Chapter 274 เรื่องเหลือเชื่อ ที่จริงแล้ว เฟิ่งจิ่วไม่รู้เลยว่าท่านยมทูตได้กำชับมันไว้ว่า หากมันไม่สามารถอยู่เคียงข้างเพื่อปกป้องเฟิ่งจิ่วได้ ก็ไม่มีเหตุผลใดที่มันจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก ใครจะไปคิดว่าสัตว์เทพชั้นสูงสุดอย่างมันจะถูกข่มขู่ต่อหน้าอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ แถมยังไร้ทางสู้ต่อคนที่คุกคามมันอีกต่างหาก เมื่อนึกย้อนไปถึงบุรุษผู้ที่มีพลังฝีมือใกล้เคียงกับคำว่าน่าสะพรึงกลัว เจ้าลูกบอลที่นอนแผ่อยู่บนหลังม้าก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บ มันโชคร้ายจริงๆ อุตส่าห์คิดว่าในที่สุดก็ได้รับอิสรภาพหลังจากหลุดพ้นออกมาจากหินก้อนนั้นได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าจะต้องมาเจอกับชายที่มีพละกำลังอันวิปริตเช่นนั้น? มันถูกข่มขู่และถูกดึงเอาเศษเสี้ยวจิตวิญญาณเทพไปส่วนหนึ่ง ดังนั้นถ้ามันไม่เชื่อฟัง ชีวิตน้อยๆ ของมันก็อาจจะปลิดปลิวได้ทุกเมื่อ สายตาของมันกวาดมองเด็กหนุ่มชุดแดงอย่างดูแคลน ไม่เห็นว่ามนุษย์คนนี้จะมีอะไรดีให้น่าถนุถนอมเลยสักนิด แถมยังอ่อนแอจนน่าตาย มีสัตว์เทพชั้นยอดอย่างมันมาคอยปกป้อง นับว่าเขาโชคดีเหลือเกินแล้ว ทันทีที่เจ้าขาวได้ยินว่ามีของกินอยู่ข้างหน้า มันก็เริ่มน้ำลายสอ พละกำลังพลุ่งพล่านไปที่ขา กีบเท้าของมันยกขึ้นก่อนจะควบทะยานออกไป ทิ้งให้เหลิ่งซวงและเจ้าลูกบอลจมอยู่ในกลุ่มฝุ่นที่ตลบอบอวล... เจ้าลูกบอลที่กำลังนอนอยู่อุตส่าห์สำลักฝุ่นที่ถูกดีดขึ้นมา มันจึงลุกขึ้นนั่งแล้วถลึงตาใส่ร่างที่กำลังควบทะยานไปข้างหน้าอย่างโกรธเคือง [ไอ้ม้าอ้วนเอ๊ย! รู้จักแต่กิน กิน แล้วก็กิน! น่าจะตายเพราะความอ้วนไปซะ!] หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อพวกเขามาถึงเนินเขาที่ห่างจากบ้านสองหลังนั้นไม่ไกลนัก เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนหลังเจ้าขาวก็รู้สึกประหลาดใจ นางดึงบังเหียนไว้แล้วจ้องมองสถานที่ตรงหน้า ดวงตาของนางเปล่งประกายวูบหนึ่ง เหลิ่งซวงที่ตามมาทันก็เข้ามาข้างกายเฟิ่งจิ่ว เมื่อเห็นว่าเฟิ่งจิ่วไม่ยอมเดินหน้าต่อ นางจึงหันไปมองบ้านสองหลังที่มีตะเกียงจุดอยู่ข้างในแล้วกล่าวอย่างระแวดระวังว่า "ให้ข้าไปดูลาดเลาก่อนดีไหมเจ้าคะ?" พูดจบ นางก็พลิกตัวลงจากหลังม้าเตรียมจะเดินตรงไปยังบ้านเหล่านั้นทันที "ข้าจะไปกับเจ้า" เฟิ่งจิ่วพลิกตัวลงจากหลังม้าเท้าแตะพื้น แล้วจูงเจ้าขาวลงจากเนินเขา ทว่าเจ้าขาวดูเหมือนจะไม่เต็มใจที่จะเดินหน้าต่อไป มันส่งเสียงร้องฮี้ๆ พร้อมกับย่ำกีบเท้าลงบนพื้นอย่างกระวนกระวาย เฟิ่งจิ่วเผยรอยยิ้มบางๆ แล้วลูบหัวมันพร้อมปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไรหรอก ตามข้ามาเถอะ" เมื่อเห็นเช่นนั้น เจ้าขาวจึงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินตามเฟิ่งจิ่วไปอย่างว่าง่าย ส่วนเจ้าลูกบอลที่นอนพาดอยู่บนหลังม้าก็หรี่ตาลงในจังหวะนั้น สายตาของมันเหลือบมองเฟิ่งจิ่วก่อนจะหันไปมองบ้านสองหลังนั้น แล้วจึงติดตามไปข้างหลังโดยไม่ส่งเสียงใดๆ สถานที่แห่งนั้นมีเพียงสองครอบครัวและบ้านของพวกเขาก็มีตะเกียงจุดอยู่ภายใน อาจเป็นเพราะนานๆ ครั้งถึงจะมีคนนอกผ่านมา เด็กชายอายุประมาณสี่หรือห้าขวบที่นั่งเล่นก้อนหินอยู่หน้าประตูก็เบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อเห็นเฟิ่งจิ่วในชุดแดงทั้งตัวและเหลิ่งซวงในชุดดำกำลังจูงม้าเข้ามาใกล้ เขารีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านพร้อมตะโกนว่า "ท่านพ่อ! ท่านแม่! มีคนมาครับ มีคนมาสองคน" ’ฟืด! ฟืด!’ เจ้าขาวพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกจากรูจมูก กีบเท้าของมันย่ำพื้นอย่างอดทนไม่ไหว มันพยายามดึงหัวเพื่อที่จะฉุดเฟิ่งจิ่วให้ออกไปจากที่นั่น เมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของเจ้าขาว ดวงตาของเฟิ่งจิ่วก็เหลือบมองเข้าไปในบ้านตรงหน้า ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังบ้านอีกหลังที่ตั้งอยู่ไม่ไกล แล้วจึงก้มหน้าลง ไม่มีใครรู้ว่าในใจของนางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ จนกระทั่งเด็กชายที่วิ่งเข้าไปข้างในเดินกลับออกมาอีกครั้ง เขามายืนอยู่ที่หน้าประตูและมองเฟิ่งจิ่วด้วยความสงสัย รวมถึงมองเจ้าขาวที่นางจูงอยู่ ก่อนจะหันไปมองเจ้าลูกบอลที่อยู่บนหลังม้า ในจังหวะนั้น หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งมีประตูบดบังร่างไปครึ่งหนึ่งได้ยื่นตัวออกมาดูผู้มาเยือนก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "แขกเหรื่อมาจากไหนกันหรือเจ้าคะ?" เมื่อได้ยินเสียงนั้น เฟิ่งจิ่วก็เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่การเหลือบมองแวบเดียว ใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของหญิงสาวผู้นั้นก็สะท้อนอยู่ในดวงตาของเฟิ่งจิ่ว เพียงแค่ปราดเดียว หัวใจของนางก็สั่นไหวเล็กน้อย รู้สึกว่ามันช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อเหลือเกิน...