บทที่ 257 อีกหนึ่งชีวิตที่ดับสูญ เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมด ผู้คนจำนวนมากต่างจ้องมองด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าผู้นำตระกูลหลิวผู้ยิ่งใหญ่จะลดตัวลงต่ำต้อยถึงขั้นลอบโจมตีจากด้านหลัง ฝูงชนที่อยู่ที่นั่นล้วนเป็นผู้ที่มีหน้ามีตาและมีสถานะทางสังคม ซึ่งพวกเขาต่างถือว่าการลอบทำร้ายคู่ต่อสู้จากด้านหลังเป็นเรื่องน่าอับอาย เพราะต่อให้เอาชนะไปได้ ก็มีแต่จะได้รับคำดูถูกจากผู้อื่นเท่านั้น หากใครปรารถนาจะได้รับชัยชนะ ผู้คนต่างก็อยากเห็นเขาสยบคู่ต่อสู้ในการประลองที่ยุติธรรมและเปิดเผยมากกว่าที่จะมาใช้วิธีลอบสังหาร! ดังนั้น เมื่อผู้นำตระกูลหลิวลงมือใช้วิธีที่น่ารังเกียจต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ หลายคนจึงทำได้เพียงส่ายหน้าถอนหายใจหลังจากหายจากความตกใจ และเปลี่ยนเป็นความผิดหวังในตัวเขาอย่างถึงที่สุด อย่างไรก็ตาม ยังมีบางคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไร พวกเขาคิดว่าไม่มีอะไรผิดในการทำเช่นนั้น ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถเอาชนะศัตรูได้ในการต่อสู้ซึ่งหน้า หากสามารถสังหารคู่ต่อสู้ได้ วิธีการใดก็ตามที่ได้ผลย่อมถือเป็นวิธีที่ดีและไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม ท่านอ๋องนรกซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เมื่อเห็นฉากนั้น ดวงตาล้ำลึกของเขาก็หม่นแสงลงเล็กน้อย สายตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารขณะจ้องมองไปยังผู้นำตระกูลหลิวที่กำลังลอบโจมตีด้วยดาบในมือ ริมฝีปากบางของเขาเม้มแน่นและไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมา ทว่าจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างกายและใบหน้าที่มืดครึ้มนั้น ก็บอกให้เงาหนึ่งและหมาป่าเทาที่อยู่ข้างกายเขาทราบแล้วว่า ต่อให้วันนี้ผู้นำตระกูลหลิวจะไม่ตายที่นี่ แต่เขาก็คงไม่มีชีวิตอยู่รอดพ้นไปได้อีกเกินสองสามวันอย่างแน่นอน! เขายังไม่ได้เคลื่อนไหวเพื่อเข้าช่วยเหลือเพราะเห็นว่าหมอเทวดานั้นตอบสนองได้รวดเร็วมาก เขาไม่จำเป็นต้องหันหลังกลับไปมองก็รับรู้ได้ถึงไอสังหารที่พุ่งพล่านจากด้านหลังและโต้กลับในทันที ‘เคร้ง!’ เสียงอาวุธปะทะกันดังกึกก้อง ประกายไฟสีสว่างโชติช่วงกระเด็นออกมาจากการเสียดสีระหว่างคมดาบ ปราณร้ายจากกริชปะทะเข้ากับปราณกระบี่จนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมเล็ก คมอาวุธของทั้งสองพุ่งวับไปมาขณะเข้าปะทะกัน ความเร็วอันดุเดือดในการเคลื่อนไหวทำให้ฝูงชนที่เฝ้าดูเห็นเพียงเส้นสายของปราณที่พุ่งผ่านไป ก่อนที่มันจะฟาดลงสู่พื้นดินจนทิ้งรอยแผลเป็นลึกเอาไว้ และในจังหวะที่คนทั้งสองกำลังติดพันอยู่กับการต่อสู้ ผู้อาวุโสลำดับหนึ่งที่ถูกผลักถอยไปก่อนหน้านี้ก็ได้พลิกฝ่ามือเรียกพลังปราณให้พุ่งทะยาน ก่อเกิดเป็นใบมีดวายุไร้ลักษณ์สองสายที่ตวัดเข้าใส่แผ่นหลังของเฟิงจิ่วอย่างรุนแรง หลังจากได้เห็นความไร้ยางอายของผู้นำตระกูลหลิวไปแล้ว เมื่อได้เห็นผู้อาวุโสลำดับหนึ่งทำตามเช่นนั้นอีก ครั้งนี้จึงไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา ทว่าในวินาทีนั้นเอง เฟิงจิ่วได้รวบรวมพลังไว้ที่ปลายเท้าแล้วเตะเข้าที่แขนข้างที่ถือดาบของผู้นำตระกูลหลิว เสียงกระดูกหักดังกรอบขึ้นอย่างชัดเจน และดาบหลิวเย่ก็กระเด็นหลุดมือไปจากการเตะครั้งนั้น มันหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะตกลงพื้นด้วยเสียงดังเคร้ง “อั่ก!” ผู้นำตระกูลหลิวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดขณะเซถอยหลัง แขนทั้งสองข้างของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ครั้งนี้เขาไม่สามารถจะต่อสู้ต่อไปได้อีกแล้ว ในชั่วพริบตานั้น หลังจากทำลายแขนของผู้นำตระกูลหลิวได้สำเร็จ เฟิงจิ่วก็กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ ร่างกายที่งดงามของนางลอยเด่นขึ้นด้วยท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ อาภรณ์สีแดงฉานโบกสะบัดพริ้วไหวอยู่กลางเวหา ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับปีศาจนั้นเจือไปด้วยรอยยิ้มกระหายเลือดที่น่าหลงใหล ความงดงามที่เจิดจ้าซึ่งแผ่ออกมาจากตัวนางในเสี้ยววินาทีนั้น ทำให้ดวงตาของทุกคนเปล่งประกาย หัวใจของพวกเขาเต้นรัวด้วยความตะลึงงัน... ช่างเป็นความงดงามที่หาใครเปรียบไม่ได้เสียจริงสำหรับเยาวชนผู้นี้! ในขณะที่ทุกคนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเยาวชนผู้นี้ในใจอย่างลับๆ สถานการณ์ก็พลิกผันไปทันทีในเสี้ยววินาทีต่อมา เยาวชนในชุดแดงที่ทำให้ทุกคนต้องเหลียวมองกลับสลัดกริชออกจากมือขณะอยู่กลางอากาศ ทุกคนได้ยินเสียง ‘วูบ’ แหลมคมแหวกอากาศ ก่อนที่กริชเล่มนั้นจะปักทะลุเข้าที่ลำคอของผู้อาวุโสลำดับหนึ่งอย่างแม่นยำ! “อึก!” เมื่อเห็นผู้อาวุโสลำดับหนึ่งแห่งตระกูลหลิวไม่อาจแม้แต่จะส่งเสียงร้องก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงไปนอนแข็งทื่อบนพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคับแค้นใจ ทุกคนต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่โดยไม่ตั้งใจ หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่สับสนวุ่นวาย ซึ่งไม่อาจสงบลงได้เลยเป็นเวลานาน... “ผู้อาวุโสลำดับหนึ่ง!” ผู้นำตระกูลหลิวแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่อาจยอมรับจุดจบเช่นนี้ได้ เขาจ้องมองเยาวชนในชุดแดงด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนที่จู่ๆ เขาจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วหัวเราะออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง