บทที่ 149: คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอ อาจจะเป็นเพราะโชคชะตาลิขิต สถานีฮวาซิงจึงได้มอบหมายให้ฟางหมิงเฉวียนเป็นพิธีกรในการถ่ายทอดสดการแข่งขันสตาร์รี่คัพในเขตแบล็กฮอว์ก อย่างไรก็ตาม รายการ "คอนเทสต์เซ็นเตอร์" เป็นเพียงรายการชั่วคราวและจบลงทันทีหลังจากจบการแข่งขัน ซึ่งจะกลับมาเริ่มออกอากาศอีกครั้งในการแข่งขันปีหน้า เนื่องจากฟางหมิงเฉวียนไม่มีรายการที่ต้องจัดในตอนนี้ เขาจึงเลือกที่จะมาเป็นพิธีกรถ่ายทอดสดสตาร์รี่คัพในเขตแบล็กฮอว์ก เมื่อเขาได้รับโอกาสให้เลือกรายการถัดไป ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะนำพาให้ฟางหมิงเฉวียนและหานเซิ่นมาพบกันอีกครั้ง แต่ฟางหมิงเฉวียนไม่รู้เลยว่า "ดอลลาร์" นั้นแท้จริงแล้วเป็นนักศึกษาอยู่ที่แบล็กฮอว์กแห่งนี้ ในเวลานี้ ฟางหมิงเฉวียนกำลังรู้สึกหนักใจ เพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะเลือกทำข่าวในประเภทการแข่งขันใดดี เนื่องจากมีการแข่งขันหลายประเภท และบางประเภทก็จัดขึ้นในเวลาเดียวกัน ด้วยจำนวนกำลังคนที่เขานำมามีจำกัด เขาจึงจำเป็นต้องเลือกเฉพาะบางรายการที่จะเข้าไปทำข่าว "หลิว รายการที่แบล็กฮอว์กทำได้ดีมาตลอดคืออะไร?" ฟางหมิงเฉวียนถามผู้ช่วยของเขาขณะกำลังตรวจสอบข้อมูลบางอย่าง หลิวค้นหาข้อมูลในอุปกรณ์อัจฉริยะของเขาก่อนจะตอบอย่างรวดเร็ว "รายการที่แข็งแกร่งที่สุดของแบล็กฮอว์กคือศิลปะการต่อสู้ประเภทชายเดี่ยวครับ ในการแข่งขันสตาร์รี่คัพปีที่แล้ว พวกเขาได้อันดับที่สามในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของทั้งพันธมิตร นักศึกษาที่ชนะการแข่งขันครั้งนั้นยังคงศึกษาอยู่ที่นี่ เขาชื่อโอวหยางเสี่ยวซาน และเขาก็ลงสมัครแข่งขันในปีนี้ด้วยครับ" "แล้วมีรายการอื่นที่โดดเด่นอีกไหม?" ฟางหมิงเฉวียนถามต่อ "ไม่ค่อยมีครับ ชมรมวอร์เฟรมและชมรมหัตถ์พระเจ้าของพวกเขามีผลงานที่ค่อนข้างดี แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนักเมื่อเทียบกับทั้งพันธมิตร ทั้งคู่ติดอยู่ในอันดับท็อป 20 ถึงท็อป 10 ครับ" หลิวมองที่ข้อมูลและพูดด้วยรอยยิ้ม "แต่น่าสนใจตรงที่ แม้จะมีสถิติการยิงธนูที่แย่มาก แต่แบล็กฮอว์กกลับรับนักศึกษาโควตาพิเศษด้านการยิงธนูเข้ามาเป็นจำนวนมากในปีนี้ ผมเชื่อว่าปีนี้พวกเขาจะทำผลงานได้ดีกว่าปีที่ผ่านมาครับ" "ยิงธนูเหรอ?" ฟางหมิงเฉวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย อย่างไรเสียยิงธนูก็เป็นเกมที่ไม่ค่อยได้รับความนิยม รายการยอดนิยมในพันธมิตรส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับยานบิน วอร์เฟรม หรือการต่อสู้ การยิงธนูเป็นเพียงรายการรอง เพราะคนส่วนใหญ่ยังอยากจะดูการแข่งขันอาวุธปืนมากกว่าด้วยซ้ำ "หัวหน้าครับ จุดเด่นเพียงอย่างเดียวในแบล็กฮอว์กน่าจะเป็นศิลปะการต่อสู้ เราควรจะไปทำข่าวการแข่งขันของโอวหยางเสี่ยวซาน แล้วค่อยสอดแทรกการแข่งขันวอร์เฟรมกับหัตถ์พระเจ้าเข้าไปบ้างเป็นช่วงๆ" หลิวเสนอแนะ "ยังเหลือเวลาอีกสองวันก่อนการแข่งขันจะเริ่ม เราค่อยตัดสินใจหลังจากเรียนรู้เกี่ยวกับแบล็กฮอว์กให้มากกว่านี้ก็ได้" ฟางหมิงเฉวียนมองดูเวลา "ดึกแล้ว วันนี้พอแค่นี้เถอะ เราทำงานกันมาทั้งคืนแล้ว ไปหาอะไรกินกันหน่อยดีกว่า" ฟางหมิงเฉวียนและหลิวเดินออกจากห้องพักที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้และมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร ขณะนั้นเป็นเวลาเที่ยงคืน โรงอาหารเกือบจะว่างเปล่า และอาหารยังคงมีจำหน่ายอยู่ที่ตู้ขายอาหารอัตโนมัติ ฟางหมิงเฉวียนมองเข้าไปในห้องโถง