บทที่ 286: ตอนที่ 54 – ผู้สังหารราชันย์อสูร (2) และแล้ว... ข้อความที่ข้ารอคอยก็มาถึงเสียที สถานการณ์ส่วนตัวจากนักวางแผนลับ + [สถานการณ์ย่อย (นักวางแผนลับ) – ???] หมวดหมู่: ย่อย (ส่วนบุคคล) ระดับความยาก: ??? เงื่อนไขสำเร็จ: ??? จำกัดเวลา: ― ค่าตอบแทน: สามารถกลับสู่รอบดั้งเดิมพร้อมกับเรื่องเล่าระดับตำนาน (1), ทักษะ (1) และไอเท็ม (1) (โดยผู้เสนอสถานการณ์จะเป็นผู้รับผิดชอบค่าความน่าจะเป็นที่ต้องใช้) เมื่อล้มเหลว: ไม่สามารถกลับสู่รอบดั้งเดิมได้ ร่างอวตารของท่านจะถูกทำลาย + ทันทีที่ข้าเปิดหน้าต่างสถานการณ์ สิ่งที่สะดุดตาเป็นอันดับแรกคือ ‘ค่าตอบแทน’ [ขณะนี้สำนักกำลังเคลือบแคลงในความน่าจะเป็นของท่าน] ข้าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของ ‘การหวนคืน’ นี้ ดังนั้นต่อให้ข้าได้รับไอเท็ม ทักษะ หรือเรื่องเล่าในรอบนี้ ข้าก็ไม่สามารถรักษามันไว้ได้เมื่อกลับสู่โลกดั้งเดิมของข้า มันก็เหมือนกับที่ชินยูซึงในรอบที่ 41 อ่อนแอลงอย่างหนักจนถูกโจมตีได้ ทว่าหากรางวัลนี้เป็นความจริง... ข้าจะสามารถนำสิ่งที่ได้รับในรอบนี้กลับไปยังโลกดั้งเดิมของข้าได้ มันคือรางวัลอันมหาศาล ไม่ว่าความน่าจะเป็นจะถูกจำกัดมากเพียงใด ของที่ริบมาได้จากสถานการณ์ที่ 95 ย่อมคู่ควรกับสถานการณ์ที่ 95 ทักษะและเรื่องเล่าที่มีอยู่ที่นี่มีพลังพอที่จะเปลี่ยนแปลงโลกในสถานการณ์ที่ 20 ได้เลยทีเดียว 「 อย่าเพิ่งลิงโลดใจไป คิมทกจา 」 ข้าแทบจะสงบสติอารมณ์ลงไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดของกำแพงที่สี่ อันที่จริง มันไม่ใช่สถานการณ์ที่ข้าจะยินดีได้เลย รางวัลสำหรับสถานการณ์นั้นสูงลิ่ว แต่ราคาของความล้มเหลวก็ใหญ่หลวงไม่แพ้กัน หากข้าล้มเหลว ข้าจะไม่สามารถกลับไปยังรอบดั้งเดิมของข้าและจะสูญเสียร่างอวตารไป นี่ไม่ใช่รอบที่ข้าสังกัดอยู่ อิทธิพลจาก ‘เรื่องเล่า’ ของข้าจึงไม่มากนัก ในสถานการณ์เช่นนี้ ข้าอาจถูกฆ่าโดยพายุความน่าจะเป็นได้หากสูญเสียร่างอวตารไป ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด [เงื่อนไขสำเร็จสำหรับสถานการณ์นี้กำลังได้รับการอัปเดต] เงื่อนไขสำเร็จที่สำคัญที่สุดยังไม่ถูกอัปเดต ข้าไม่รู้ว่าเป็นข้อผิดพลาดจากการข้ามมิติหรือเป็นเพราะนักวางแผนลับจงใจถ่วงเวลา พูดตามตรง มันเป็นไปได้ทั้งสองทาง ข้าคิดพลางมองยูจุงฮยอกที่กำลังต่อสู้อยู่ไกลๆ หากข้าเป็นนักวางแผนลับ ข้าจะตั้งเงื่อนไขสำเร็จอะไรสำหรับสถานการณ์นี้? พิจารณาจากการเคลื่อนไหวของนักวางแผนลับที่ผ่านมา... มันเป็นความคิดที่น่าขนลุก [ทักษะพิเศษ ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน] นักวางแผนลับ ข้าเคยคาดว่าเขาคือความโกลาหลที่คืบคลาน แต่ตัวตนที่แท้จริงของเทพอสูรนอกพิภพตนนี้ยังคงเป็นปริศนา เขาอยู่กับข้ามาตั้งแต่ช่องของข้าเปิดตัวครั้งแรก แต่ข้ามีข้อมูลเกี่ยวกับเขาน้อยมาก เขาไม่ได้หยิ่งผยองเหมือนมหาปราชญ์ผู้เสมอสวรรค์ ไม่ได้เปี่ยมด้วยความยุติธรรมเหมือนอุรีเอล ไม่ได้ชั่วร้ายเหมือนมังกรเพลิงทมิฬห้วงนรก... เขาไม่มีตัวตนอยู่แม้กระทั่งใน ‘แนวทางการเอาชีวิตรอด’ ฉบับดั้งเดิม เขาเป็นเพียงแค่นักวางแผนลับ [ท่านไม่สามารถอ่านเป้าหมายได้ด้วยข้อมูลที่มี] [ทักษะพิเศษ ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกยกเลิก] [ความสงสัยใคร่รู้ในสิ่งที่ไม่รู้จักกำลังนำไปสู่ความสามารถใหม่] ...ข้าไม่รู้ เขาพยายามจะแสดงอะไรให้ข้าเห็นผ่านสถานการณ์นี้กันแน่? และเขาต้องการอะไรเป็นการตอบแทน? ไม่เคยมีกรณีที่เทพอสูรนอกพิภพทำเช่นนี้มาก่อน ข้าจึงไม่อาจคาดเดาได้ง่ายๆ มีเพียงสิ่งเดียวที่แน่นอน [ก๊าซซซซ!] สถานการณ์นี้มีแนวโน้มที่จะเชื่อมโยงกับการที่อสูรกายตนนั้นกำลังสังหารหมู่กลุ่มดาวอยู่ตรงโน้น [นั่นแหละ! ตอนนี้! ทุกคนเข้าตีขนาบมัน!] [ตายซะ ยูจุงฮยอก!] ขณะที่ข้ากำลังเสียสมาธิไปกับหน้าต่างสถานการณ์ชั่วครู่ สนามรบก็พลิกผันไปในรูปแบบที่ไม่คาดคิด สภาพของยูจุงฮยอกดูแปลกไป เมื่อครู่เขายังคงสังหารเหล่ากลุ่มดาวและครอบงำสนามรบอยู่เลย... แต่ตอนนี้การเคลื่อนไหวของเขากลับเชื่องช้าลง ร่างกายของยูจุงฮยอกกำลังแข็งทื่อภายใต้การระดมยิงที่สาดกระหน่ำเข้ามา ...ไอ้บ้านี่มันเป็นอะไร? เกิดอะไรขึ้น? ข้าปรับการตั้งค่าของรายชื่อตัวละครเพื่อตรวจสอบสภาพของเขา + * ขณะนี้อยู่ในสภาวะผิดปกติ + สภาวะผิดปกติ? ไม่มีทาง ยูจุงฮยอกในรอบที่ 1863 คือใครกัน? นี่คือยูจุงฮยอกผู้เป็นผู้ปกครองนรกตะวันออกและสังหารจอมมารแห่งหลักการ ไม่มีใครในหมู่กลุ่มดาวที่สามารถทำให้ยูจุงฮยอกในปัจจุบันตกอยู่ในสภาวะผิดปกติได้ ดวงตาของยูจุงฮยอกว่างเปล่า ข้ารู้สึกอึดอัดราวกับมีบางอย่างติดอยู่ในลำคอ ไม่สิ มีอยู่... มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้ยูจุงฮยอกตกอยู่ในสภาวะผิดปกติได้ + * เป้าหมายกำลังทุกข์ทรมานจาก ‘ภาวะซึมเศร้าจากการหวนคืน’ ด้วยสาเหตุที่ไม่ทราบแน่ชัด + นั่นก็คือตัวยูจุงฮยอกเอง ภาวะซึมเศร้าจากการหวนคืน จิตวิญญาณของชายผู้แหลกสลายมาตลอด 1863 ชาติภพ ทำให้ภาวะซึมเศร้าจากการหวนคืนกลายเป็นทักษะติดตัวระดับต่ำไปโดยปริยาย เมื่อเขาจมดิ่งสู่ภาวะซึมเศร้า จิตสำนึกของเขาจะถูกฉุดรั้งด้วยน้ำหนักของความทรงจำและไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ [ฆ่ามัน! มันไม่ได้เป็นอมตะ!] การโจมตีอันโหดเหี้ยมทำให้ร่างกายของยูจุงฮยอกเริ่มหลั่งโลหิตทีละน้อย มันแปลกมาก แต่เดิมแล้วภาวะซึมเศร้าจากการหวนคืนไม่ควรจะเกิดขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้ ในรอบที่ 1863 ยูจุงฮยอกได้เรียนรู้วิธีจัดการกับโรคนี้แล้ว แล้วทำไมเขาถึงอยู่ในสภาพนี้... 