัวไปชนล่ะ” เฉียวเฉินลงจากรถตามหลังเธอ วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวฉูดฉาด ความอับอายก่อนหน้านี้ที่โรงเรียนทำให้เธอรู้แล้วว่าใบหน้าและรูปร่างของตัวเองไม่เหมาะกับเสื้อผ้าที่เด่นสะดุดตา เมื่อได้บทเรียนแล้ว วันนี้เธอจึงสวมชุดสีเขียวอ่อนที่เผยให้เห็นไหล่ขาวผ่อง เธอยังดัดผมจนเป็นลอน แล้วปล่อยให้ผมทิ้งตัวอยู่บนบ่าของเธอ เมื่อชุดของเธอไม่อาจฉูดฉาดได้มาก เธอจึงหันไปใส่ใจกับส่วนอื่นแทน คราวนี้เธอให้ความสำคัญกับเครื่องประดับมากขึ้น เธอสวมต่างหูที่ออกแบบมาอย่างประณีตคู่หนึ่ง ที่หูซ้ายของเธอเป็นต่างหูเม็ดเล็กทรงดาวน่ารัก แต่จุดเด่นอยู่ที่หูขวา ต่างหูข้างขวามีส่วนพู่ห้อย พลิ้วไหวไปมาตามจังหวะที่เธอเดิน สิ่งที่พิเศษที่สุดคือส่วนพู่ห้อยนั้นทำจากเพชรทั้งหมด มันแวววาวเจิดจ้าจนสะกดสายตา มันช่วยเบี่ยงความสนใจของผู้คนไม่ให้สังเกตว่าใบหน้าของเธอไม่ได้มีมิติเด่นชัดนัก และทำให้ทุกคนหันไปสนใจลำคอเรียวระหงของเธอแทน สวี่สวีอุทานขึ้นทันทีที่เฉียวเฉินลงจากรถ “เฉินเฉิน ต่างหูของเธอสวยมาก! สวยจนฉันไม่เคยเห็นอะไรที่งามขนาดนี้มาก่อนเลย” เฉียวเฉินรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน นี่หมายความว่าต่างหูสวย แต่เธอไม่สวยงั้นหรือ? อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้พูดความคิดนั้นออกมา เพียงยิ้มแล้วตอบว่า “ขอบคุณ” สวี่สวีไม่ได้สังเกตความไม่พอใจของเธอ เธอเดินเข้าไปหาแล้วถามว่า “ยี่ห้ออะไรน่ะ ต้องแพงมากแน่ๆ ใช่ไหม?” แววตาของเฉียวเฉินฉายแววเย้ยหยัน เธอยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอก” ไม่มีทางไม่แพงหรอก! “มันมาจากเซเว่น ออกแบบโดยดีไซเนอร์อันดับหนึ่งของเซเว่นชื่อเอส เขาเรียกมันว่า ‘หลิวกวง’” เธอพูดด้วยความชื่นชมพลางยกมือแตะต่างหู “ฉันชอบผลงานของเขามาตลอด ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ซื้อมัน” หลิวกวงเป็นหนึ่งในผลงานยุคแรกๆ ของเอส คนที่รู้เรื่องเพชรต่างก็รู้ว่าผลงานของเอสในช่วงแรกๆ นั้นจัดจ้านมาก แต่เมื่อฝีมือของเขาพัฒนาขึ้น สไตล์ของเขาก็ยิ่งเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และดีไซน์ก็สุขุมเรียบกว่าเดิม ดังนั้น เหล่านักสะสมจึงชื่นชอบผลงานช่วงหลังของเอสมากกว่า และไม่ค่อยสนใจผลงานช่วงแรกของเขานัก นี่เองจึงเป็นเหตุผลที่เฉียวเฉินใช้เส้นสายหาซื้อหลิวกวงจากเว็บไซต์มือสองมาได้