เห็นนักศึกษาเพียงคนเดียวนั่งกินข้าวอยู่ในมุมหนึ่ง ฟางหมิงเฉวียนจึงถืออาหารที่เพิ่งซื้อมาไปนั่งลงตรงข้ามกับนักศึกษาคนนั้น "น้องชาย กินข้าวซะดึกเลยนะ" ฟางหมิงเฉวียนที่นั่งลงตรงข้ามกับนักศึกษาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ฟางหมิงเฉวียนเชื่อว่านักศึกษาคนนี้จะต้องจำเขาได้ เพราะเมื่อดูจากอายุแล้ว นักศึกษาคนนี้จะต้องอยู่ในก๊อดแซงชัวรี่เขต 1 และควรจะได้ดูรายการคอนเทสต์เซ็นเตอร์ที่เขาเป็นพิธีกร หานเซิ่นเงยหน้าขึ้นและจำฟางหมิงเฉวียนไม่ได้ เขาเคยอ่านและประทับใจบทความ "ราชาผู้เดินโดยลำพัง" ที่เขาเป็นคนเขียน แต่เขาไม่มีเวลาดูรายการคอนเทสต์เซ็นเตอร์ นั่นคือเหตุผลที่เขาเคยได้ยินชื่อของฟางหมิงเฉวียน แต่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน จึงจำเขาไม่ได้ "พอดีผมเพิ่งซ้อมเสร็จน่ะครับ เลยรู้สึกหิวนิดหน่อย" หานเซิ่นมองไปที่ฟางหมิงเฉวียนและหลิว พลางสงสัยว่าพวกเขาเป็นใคร เพราะดูแล้วอายุมากเกินกว่าจะเป็นนักศึกษา ฟางหมิงเฉวียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่หานเซิ่นจำเขาไม่ได้ แต่เขาก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เขาถามขึ้นขณะกินข้าว "เธอชื่ออะไร? แล้วอยู่แผนกไหนเหรอ?" "หานเซิ่น แผนกยิงธนูครับ" หานเซิ่นตอบสั้นๆ "แผนกยิงธนู!" ฟางหมิงเฉวียนและหลิวประหลาดใจที่พวกเขาได้พบกับนักศึกษาโควตาพิเศษตั้งแต่วันแรกที่มาถึง ฟางหมิงเฉวียนมองหานเซิ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า "อ๋อ เธอมาจากแผนกยิงธนูสินะ แล้วเธอได้ลงแข่งสตาร์รี่คัพหรือเปล่า? ลงสมัครยิงธนูประเภทไหนไปบ้างล่ะ?" "ไม่ได้ลงยิงธนูเลยครับ" หานเซิ่นยิ้ม "แล้วเธอลงสมัครอะไรไปล่ะ?" หลิวอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "วอร์เฟรมครับ" หานเซิ่นกล่าว "งั้นเธอก็อยู่ชมรมวอร์เฟรมเหรอ?" หลิวถามต่อ "เปล่าครับ ผมอยู่ชมรมวอร์เฟรมหนัก" หานเซิ่นหัวเราะ หลิวรู้ดีว่าชมรมวอร์เฟรมหนักคืออะไร เพราะเขาเองก็เรียนจบมาจากโรงเรียนทหารเช่นกัน ชมรมนั้นส่วนใหญ่จะมีแต่พวกที่มาใช้เวลาทิ้งไปวันๆ เท่านั้น ฟางหมิงเฉวียนพูดด้วยรอยยิ้ม "ชมรมวอร์เฟรมหนักก็เป็นชมรมวอร์เฟรมเหมือนกัน หานเซิ่น เธอต้องเก่งเรื่องนั้นแน่ๆ เลย แล้วเธอลงสมัครรายการไหนไปบ้างล่ะ?" "ผมลงสมัครทุกรายการเลยครับ ยกเว้นรายการเดียวที่เวลาแข่งมันตรงกัน" หานเซิ่นนึกดูแล้วตอบไป หลิวยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าหานเซิ่นเป็นพวกเรื่อยเปื่อย แม้ว่าจะมีรายการวอร์เฟรมอยู่หลายประเภท แต่ความแตกต่างระหว่างประเภทเหล่านั้นมีสูงมาก คนส่วนใหญ่มักจะมุ่งเน้นไปที่รายการหนึ่งหรือสองรายการเพื่อพยายามทำผลงานให้ดีที่สุด "แล้วเราจะคาดหวังผลงานแบบไหนจากเธอได้บ้างล่ะ?" ฟางหมิงเฉวียนถามด้วยรอยยิ้ม "ผมจะพยายามคว้าแชมป์ในทุกรายการที่ผมลงแข่งครับ" หานเซิ่นตอบอย่างเป็นกันเอง หลิวเกือบจะสำลักเครื่องดื่มเมื่อได้ยินคำตอบ หลังจากไออยู่พักหนึ่ง หลิวก็มองหานเซิ่นด้วยสายตาแปลกๆ "น้องชาย ฉันว่าเธอน่าจะลงสมัครรายการอื่นเพิ่มอีกนะ อย่างเช่นหัตถ์พระเจ้า ยิ่งได้แชมป์เยอะก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ?" "หัตถ์พระเจ้ามันน่าเบื่อน่ะครับ" หานเซิ่นไม่ได้ใส่ใจกับน้ำเสียงประชดประชันของหลิว "ทำไมล่ะ?" ฟางหมิงเฉวียนรู้สึกค่อนข้างสงสัย "เพราะคู่ต่อสู้ทุกคนอ่อนแอเกินไปครับ" หานเซิ่นตอบอย่างเรียบเฉย หลิวมองหานเซิ่นอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เขาขินรู้สึกว่านักศึกษาสมัยนี้ช่างโอหังจนกล้าพูดอะไรก็ได้เพียงเพื่อให้คนอื่นประทับใจ