「 กำแพงที่สี่กำลังพูดว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” 」 “...เป็นฝีมือเจ้าเหรอ?” กำแพงที่สี่ไม่ได้ตอบ แต่เป็นเพียงข้อสันนิษฐานเดียวที่ข้ามี การปะทะกับกำแพงที่สี่ก่อนหน้านี้คงทำให้เกิดความปั่นป่วนบางอย่างในจิตใจของยูจุงฮยอก ให้ตายสิ จะทำยังไงดี? โลหิตไหลรินจากผิวหนังของยูจุงฮยอกขณะที่เขาปกป้องใบหน้า พลังของผิวหนังคงกระพันยังคงทำงานอยู่ แต่มันก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่ยูจุงฮยอกจะตาย 「 ข้าต้องช่วย 」 「 ทำไมข้าต้องช่วยเขด้วย? 」 ทางเลือกกำลังต่อสู้กันในใจของข้า 「 ตอนนี้ยูจุงฮยอกคืออสูรกาย หากข้าช่วยเขา เมื่อเขาตื่นขึ้นเขาจะฆ่าข้าอย่างแน่นอน 」 「 คิดให้ดี เจ้าไม่รู้เงื่อนไขสำเร็จของสถานการณ์นี้ 」 เงื่อนไขสำเร็จยังคงเป็นเครื่องหมายคำถาม 「 หากเงื่อนไขในการสำเร็จสถานการณ์คือความตายของยูจุงฮยอก นี่คือโอกาสทอง 」 อย่างไรก็ตาม— 「 แล้วถ้าเงื่อนไขสำเร็จคือการรอดชีวิตของยูจุงฮยอกล่ะ... 」 หากยูจุงฮยอกตาย ข้าจะสูญเสียทุกอย่าง “ให้ตายเถอะ...” ข้าควรช่วยหรือไม่ช่วยดี? เข่าของยูจุงฮยอกค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น พวกที่ปกติอ่อนแอกำลังฉีกทึ้งร่างกายของยูจุงฮยอกอย่างตื่นเต้น [ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าจะได้เรื่องเล่าของราชันย์สูงสุดโลหิตเหล็ก!] ยูจุงฮยอกจะหวนคืนแม้ว่าเขาจะตายที่นี่ จากนั้นเขาก็จะเริ่มรอบใหม่ การหวนคืน... [ แล้วโลกอื่นๆ ล่ะ? ] ...ไอ้นักวางแผนลับบัดซบ [ แล้วโลกทั้งหมดที่เจ้าไม่ได้ช่วยเอาไว้ล่ะ? ] เมื่อยูจุงฮยอกตายที่นี่ โลกที่ไม่ได้อยู่ในนิยายดั้งเดิมก็จะถือกำเนิดขึ้น ยูจุงฮยอกจะกลับไปเผชิญนรกอีกครั้ง โลกที่ถูกทอดทิ้งซึ่งนักวางแผนลับแสดงให้ข้าเห็นจะถูกสร้างขึ้น และยูจุงฮยอกจะต้องคลานไปในความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุดอีกครั้ง ...บ้าเอ๊ย ข้าไม่รู้แล้ว ข้าเปิดใช้งานประกายอัสนีและพุ่งไปยังยูจุงฮยอก [เฮ้! แบ่งให้ข้าด้วยสิ!] เมื่อได้ยินเสียงแท้จริงอันห้าวห้าวของข้า เหล่าราชันย์อสูรและกลุ่มดาวที่กำลังโจมตียูจุงฮยอกก็เงยหน้าขึ้น [เจ้าเป็นใคร?] [...พลังอสูร? ข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อน] [เจ้ามาที่นี่เพื่อฆ่าผู้สังหารราชันย์อสูรเหรอ?] พลังอสูรแผ่ออกมาจากร่างกายของข้า และข้าเห็นความตึงเครียดของศัตรูลดลง เป็นไปตามที่คาด ข้าพูดพลางดึงสถานะของตนเองออกมา [ถูกต้อง พวกเราจะแบ่งปันสิ่งดีๆ ร่วมกัน ไม่ได้หรือ?] [เจ้ามาช้าไป เจ้าจะไม่ได้เรื่องเล่าดีๆ หรอก] [ไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยจากข้างหลังเท่านั้น] [ท่าทีที่ดี ตอนนี้ ทุกคน...