บทที่ 265 คำสารภาพที่สงวนท่าที ในจังหวะเดียวกับที่ร่างสีดำสนิทนั้นลอบเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่าง ห้องที่มืดสนิทก็สว่างขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเสียงใสที่เจือความขี้เกียจแว่วออกมาจากห้องด้านใน "ท่านยมทูต นี่มันกลางดึกแล้ว ท่านไม่กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง แล้ววิ่งแจ้นมาที่ห้องฉันทำไมกัน?" เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น นัยน์ตาคมกริบของท่านยมทูตก็ทอประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์เอ่ยออกมาว่า "เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่าข้าจะมา?" สิ้นเสียงเขาก็ก้าวเดินตรงไปยังด้านในของห้อง ย่างกรายเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทีละก้าว "ท่านยมทูต ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้าตอนนอนนะ!" ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าดุจไวน์ชั้นดีที่เจือด้วยความมึนเมาเอ่ยตอบว่า "ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือ" มุมปากของเฟิ่งจิ่วกระตุกวูบ เธอดีดตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงเพื่อมองดูร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยเงาซึ่งกำลังเดินเข้ามา ดวงตาสีดำสนิทที่ลุ่มลึกและดุดันของเขาทอดมองลงมาที่เธอ พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยราวกับจะถามว่า [ไหนเจ้าบอกว่าไม่ได้ใส่เสื้อผ้าไง?] เธอหรี่ตาลงพร้อมกับยิ้มออกมา ดูราวกับสุนัขจิ้งจอกตัวน้อยที่แสนเจ้าเล่ห์และทะนงตัว "ในเมื่อรู้ว่าท่านยมทูตจะมา ฉันจะปล่อยให้เสื้อผ้าตัวเองอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยได้อย่างไร? เพราะงั้นคืนนี้ฉันเลยนอนทั้งที่ใส่เสื้อผ้าอยู่นี่แหละ" "รอข้าอยู่หรือ?" เขาสาวเท้ามาจนถึงข้างเตียงแล้วหยุดยืนนิ่ง มองร่างของหญิงสาวที่นั่งกอดผ้าห่มอยู่บนนั้น แม้เธอจะยังคงอยู่ในชุดบุรุษ แต่บางทีอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งจะพักผ่อนไปเมื่อครู่ เส้นผมสีดำยาวสลวยจึงถูกปล่อยสยายเต็มไหล่โดยไม่ได้รวบไว้ เมื่อเห็นเส้นผมสีนิลที่ระอยู่ด้านหลังและมีบางส่วนตกลงมาปรกใบหน้า มันกลับเพิ่มเสน่ห์อันน่าหลงใหลให้กับเธอจนทำให้นัยน์ตาของท่านยมทูตลุ่มลึกยิ่งขึ้นไปอีก ภายใต้สายตาที่ร้อนแรงและคมกริบดุจจะทะลุทะลวงนั่น เฟิ่งจิ่วที่กำลังกอดผ้าห่มอยู่กลับรู้สึกกระอักกระอ่วนไปทั่วร่าง เธอจึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มแห้งๆ "ท่านยมทูต ท่านผู้สูงส่งเช่นท่านอุตส่าห์บุกมาหาฉันถึงที่นี่เพราะเหตุใด