Chapter 210: Which Big Shots Could She Possibly Know

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 15:50

บทที่ 210: เธอจะไปรู้จักคนใหญ่คนโตอะไรได้กัน ยังไม่ทันที่เธอจะมองเห็นชัด เฉียวเฉินก็เบี่ยงหน้าหลบและซ่อนใบหน้าที่บวมช้ำของตัวเองไว้ “มะ...ไม่เป็นไร ฉันล้มแล้วเข่าถลอกนิดหน่อย” พูดจบ เธอก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที กลัวว่าเสิ่นฉยงจือจะซักต่อ “อ้อ ใช่ แม่ เมื่อกี้ตอนฉันกลับมาได้ยินแม่คุยกันเรื่องโทษของจิ้งเว่ย เกิดอะไรขึ้นเหรอ” ตามคาด ความสนใจของเสิ่นฉยงจือถูกเบนไปทันที เธอขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่รู้เลยว่าเฉียวเนี่ยนไปทำอะไรลับหลังพวกเรากันแน่ ตอนแรกตำรวจยังพูดคลุมเครือว่าเธอแค่ไปกลั่นแกล้งคนอื่น แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนคำพูด ยืนยันว่าจ้าวจิ้งเว่ยจงใจทำร้ายคนอื่น แบบนั้นก็ต้องติดคุกหลายปี” เฉียวเหว่ยหมินพูดอย่างเสแสร้ง “เอาน่า เลิกเอาแต่พูดว่าเป็นเพราะเนี่ยนเนี่ยนสักที เธอก็แค่เด็กมัธยม จะไปมีอิทธิพลกับตำรวจได้ยังไง ทั้งหมดนั่นเป็นความผิดของจ้าวจิ้งเว่ยเอง ถ้าไม่ไปทำร้ายคนอื่น เธอจะลงเอยแบบนี้เหรอ” “ต้องเป็นฝีมือเฉียวเนี่ยนแน่ ๆ เมื่อวานแม่ไม่ได้บอกเราเหรอ? ป้าถังบอกว่าผู้กำกับตำรวจเองก็โดนลากเข้ามาพัวพันด้วย ตอนนี้พวกผู้ใหญ่กำลังสอบสวนอยู่เลย เฉียวเนี่ยนคนนี้มันตัวซวยแท้ ๆ ใครที่รู้จักเธอก็โดนหางเลขไปหมด!” เธอกัดฟันสบถออกมา “ดูพวกเรากับเพื่อนร่วมชั้นของเฉินเฉินสิ พอไปเกี่ยวข้องกับเธอทีไร พวกเราก็มีแต่เรื่องเดือดร้อน เธอมันตัวซวยตั้งแต่หัวจรดเท้า ทางที่ดีคุณอยู่ห่างจากเธอไว้!” เฉียวเหว่ยหมินนึกได้ว่าตัวเองยังต้องพึ่งเฉียวเนี่ยนให้ความสัมพันธ์กับบริษัทเฉิงเฟิงราบรื่นอยู่ จึงดุเธออย่างไม่พอใจ “เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอก จะไปรู้อะไร!” “คิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่? คุณกำลังคิดว่าเธอรู้จักประธานหยวนแห่งบริษัทเฉิงเฟิงใช่ไหม แต่ลองคิดดูสิ เธอโตมากับพวกเรามาตั้งสิบกว่าปี ถ้าเธอรู้จักคนใหญ่คนโตแบบนั้นจริง พวกเราจะไม่รู้ได้ยังไง” คำพูดของเสิ่นฉยงจือแทงใจดำเขาเต็ม ๆ ที่เขากระวนกระวายและแปลกไปช่วงนี้ ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง เขาเห็นเฉียวเนี่ยนเดินออกมาจากบริษัทเฉิงเฟิงกับตาตัวเองจริง ๆ แต่เธอโตมาในบ้านเฉียว นอกจากหน้าตาดีแล้วก็ไม่มีอะไรโดดเด่น ถ้าเธอรู้จักหยวนหยงฉินจริง จะยอมให้พวกผู้หญิงในบ้านไล่ตะเพิดออกมาแบบนั้นได้ยังไง พูดให้ชัดแล้ว ก็แค่เธอไม่มีค่าในสายตาพวกเขาเท่านั้นเอง การปล่อยให้อยู่ในบ้านต่อไปก็มีแต่จะกลายเป็นปัญหาของเฉียวเฉิน ยิ่งภรรยาและแม่ของเขาก็ไม่ชอบเธอด้วย... เฉียวเหว่ยหมินสูดหายใจลึก ขมวดคิ้วแน่น นึกย้อนถึงเรื่องที่ตัวเองพยายามเข้าหาเฉียวเนี่ยนที่โรงเรียนตอนบ่ายแต่ไม่สำเร็จอย่างหงุดหงิด เขาหันไปมองเฉียวเฉินอย่างสงสัยแล้วถามว่า “เฉินเฉิน เธอไปทำอะไรให้เนี่ยนเนี่ยนไม่พอใจหรือเปล่า? ฉันเห็นเธอรับสายตอนบ่าย จากนั้นก็พูดกับฉันว่าถ้ารู้ว่าเป็นฝีมือเธอ เธอจะไม่ปล่อยไว้แน่ ตกลงเธอไปทำอะไรกันแน่” หัวใจของเฉียวเฉินเต้นรัวแทบจะกระเด็นออกมาจากอก ใบหน้ารูปไข่ซีดเซียวลงจนดูอ่อนโรยยิ่งกว่าเดิม เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยว่า “ฉ-ฉันไม่ได้ทำอะไร” “แล้วทำไมเธอถึงพูดเรื่องแปลก ๆ แบบนั้นกับฉันล่ะ” เฉียวเหว่ยหมินไม่เชื่อเธอ ขณะเดียวกัน พอได้ยินชื่อเฉียวเนี่ยนอีกครั้ง เสิ่นฉยงจือก็ปะทุขึ้นมาทันที เธอคำรามใส่เขา “คุณเชื่อทุกอย่างที่เธอพูดเลยเหรอ?! เฉินเฉินเป็นลูกสาวคุณ ไม่ใช่ลูกเธอ คุณเพิ่งเลี้ยงเธอมากี่ปีเอง จะมองเธอเป็นลูกตัวเองแล้วหรือไง” “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น...” เสิ่นฉยงจือพูดต่อ “ไม่ว่าอะไร ฉันไม่มีวันยอมให้คุณเอาเฉินเฉินกับเธอไปพูดปนกันเด็ดขาด” ช่วงนี้เฉียวเหว่ยหมินยุ่งอยู่ที่บริษัทก็หงุดหงิดอยู่แล้ว ยิ่งได้ยินแบบนี้คิ้วยิ่งขมวดแน่นเข้าไปอีก โชคดีที่เหออวี่จวนซึ่งเงียบมาตลอดในที่สุดก็พูดขึ้นมา “พอได้แล้ว ทะเลาะกันทุกวันในบ้านไปเพื่ออะไร? ทะเลาะกันจนสิริมงคลในบ้านหายหมดแล้ว”

React

พูดคุย