บทที่ 124: ร้อนแรง วังหลงรู้สึกว่าครั้งนี้เขาทำความเร็วได้มากกว่าปกติและรู้สึกพึงพอใจกับผลงานของตัวเองมาก แต่ในตอนที่เขามั่นใจว่าตัวเองต้องชนะแน่ๆ เกมก็จบลงกะทันหันจนเขาถึงกับอึ้งไป ตัวเลขที่ปรากฏชัดเจนคือ 100:80 คะแนนแปดสิบคือคะแนนของวังหลง ซึ่งหมายความว่าคู่ต่อสู้ของเขาสามารถเก็บได้ครบหนึ่งร้อยจุดในขณะที่เขาเพิ่งทำได้เพียงแปดสิบเท่านั้น เป็นช่องว่างที่ห่างกันลิบลับ "คุณเป็นใคร?" วังหลงตกใจอยู่นานก่อนจะส่งข้อความหาคู่ต่อสู้ เขาคิดว่าอีกฝ่ายต้องเป็นไอดีรองของพวกผู้เล่นชื่อดังแน่ๆ เพราะในมหาวิทยาลัยมีไม่กี่คนหรอกที่จะเอาชนะเขาได้ถึง 20 คะแนน ไม่มีการตอบกลับจากคู่ต่อสู้ มีเพียงคำเชิญให้เล่นต่อส่งมาแทน ใบหน้าของวังหลงกลายเป็นสีแดงก่ำ แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ วังหลงกัดฟันตอบตกลงไป อีกครั้งที่วังหลงไม่มีโอกาสชนะเลย หานเซิ่นไม่ได้พยายามจะแย่งจุดในฝั่งของวังหลงด้วยซ้ำ เขามุ่งเน้นไปที่ฝั่งของตัวเองเพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์ออกมาเป็น 100:80 อีกครั้ง วังหลงไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือความตั้งใจกันแน่ ถ้ามันเป็นความตั้งใจ เขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะเก่งกาจขนาดไหน คำเชิญอีกครั้งส่งมา และวังหลงก็ตกลงอีกรอบ ผลลัพธ์ยังคงเดิม 100:80 ห่างกัน 20 คะแนนพอดีเป๊ะ วังหลงเริ่มรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวและไม่รู้จะพูดอะไรออกมา "ไอ้น้อง ทีนี้ไม่ซ่าแล้วเหรอ? ไหนบอกว่าตัวเองติดท็อป 20 ไง?" สือเยาะเย้ย ส่วนเบิร์ดดี้แอบออกจากห้องเกมไปเงียบๆ ตั้งแต่ช่วงกลางเกมที่สามแล้ว "แกกล้ารอซักสิบนาทีไหม? ฉันจะไปตามคนมาจัดการแก" วังหลงส่งข้อความมา "ได้เลย ใครมาก็แพ้อยู่ดีนั่นแหละ ถ้าแกเรียกมาสองคน พวกเราก็จะตบให้คว่ำทั้งคู่นั่นแหละ" สือตอบกลับอย่างมั่นใจ ลืมความขุ่นมัวก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น วังหลงไม่ได้ตอบกลับ เขาคงกำลังไปตามคนมาจริงๆ สือพูดอย่างตื่นเต้น "เซิ่น นายสุดยอดมากที่ถล่มวังหลงได้ราบคาบขนาดนี้ นายน่าจะไปเป็นผู้เล่นมืออาชีพนะ" "อย่าเกินไปหน่อยเลย เป็นเพราะเขาอ่อนเกินไปเองมากกว่า ชื่อเสียงที่มีมันไม่สมกับฝีมือเลยสักนิด" หานเซิ่นยักไหล่แล้วพูด "ฉันล่ะสะใจจริงๆ เวลาเห็นนายตบพวกสวะอ่อนๆ แบบนั้น" สือพูดอย่างตื่นเต้น วังหลงเปิดหน้าต่างเกมทิ้งไว้แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องข้างๆ เมื่อเห็นชายคนหนึ่งกำลังคุยอยู่ในห้องนั้น เขาก็ดีใจมากและพูดว่า "พี่หลี่ พี่อยู่นี่เอง!" "ตื่นตระหนกอะไรขนาดนั้น?" หลิวเคอถามขึ้นอย่างรำคาญ "หลิวเคอ ฉันแพ้ในหัตถ์พระเจ้า นายต้องล้างแค้นให้ฉันนะ" วังหลงรีบบอกหลิวเคอ "ไปฝึกมาใหม่แล้วค่อยมาล้างแค้นเองเถอะ" หลิวเคอหัวเราะ "ไม่ทันแล้ว ฉันเล่นกับมันสามรอบ มันชนะฉัน 20 คะแนนทุกรอบเลย" วังหลงไม่กลัวที่จะเสียหน้า เพราะหลิวเคอเป็นเพื่อนสนิทและเป็นผู้เล่นที่เก่งกว่าเขา ปีที่แล้วหลิวเคอได้อันดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัย ส่วนพี่หลี่ที่มีชื่อว่า หลี่เจ๋อ คือยอดฝีมือตัวจริงที่รั้งอันดับ 7 เมื่อปีที่แล้ว ถ้าเขาช่วยได้มันจะยิ่งดีเข้าไปใหญ่ "ห่างยี่สิบคะแนนทั้งสามรอบเลยเหรอ ในโรงเรียนเรามีไม่กี่คนหรอกที่ทำแบบนี้ได้ หมอนั่นเป็นใคร?" หลี่เจ๋อถาม แต่เขาเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง เขาคิดว่า 20 คะแนนนั้นเป็นตัวเลขคร่าวๆ โดยไม่ได้เฉลียวใจเลยว่านั่นคือตัวเลขที่เป๊ะทุกรอบ "ไม่รู้สิ มันไม่ยอมบอก" วังหลงว่า "ดูจากไอดีไม่ได้หรือไง?" หลิวเคอเลิกคิ้วมองวังหลง "มันเป็นไอดีใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ชื่อว่า 'แฟนฉันคือจี๋เยี่ยนหราน'" วังหลงรีบบอก "เชี่ย! ไอ้ขี้แพ้นี่หว่า มิน่าล่ะมันถึงไม่กล้าบอกว่าเป็นใคร ถ้าจี๋เยี่ยนหรานรู้เข้า หมอนั่นตายแน่ ไปจับตัวมันกันเถอะ" หลิวเคอเริ่มสนใจ วังหลงดีใจมากและพาหลี่เจ๋อกับหลิวเคอไปที่ห้องพักของเขา เขาเช็คเครื่องสื่อสารและเห็นว่าทั้งสองคนยังอยู่ในนั้น "ไอดีนี้จริงๆ ด้วย เดี๋ยวฉันขอลองดูก่อนว่าจะเป็นไอ้ลึกลับที่ไหน" หลิวเคอยิ้มบอกหลี่เจ๋อ จากนั้นหลิวเคอก็เปิดเครื่องสื่อสารของตัวเอง เข้าไปในห้องเกม และส่งคำเชิญไปให้ 'แฟนฉันคือจี๋เยี่ยนหราน' หานเซิ่นไม่ได้สนใจว่าจะเป็นใครและกดตกลง เพราะเขาก็ไม่รู้จักใครอยู่แล้ว สือเองก็ไม่รู้เรื่องผู้เล่นในมหาวิทยาลัยมากนัก เขาแค่เห็นวังหลงตอนไปลงทะเบียน และไม่รู้จักตัวจริงของหลิวเคอหรือหลี่เจ๋อด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับไอดีของพวกเขา หลิวเคอเริ่มเกม ขณะที่รอเวลานับถอยหลัง เขาบอกหลี่เจ๋อว่า "พี่หลี่ ช่วงที่ฝึกที่ผ่านมาผมก้าวหน้าไปพอสมควร พี่ลองดูฝีมือผมนะ" "จะรอดู" หลี่เจ๋อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม วังหลงเฝ้ามองอย่างประหม่า แม้ว่าหลิวเคอจะเก่งกว่าเขามากและสามารถเอาชนะเขาได้ 20 คะแนนเช่นกัน แต่เขาก็ไม่แน่ใจในผลลัพธ์ เพราะหมอนั่นชนะเขา 20 คะแนนรวดทั้งสามรอบ เกมเริ่มขึ้น เพียงแค่เหลือบมองความเร็วของคู่ต่อสู้ หลิวเคอก็มีสมาธิทันทีและไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขาเริ่มเก็บจุดในฝั่งของตัวเองโดยไม่วอกแวกเลย แต่หลี่เจ๋อและวังหลงที่เฝ้าดูอยู่กลับเบิกตากว้างราวกับเห็นผี ช่องว่างของความแข็งแกร่งนั้นชัดเจนเกินไป หมอนั่นเร็วกว่าหลิวเคอมากจนมือของหลิวเคอดูช้าเหมือนหอยทาก วังหลงตกใจจนแทบสิ้นสติ หมอนั่นเร็วมาก หลิวเคออยู่อันดับ 11 ของมหาวิทยาลัย แต่กลับไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับหมอนี่เลยด้วยซ้ำ หลี่เจ๋อเองก็ดูเกมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หมอนี่ทำให้เขาตะลึงไปเลย ระหว่างเกม เพื่อนๆ ของหลี่เจ๋อและหลิวเคอหลายคนเห็นว่าพวกเขาออนไลน์อยู่จึงเข้ามาดู โดยเฉพาะเพื่อนๆ ของหลี่เจ๋อ ผู้เล่นระดับสูงในมหาวิทยาลัยหลายคนต่างแห่กันเข้ามาในห้องเกมนี้ "เชี่ย! แฟนฉันคือจี๋เยี่ยนหราน? ไอ้ขี้แพ้นี่เป็นใครวะ?" บางคนเห็นไอดีของหานเซิ่นแล้วตะโกนออกมา ไม่นานทุกคนก็สังเกตเห็นไอดีนี้ และรู้สึกว่ามันเป็นการกระทำที่อุกอาจมากในแบทเทิลเน็ต พวกเขาคิดไม่ออกเลยว่าจะมีใครกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้