ลุยต่อ!] ข้าหันกลับไปฟาดฟันกลุ่มดาวเบื้องหลังอย่างสุดกำลัง กลุ่มดาวกรีดร้องขณะที่ร่างของเขากระเด็นเป็นเส้นตรงไปกระแทกกับอาคารที่พังทลาย [อ-อ๊าก... เจ้าทำอะไร?] ข้าอยากจะซัดมันให้ตาย แต่ยังขาดพลังไป เหล่ากลุ่มดาวโกรธเคืองกับการกระทำอันกะทันหันของข้าและจ้องมองมาที่ข้า [เจ้าเข้าข้างผู้สังหารราชันย์อสูรงั้นรึ?] ข้าไม่ตอบและปลดปล่อยพลังของเรื่องเล่ายักษ์ออกมา [เรื่องเล่ายักษ์ ‘วสันตฤดูแห่งโลกอสูร’ ได้เริ่มต้นขึ้น!] ชีพจรแห่งเรื่องเล่าเต้นระรัวอยู่ลึกๆ ในใจข้า ประกายไฟล้อมรอบร่างกายในขณะที่พลังงานแห่งเรื่องเล่าหลั่งไหลไปทั่วกระแสเลือด กลุ่มดาวบางตนเห็น ‘เรื่องเล่ายักษ์’ ของข้าและกรีดร้องด้วยความตกใจ [สถานะของราชันย์อสูร? จากคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน?] แน่นอน ข้าไม่ใช่ราชันย์อสูรของโลกนี้ ข้ารวบรวมพลังประกายอัสนีอีกครั้งและซัดกลุ่มดาวตนหนึ่งกระเด็นไป กลุ่มดาวถูกโจมตีเข้าที่ท้องและถอยหลังไปสองสามก้าว แม้จะเทียบไม่ได้กับยูจุงฮยอก แต่ผลลัพธ์ก็ไม่เลว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าอาจพอจะสู้ไหว [เกิดข้อผิดพลาดในการทำงานของเรื่องเล่า] [กระแสแห่งดวงดาวไม่พบต้นกำเนิดของเรื่องเล่ายักษ์ที่ท่านครอบครอง] [พลังของ ‘เรื่องเล่ายักษ์’ ลดลงอย่างรวดเร็ว] ...ให้ตายสิ เป็นแบบนี้นี่เอง พื้นฐานของเรื่องเล่ายักษ์ของข้า ดินแดนอสูรที่ 73 ไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกเราร่วมกันสร้างเรื่องเล่ายักษ์ขึ้นมา ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เรื่องเล่าของข้าจะทำงานได้ไม่เต็มที่ ข้าเหวี่ยงดาบใส่กลุ่มดาวที่กำลังเข้ามาใกล้และตะโกนใส่ยูจุงฮยอก “เฮ้! ตื่นสิ ไอ้บ้าเอ๊ย!” ยูจุงฮยอกไม่ตอบ ข้าพยายามนึกหาคำพูดที่จะปลุกเขา แต่ก็นึกอะไรไม่ออก สถานะของข้าเริ่มลดลง และราชันย์อสูรโอเซซึ่งลุกขึ้นมาในสนามรบอีกครั้งก็ตะโกนลั่น [มันอยู่กับผู้สังหารราชันย์อสูร! ฆ่ามัน!] มีกลุ่มดาวเจ็ดตน รวมทั้งราชันย์อสูรโอเซ ข้าไม่สามารถรับมือพวกมันด้วยพลังในปัจจุบันของข้าได้ ข้าหลบหลีกการโจมตีอย่างสุดชีวิต แต่สถานการณ์ที่ 95 ก็คือสถานการณ์ที่ 95 พวกมันอาจเป็นเพียงกลุ่มดาวธรรมดาในสายคุณสมบัติปีศาจโดยแท้ แต่การโจมตีนั้นเจ็บปวด เนื้อของข้าฉีกขาดจากการรุมกระหน่ำ และระยะการเคลื่อนไหวของข้าก็แคบลงเรื่อยๆ แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน