Chapter 232: Humiliation (6)

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 16:27

บทที่ 232: ความอับอาย (6) นักแปล: แอตลาส สตูดิโอส์ บรรณาธิการ: แอตลาส สตูดิโอส์ เหออวี้เจวียนนึกว่าเขากำลังพยายามปกป้องเฉียวเนี่ยน เธอโกรธจนตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ แล้วก็ระเบิดอารมณ์ใส่เขา “เธอต้องจงใจทำแบบนี้แน่ๆ ไม่เห็นหรือไงว่าเธอโต้ฉันกลับ? เด็กคนนั้นแย่จริงๆ” “เธอก็รู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของพวกเรา ยังจะมาทำอะไรที่วอเตอร์ไซด์ลอฟต์อีก! ต้องตั้งใจมาก่อเรื่องแน่ๆ!” เหลียงป๋อเหวินทนไม่ไหวอีกต่อไป “วอเตอร์ไซด์ลอฟต์ก็เป็นร้านอาหารแห่งหนึ่ง ถ้าพวกคุณมาได้ ทำไมพวกเราจะมาที่นี่ไม่ได้?” “แกเป็นใครกันแน่?” เหออวี้เจวียนเหลือบมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “ฉันรู้จักเธอดีกว่าแก แกไม่มีสิทธิ์มาพูดอะไรทั้งนั้น!” คนคนนี้ช่างน่าขันจริงๆ เหลียงป๋อเหวินอยากจะโต้กลับแทนตัวเอง เฉียวเนี่ยนดึงเขาไปด้านข้าง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างรำคาญว่า “ใครบอกว่าฉันถูกเฉียวเฉินเชิญมา?” เธอนึกว่าเฉียวเฉินจะบอกพวกเขาแล้วเสียอีก “เฉินเฉิน?” เหออวี้เจวียนหันไปมองหลานสาวของตัวเอง นึกว่าเฉียวเฉินเป็นคนเชิญเธอมาเพราะน้ำใจ จากนั้นก็กระแทกเสียงอย่างไม่พอใจว่า “เฉินเฉินใจดีจริงๆ ที่มองแกเป็นคนในครอบครัว ต่อให้เธอเชิญแกมาก็ไร้ประโยชน์ ที่นี่ไม่ต้อนรับแก ไปซะ!” “หึ” เฉียวเนี่ยนหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอคงคิดว่าวอเตอร์ไซด์ลอฟต์เป็นบ้านของตัวเอง และมีแค่พวกเธอเท่านั้นที่เข้าได้ “ใครบอกว่าฉันถูกเฉียวเฉินเชิญมา?” เฉียวเฉินได้ยินแล้วก็หน้าเสีย เธอดึงแขนเสื้อคุณยายเบาๆ แล้วกระซิบว่า “คุณยาย เธอก็มากินข้าวที่นี่เหมือนกัน” เฉียวเฉินมัวแต่ยุ่งกับการแต่งหน้าแต่งผม เลยลืมบอกครอบครัวเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงเรียน พวกเขาไม่รู้เลยว่าเฉียวเนี่ยนจะเป็นคนเลี้ยงข้าวทุกคนที่นี่ พออายขึ้นมา เธอก็เริ่มลนลาน แล้วพูดว่า “พ่อของเธอ... ตัดสินใจจะฉลองวันเกิดให้เธอ เลยจองโต๊ะด้านนอกของวอเตอร์ไซด์ลอฟต์ไว้แบบกะทันหัน” พวกเขาจองโต๊ะไว้ด้านนอก ไม่ได้จองห้องส่วนตัว! แถมยังจองกันแบบกะทันหันอีกด้วย! เสิ่นชิงชิงต้องฝืนกลั้นอารมณ์ไม่ให้ฉีกเฉียวเฉินเป็นชิ้นๆ คำพูดของเธอฟังแย่เหลือเกิน เธอไปเรียนพูดแบบนั้นมาจากไหนกันแน่? เหออวี้เจวียนไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน จึงถามว่า “แกไม่ได้เชิญเธอมาเหรอ?” เฉียวเฉินไม่กล้าบอกตรงๆ ว่าเธอไม่มีวันเชิญเฉียวเนี่ยนมาเด็ดขาด เธอเหลือบมองเฉียวเนี่ยนด้วยแววตาขอโทษ ส่ายหน้า แล้วพูดว่า “ไม่ได้เชิญ” “คุณยาย เธอคงกำลังรอคนอยู่เหมือนกัน พวกเราไปกันเถอะ” ด้วยกลัวว่าเหออวี้เจวียนจะปฏิเสธ เธอจึงพูดต่อเสียงเบา “... แถวนี้มีนักข่าวอยู่ด้วย” เฉียวเนี่ยนเด่นสะดุดตาเกินไป มีคนบางส่วนเริ่มสังเกตเห็นความวุ่นวายตรงนี้ แล้วหันมากดชัตเตอร์ถ่ายไปทางพวกเธอสองสามรูป ดูท่าวันนี้เฉียวเนี่ยนจะมีแผนไว้จริงๆ! วันนี้เธอควรเป็นดาวเด่น จึงรอไม่ไหวที่จะออกไปจากที่นี่แล้ว เธอดึงแขนเหออวี้เจวียนพลางออดอ้อน “คุณยาย” ถึงเหออวี้เจวียนจะรู้ว่าเฉียวเนี่ยนไม่ได้ถูกเฉียวเฉินเชิญมา แค่มากินข้าวที่นี่ก็ตาม เธอก็ยังเกลียดเฉียวเนี่ยนเข้าไส้ เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาตำหนิแล้วอุทานว่า “ได้สิ ยังไงเธอก็แค่ลอกพวกเราเท่านั้น! ฉันอยากเห็นว่าเธอจะงัดลูกไม้อะไรออกมาได้บ้าง!” เฉียวเนี่ยนยืนตัวตรง แววตาดุร้าย ก่อนจะสวนกลับว่า “งั้นก็รอดูให้ดีแล้วกัน” ดูท่าวันนี้เฉียวเนี่ยนจะมีแผนไว้จริงๆ! เฉียวเนี่ยนรับมือกับตระกูลเฉียวจนพวกนั้นไม่อาจทำอะไรเธอได้ สุดท้ายก็ได้แต่จากไปด้วยความเดือดดาล เหลียงป๋อเหวิน เสิ่นชิงชิง และคนอื่นๆ มองเธอด้วยความชื่นชม พวกเขายกนิ้วโป้งให้แล้วอุทานว่า “พี่เนี่ยน เท่มาก!”

React

พูดคุย