ข้ายังคงคิดหาวิธีปลุกยูจุงฮยอกต่อไป มีบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวซึ่งจะปลุกยูจุงฮยอกได้อย่างแน่นอน ปัญหาคือสิ่งที่จะตามมา หากข้าปลุกเขาด้วยวิธีที่ข้ากำลังคิดอยู่ มีแนวโน้มสูงที่ข้าจะตาย ข้ากัดริมฝีปากและค่อยๆ เปิดปาก ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็คาดว่ามันจะเป็นเช่นนี้ ข้าสูดหายใจเข้าลึกๆ ชั่วครู่แล้วเปิดปากพูด “จะเงียบปากไปถึงเมื่อไหร่?” สีหน้าของเหล่ากลุ่มดาวเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำพูดของข้า สายตาของพวกมันสงสัยว่าข้ากำลังพูดถึงอะไร ข้าพูดต่อ “ถ้าข้าตายที่นี่ พวกนั้นคงลำบากน่าดู” ในชั่วพริบตา กระเป๋าเสื้อที่หน้าอกของข้าก็ส่องสว่างเจิดจ้าและมีเสียงแท้จริงดังขึ้น [อะไรกัน, เจ้ารู้อยู่แล้ว?] แน่นอน ข้าไม่ได้จะปลุกยูจุงฮยอก ถ้าทำบ้าๆ แบบนั้นข้าอาจตายได้ “ถ้าข้าไม่รู้สิแปลก ข้าไม่ได้มีงานอดิเรกจัดดอกไม้นะ” ดอกไม้สองดอกปรากฏขึ้นจากกระเป๋าด้านในของเสื้อโค้ตของข้า มันคือดอกจักรวาลสีชาดและดอกลิลลี่สีขาว ข้าไม่ได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของพวกมันในตอนแรก ข้าเพิ่งมารู้ตัวตอนที่ข้ามโลกมา พวกเขาเป็นกลุ่มดาวที่กล้าหาญจริงๆ [เชอะ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว] ทันทีที่พวกเขาตระหนักถึงตัวตนของเสียงแท้จริง สีหน้าของกลุ่มดาวที่เป็นศัตรูกับข้าก็มืดลง ‘ลิลลี่’ หัวเราะเยาะใส่พวกเขา [เราจะออกไปทั้งคู่เลยไหม? หรือโจฟิเอล, เจ้าจะจัดการคนเดียว?] [พวกมันเป็นศัตรูของเอเดน จัดการพวกมันทันที] [...เจ้าอยากจะทำด้วยกันเหรอ? น่ารำคาญชะมัด โอเค เข้าใจแล้ว] วินาทีต่อมา กลีบของดอกจักรวาลและดอกลิลลี่ก็โปรยปรายไปตามสายลม กลีบดอกไม้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าและมีข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าข้า ข้ามองข้อความนั้นชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ตัวตนอันยิ่งใหญ่เริ่มปรากฏกายลงเบื้องหลังข้า ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหล่ากลุ่มดาว และข้าก็อดหัวเราะไม่ได้ ข้าสงสัยมาตลอด ข้าเคยสงสัยว่าจองฮีวอนรู้สึกอย่างไรในตอนนั้น ตอนนี้ข้ารู้ดีแล้ว ปีกทั้งหกสยายออกจากแผ่นหลังของข้า ข้าเปี่ยมล้นไปด้วยความน่าจะเป็นขณะที่ ‘สถานะ’ ของเหล่าอัครทูตสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเอเดนถูกปลดปล่อยออกจากร่างของข้า [กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งจักรวาลสีชาด’ ได้ปรากฏกายขึ้นที่โซล!] [กลุ่มดาว ‘ปิ่นปักผมลิลลี่แห่งราศีกุมภ์’ ได้ปรากฏกายขึ้นที่โซล!]